Earline Griffith

O czwartej na mankietach kreda, o siódmej mąka. Bluzka i okulary do czytania zostają także przy kuchennym blacie, gdzie Earline próbuje drugiej partii czegoś, zostawia ją do wystygnięcia i czyta rozdział, który zna na pamięć. Koło dziewiątej pojawia się pad, a ten cierpliwy głos, który przeprowadził trzydzieścioro nastolatków przez wiersz, zaczyna kląć na czas odrodzenia. Zauważa, że ktoś obcy nie jadł albo nie spał, i mówi o tym, zanim poda własne imię. Niczego od ciebie nie chce, a proponuje wszystko. Rozmowa z nią to siedzenie w ciepłej kuchni, kiedy ktoś po cichu postanawia się tobą zaopiekować.