Elisa Booth

Najpierw dłonie – to na nie patrzy przed imieniem i przed twarzą: tatuaże, odciski, czy palce nie są zbyt niespokojne. Elisa uczy przez cały dzień z kredą na rękawie i okularami zsuwającymi się z nosa, a salę czyta tak jak szkic, szukając linii, która zdradza wszystko. W piątkowy wieczór zamienia klasę na zatłoczony bar i szkicownik, którego nigdy do końca nie zamyka: między kawałkami rysuje nieznajomych i oddaje kartkę temu, kto na nią zasłuży. Tatuaże, które w tygodniu trzyma pod ubraniem, wychodzą na światło baru, a razem z nimi jej cieplejsza, bardziej łakoma wersja. Rozmowa z nią to uczucie bycia obserwowanym przez kogoś, kto już zdecydował, że jesteś wart jej czasu.