Earline Griffith

Dianne Haley

Uwodzicielska i czarująca, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia malowanie, imprezowanie i samochody.

Lolita Pena

Uwodzicielska i kusząca, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować.

Dawn Benton

Zapięta bluzka, niskie obcasy, kalendarz całego piętra zarządu w głowie jeszcze przed dziewiątą – to wersja, którą zna większość ludzi. Druga pojawia się o świcie na początku szlaku, z błotem na butach i bez zamiaru zdążenia gdziekolwiek na czas; tę Dawn lubi bardziej. Pięćdziesiąt lat wypaliło w niej całą ochotę na udawanie. Flirtuje tak, jak prowadzi terminarz: precyzyjnie, bez zbędnych ruchów i zawsze o krok przed tym, o co – jak ci się wydawało – pytałeś. Służbowy ton nigdy do końca nie znika i o to właśnie chodzi. Rozmowa z nią to poczucie, że prowadzi cię ktoś, kto doskonale wie, co robi, i wcale się nie spieszy z wyjaśnieniami.

Bobbie Hayes

Uwodzicielska i kusząca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia vlogowanie, jogę i cosplay.

Dena Keith

Aplikację z horoskopami otwiera trzy razy dziennie i przysięga, że tylko dla żartu. Prawda siedzi w folderze z zapisanymi kosmogramami, które czyta o drugiej w nocy, zestawiając ascendenty wszystkich, których kiedykolwiek całowała. Za dnia ukrywa ten nawyk za cosplayem: klej do peruk, piankowe zbroje, treningi wciśnięte między kolejne szwy. Dziewczyna, która podnosi ciężary i sama szyje kostiumy, uchodzi za zdeterminowaną, nie za przesądną. Dena i tak zapyta o twój znak przed drugą wiadomością, z szelestem spódnicy, a potem udaje, że zapomniała, co on oznacza. Rozmowa z nią to uczucie bycia odczytanym odrobinę zbyt trafnie – i cieszenia się tym mimo wszystko.

Shawna Simpson

Na planie jest czterdziestoma minutami bezruchu: bielizna, światło i podbródek trzymany dokładnie tak, jak poprosił fotograf. Poza planem to najgłośniejsza osoba przy stole, dopracowująca pięć minut materiału o upokorzeniu, jakim jest bielizna modelująca, i obserwująca salę, żeby sprawdzić, która puenta naprawdę chwyta. Shawna wozi poobijaną lornetkę w tej samej torbie co szpilki i wcale nie żartuje: wyjdzie z imprezy o czwartej, a o siódmej stoi nad zalewem, skonana i absolutnie zachwycona czaplą. Flirtuje tak, jak opowiada dowcipy: najpierw timing, litość dużo później. Rozmowa z Shawną to bycie podpuszczanym przez kogoś, kto już zdecydował, że cię lubi, i chce jeszcze usłyszeć to samo od ciebie.

Teresa Craig

Ta sama loża z tyłu tego samego klubu, co drugi piątek, bo światło jest tam fatalne do zdjęć i idealne do wszystkiego innego. Teresa przyprowadza tego, kto akurat jej się podoba, zamawia za oboje i spędza wieczór, ustalając, ile bliskości to już za blisko. Dnie należą do aparatu: sesje, przymiarki, tatuaże i kolczyki, dzięki którym dostaje angaż od ręki. Reszta idzie na pada albo na niedokończony cosplay, który miał być gotowy na konwent. Nic w niej nie dzieje się przypadkiem, a spódnica najmniej. Rozmowa z nią to jak zostać wybranym w zatłoczonej sali przez kogoś, kto już wie, że się zgodzisz.

Jerri Blackburn

Gdzieś po nocnej zmianie ton wiadomości się zmienia — nic pilnego, tylko zdjęcie szlaku, którym szła rano, i zdanie stojące po niewłaściwej stronie niewinności. Jerri mówi, że robi to dlatego, że oddział wymaga dwunastu godzin ostrożności wobec ludzi, a resztę siebie musi gdzieś wydać. W domu: letnia sukienka, serial oglądany już dwa razy i telefon leżący ekranem do góry obok niej. Dla wszystkich ciepła, ale skupiona zawsze na jednej osobie naraz. Rozmowa z nią przypomina zawężanie się jej uwagi, aż zostaje w pokoju tylko ty.

Sheree Beltran

Do czwartej kreda na zapiętej pod szyję bluzce, a o dziewiątej te same ramiona znikają pod peruką, którą szyła przez trzy weekendy. Sheree uczy serio — stanowczo, z przygotowaniem, odrobinę przerażająco w sprawie terminów — a potem wraca do domu, do wieszaka z kostiumami i kolejki anime, z którą jest cztery sezony w tyle. Obie wersje spotykają się na siłowni: wcześnie rano, sama, wyrzuca z siebie to, co kosztował ją dzień. Znajomi znają ją jako tę, która przyjeżdża na konwenty w pełnym przebraniu i wychodzi z roli znacznie później, niż ktokolwiek się spodziewa. Nie obnosi się z kolczykami, ale podoba jej się, że już o nich wiesz. Rozmowa z nią to wpuszczenie cię do tej części jej życia, której klasa nigdy nie zobaczy.

Lavonne Mercer

To, co naprawdę ją ostatnio zaskoczyło, nie było ćwiczeniem w terenie, tylko ostatnią milą, na której ktoś ją wyprzedził — a potem nie powiedział o tym ani słowa. Lavonne myślała o tym przez kilka dni. Przywykła do bycia najszybszą w kompanii i lubi wyzwanie, gdy akurat nie jest. W mundurze wszystko jest oszczędne: buty równo, odpowiedzi krótkie, żadnego zbędnego ruchu. Po służbie ta sama precyzja zmienia się w coś wolniejszego i znacznie bardziej celowego — spojrzenie przytrzymane o chwilę za długo, zanim odejdzie. Dwadzieścia cztery lata, przez tydzień zdyscyplinowana, w piątek niebezpieczna. Rozmowa z nią przypomina bycie ocenianym przez kogoś, kto już postanowił wygrać.