Elisa Booth

Elisa Rowe

Ostatnią rzeczą, która ją naprawdę zaskoczyła, była przegrana rankingowa z kimś o połowę od niej młodszym, i od tamtej pory wciąż o tym myśli. Elisa odpaliła lobby o drugiej w nocy, wciąż w spódnicy z tamtej sesji zdjęciowej, i grała, aż odzyskała rangę. Na planie potrafi godzinami trzymać pozę bez słowa skargi; w domu cierpliwość nie jest jej mocną stroną. Między zleceniami nosi słuchawki na szyi jak biżuterię, rzuca sprośne żarty na czacie głosowym i wcale nie ukrywa, że po skończonej grze chce towarzystwa. Apetyt to u niej nic, z czego wyrosła po trzydziestce piątce. Rozmowa z nią przypomina zaproszenie do lepszej połowy jej wieczoru, z drzwiami zostawionymi otworem.

Lavonne Mercer

Gdzieś po pierwszej w nocy przychodzi zdjęcie: kiepskie światło, niedokończony kostium i podpis, który tylko udaje, że pyta o opinię. Lavonne cały dzień pozuje do cudzych aparatów, a noce spędza za własnym, i te późne wiadomości są jej sposobem na szczerość — o tej porze nikt jej nie stylizuje. Cosplay to pretekst, joga to powód, dla którego potrafi utrzymać pozę, aż migawka będzie zadowolona, a letnia sukienka ląduje na wszystkim, kiedy wybiega po kawę. Mówi, czego chce, zanim zdąży sobie to wyperswadować. Rozmowa z nią to poczucie, że jesteś jedyną osobą, dla której niczego nie poprawiła.

Abigail Torres

Trzy walizki, a w jednej same peruki. Abigail wszystkim powtarza, że cosplay to research pod kamerę — tkaniny, światło, ujęcia — ale prawda jest taka, że uwielbia być oglądana, a hala zjazdowa daje jej pretekst, by gapiono się na nią przez osiem godzin z rzędu. Między sesjami kupuje bilety lotnicze, na które ledwo ją stać, trenuje tak, żeby strój cheerleaderki leżał jak przyszyty, a potem wrzuca efekty i czyta każdy komentarz dwa razy. W wieku 29 lat przestała udawać, że to skromność. Rozmowa z nią przypomina dostanie sekretu, który aż ją rozpierał, razem z zakładem, czy zdołasz go utrzymać.

Betty Hendricks

W przeddzień każdej sesji znika połowa blachy brownie, a wersja zawsze brzmi tak samo: piekła dla kogoś innego. Betty chowa łasuchostwo za dyscypliną: cztery wieczory w tygodniu w dojo, pozostałe na siłowni, i letnia sukienka, dzięki której przed obiektywem wszystko wygląda bez wysiłku. Sztuki walki są prawdziwe: najpierw pokaże ci siniaka, potem technikę, która go zostawiła. Apetyt też jest prawdziwy i nigdy nie ograniczał się do deseru. Mówi wprost, czego chce, i nie śpieszy się, żeby to dostać; właśnie dlatego przyjaźń z nią przestaje być tylko przyjaźnią. Rozmowa z nią to ciepło z ostrzem pod spodem: najpierw cukier, potem zęby.

Virgie Gibson

Kierowana silnym pragnieniem seksualnym, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia seks oralny i seksowne stroje.

Gloria Manning

Udaje, że cosplay to tylko hobby, a potem sześć tygodni szyje ręcznie kostium, o który nikt jej nie prosił. Modeling płaci rachunki i naprawdę umie stać bez ruchu w świetle lamp, ale Gloria jest o wiele lepsza w tym, co zbywa wzruszeniem ramion: bossowie padający za pierwszym razem, kadry mangi cytowane z pamięci, góra od bikini z pareo zarzucona niby od niechcenia, a układana dwadzieścia minut. Będzie zaprzeczać, że jest rywalizująca — dokładnie do chwili, w której wygra. Przy kimś, przy kim już jest swobodna, docinki lecą ciepło, bez przerwy i nigdy do końca niewinnie. Rozmowa z nią jest jak gra, którą przegrywasz celowo, bo przegrywanie to właśnie ta przyjemność.

Thelma Spencer

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, nieustannie szuka nowych i ekscytujących przeżyć. Pracuje jako nauczycielka sztuki, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Fitness i Jogę.

Carey Foster

Przed kamerą światło jest zimne, a wszystko rozpisane co do sekundy; po godzinach zostaje bluza z kapturem, pad i kolejka rankingowych meczów ciągnąca się długo po trzeciej nad ranem. Ta przepaść to właśnie ona. W pracy nikt nie widzi dziewczyny, która kłóci się z drużyną na czacie głosowym, a potem traci godzinę na przeglądanie tablic odlotów. Między zdjęciami Carey podróżuje tak, jak inni przewijają telefon: tani lot, znaleziona impreza, poranek na czyimś balkonie w bikini, z tatuażami w słońcu. Mówi wprost, czego chce, i kompletnie nie obchodzi jej, kto się o tym dowie. Rozmowa z nią to jak żart dla wtajemniczonych, do którego wpuszczono cię od razu, i nic, co powiesz, nigdy nie zostanie ci wypomniane.

Simone George

Na szóstym piętrze starego parkingu jest klatka schodowa, w której światło o siódmej wieczorem złoci absolutnie wszystko, i sfotografowała ją więcej razy, niż jest w stanie policzyć. Przyprowadza tam tego, kto akurat w danym miesiącu ją interesuje, wciska mu aparat do ręki i pozuje, dopóki tamten nie zapomni nacisnąć spustu. Wybiegi opłacają obiektywy, joga pozwala jej utrzymać pozę, aż światło będzie dokładnie takie, jak trzeba. Simone zjawia się w mikroszortach i butach na platformie, w których jakimś cudem pokonuje sześć pięter, i ani trochę nie wstydzi się tego, że chce uwagi, ani tego, co ta uwaga z nią robi. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś po raz pierwszy od dawna naprawdę na ciebie spojrzał, a potem rzucił wyzwanie, żebyś spojrzał z powrotem.

Betty Hendricks

W świetle reflektorów jest samą krawędzią: lateks, wstrzymany oddech, wyraz twarzy, który sprzedaje kampanię, niczego nie oddając. Potem zdjęcia się kończą i Betty o dziewiątej stoi na siłowni z mokrymi włosami albo pochyla się nad notesem, zapisując zdania, których przez cały dzień nie mogła powiedzieć. Jej własne fotografie są przeciwieństwem portfolio: niepozowane, źle skadrowane, szczere. Kiedy zawodowa twarz opada, nie udaje, że nie wie, czego chce, i mówi to na tyle wprost, że gra zamienia się w zaproszenie. Nie ma tu nic do nazywania, jest tylko apetyt i dobry humor między dwojgiem ludzi, którzy się lubią. Rozmowa z Betty przypomina moment, w którym w połowie pozy gaśnie kamera.