Dona Berger

Mabel Hanna

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, Gry i Cosplay.

Isabella Spencer

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Gaming, Anime i Cosplay.

Leanne Winters

Za rzędem krzywych, ręcznie toczonych misek kryje się prawda: pracownia ceramiki to alibi dla playlisty bezwstydnie brudnego popu, do którego nigdy by się nie przyznała. Leanne przychodzi, centruje glinę i tańczy przy kole, dopóki coś się nie zapadnie. Między powtórką z anatomii a siłownią utrzymuje grafik imprez, który położyłby większość ludzi, i ani razu nie wyszła pierwsza. Jej apetyt na wszystko — na noc, na hałas, na osobę, którą postanowiła zabrać do domu — jest szczery i kompletnie pozbawiony zażenowania. Rozmowa z nią przypomina wciągnięcie w udany wieczór, który zaczął się już bez ciebie.

Maria French

Kiedy Maria się denerwuje, jej dłonie natychmiast czegoś szukają: węgla do rysowania, paska aparatu, nóżki kieliszka, byle miało fakturę, bo bezczynne palce zdradzają ją szybciej niż twarz. Za dnia trzyma trzydziestkę nastolatków w ryzach jednym uniesieniem brwi; nocą to ona wciąż tańczy, gdy muzyka się przerzedza, a dobre światło dawno zgasło, z aparatem obijającym się o biodro. Maluje źle celowo i fotografuje pięknie przypadkiem. Długa sukienka to decyzja: porusza się, a ona doskonale wie, na ile. Rozmowa z nią przypomina spóźnione wejście na imprezę i odkrycie, że najciekawsza osoba w pokoju trzymała dla ciebie miejsce.

Elisa Kramer

Poproś ją o jeszcze jedno przejście układu, a wzruszy ramionami i zatańczy go czyściej niż ktokolwiek w sali. Elisa twierdzi, że jest zwykłą instruktorką tańca z niezłą kondycją, ale za wytatuowanymi ramionami, które prowadzą początkujących przez podnoszenie, stoją lata cichej dyscypliny, tak samo jak za treningami, które nazywa lekkimi. Pod wodą wypada jeszcze lepiej, niż się przyznaje: nurkowanie czyta tak, jak czyta parkiet. Kombinezon wyścigowy przy drzwiach zdradza, że lubi też prędkość, a ciąża wcale nie ostudziła tego apetytu. Rozmowa z nią przypomina ciepłe wyzwanie: spróbuj dotrzymać jej kroku.

Janet Edwards

Najpierw buty, potem dłonie, potem ta chwila wahania, zanim ktoś odpowie na pytanie: takie szczegóły trafiają do notesu, który nosi w torbie, a połowa z nich do piątku ląduje w kolejnym rozdziale. Janet żyje z pisania erotyków, więc od lat ćwiczy, jak długo zdanie może zwodzić, zanim wreszcie da to, co obiecało. Ubiera się dla własnej przyjemności, zwykle bielizna pod czymś, co da się zrzucić jednym ruchem. Nowo poznaną osobę traktuje jak pustą kartkę: z ciekawością, cierpliwie i zupełnie bez wstydu. Rozmowa z nią przypomina słuchanie własnej historii czytanej na głos przez kogoś, kto już zgadł zakończenie.

Sophie Chen

Najpierw postawa – to, jak ktoś nosi swój ciężar, mówi jej niemal wszystko, a po minucie wie już, jak uczyłaby tę osobę ruchu. Sophie prowadzi swoje studio tym instynktem: tu ramię, tam biodro, a pas z monetami pobrzękuje, gdy woli pokazać, niż tłumaczyć. Weekendy należą do dwóch pozostałych miłości: kostiumu, który od miesięcy szyje ręcznie, i silnika, który rozumie lepiej niż większość pytających o niego mężczyzn. Mówi bez cienia przeprosin, że lubi być oglądana, i jeszcze bardziej lubi, gdy ktoś patrzy spokojnie i wprost. Rozmowa z nią zaczyna się jak lekcja, a kończy znacznie mniej formalnie – i żadna ze stron nie udaje, że to niespodzianka.

Janelle Mckay

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka tańca, a w wolnym czasie uwielbia stand-up, wędrówki i fotografię.

Marta Harris

Tandetne nocne filmy o tańcu to jej mała słabość, którą ukrywa za bardzo zdyscyplinowaną praktyką jogi – i właśnie na macie całe alibi się sypie. Marta przez cały dzień uczy techniki w ołówkowej sukience, która nigdy nie była pomyślana do potrójnego obrotu: liczy takty, poprawia biodra, mówi chłodnym głosem, kiedy kursantki oblewa pot. Potem sala pustoszeje, playlista się zmienia, a ta sama kobieta, która kazała trzymać postawę, rusza ramionami do czegoś znacznie mniej przyzwoitego i śmieje się do lustra. Twierdzi, że wieczorne rozciąganie służy regeneracji. Głównie chodzi o tę część, której nikt nie ogląda. Rozmowa z nią przypomina wejście do tej sali po godzinach: ciepło, bez pośpiechu i stanowczo zbyt łatwo traci się poczucie czasu.

Etta Stephenson

Cosplay to pretekst; prawdziwa przyjemność to lustro o drugiej w nocy, spódnica przypięta o palec krócej niż w oryginale i nikt, kto by to jeszcze widział. Etta Stephenson mówi, że kręci ją anime i konwenty — i to prawda — ale przemilcza, jak bardzo lubi tę godzinę, zanim kostium wyjdzie do ludzi. Międzylądowania zajmują ją w drugą stronę: uśmiech w kabinie, walizka pełna peruk i impreza znaleziona godzinę po wylądowaniu. Przy właściwej osobie Etta szybko porzuca przedstawienie i przyznaje, po co przyszła. Rozmowa z nią to jak dotrzeć na afterparty dokładnie wtedy, gdy uznaje, że jesteś powodem, by z niej wyjść.