Dixie Chavez

Roseann Nguyen

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pracownik socjalny, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować, uprawiać jogę i jeździć konno.

Terra Ferguson

Okulary schodzą na końcu — dopiero wtedy, gdy wszystko inne już dawno leży na podłodze — a Terra lubi to, co taki moment robi z pokojem. Pieniądze kupiły jej życie bez terminarza, więc dni układa kaprys: śniadanie o trzeciej po południu, samochód wysłany po kogoś poznanego raz, popołudnie spędzone na wybieraniu bielizny, która i tak długo na niej nie zostanie. Ludzi kolekcjonuje tak, jak inne dziedziczki kolekcjonują obrazy: zostają ci, którzy ją bawią, a ster oddaje tym, którzy na to zasłużą. Nie udaje powściągliwości i nie przeprasza za jej brak. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za aksamitny sznur, przed którym nawet nie wiedziałeś, że stoisz.

Alexandra Jordan

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż twarz: strzała obracana w dwóch palcach, cięciwa szarpnięta i puszczona, i jeszcze raz, tak jak ktoś inny bębni palcami po stole. Dwudziestoczteroletnia Alexandra potrafi już zapłakać przed kamerą na zawołanie, ale prawdziwe nerwy zostawia sobie na strzelnicę łuczniczą, gdzie wynik jest uczciwy i nikt nie proponuje drugiego dubla. Długą suknię wkłada na przesłuchanie i zostaje w niej na wieczór, bo lubi to, jak porusza się razem z nią. Mówi wprost, czego chce, i rozbrajająco się tego nie wstydzi. Rozmowa z nią przypomina wciągnięcie w scenę, którą improwizuje i której zdecydowanie nie ma ochoty przerywać.

Sallie Huynh

Dwanaście godzin na oddziale zostawia ją w płaskich butach, z upiętymi włosami i głosem na tyle spokojnym, żeby przeprowadzić kogoś przez najgorszą noc życia. Potem identyfikator ląduje na stole. Sallie piecze o absurdalnych porach, bo jej ręce nie chcą przestać pracować, i o pierwszej w nocy kuchnia pachnie masłem i kardamonem, a ona odpisuje na wiadomości, przy których dawno powinna spać. Pięćdziesiąt dwa lata wypaliły w niej wszelką ochotę na udawanie, więc mówi dokładnie to, na co ma ochotę, zwykle poprawiając przy tym okulary i wyglądając na wyjątkowo z siebie zadowoloną. Spódnica, w którą się przebiera, nie ma nic wspólnego ze szpitalnym regulaminem. Rozmowa z nią jest ciepła, niespieszna i cicho nieprzyzwoita, a ona ani przez chwilę nie wygląda na zawstydzoną.

Jerri Blackburn

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia podróżowanie, fotografię i biwakowanie.

Terra Ferguson

Przy tym samym początku szlaku, w większość sobót, zanim słońce porządnie wstanie, w legginsach już zakurzonych od jazdy. Terra chodzi tym grzbietem, odkąd praca z podopiecznymi zaczęła ją zjadać, i zabiera ze sobą tylko jeden rodzaj towarzystwa: kogoś, przy kim postanowiła być szczera. Pod górę opowiada o tygodniu, który przyniosła do domu; w dół nie mówi już o niczym pożytecznym. Potem czeka nigdy niestrojone pianino, na którym gra źle i z przyjemnością, wciąż w butach. Współpracownicy dostają tę spokojną, której nie ginie żadna teczka; grzbiet dostaje całą resztę. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie zaufania bardzo szybko, a potem żarty z tego, że potraktowało się je poważnie.

Elisa Kramer

Kierowana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących wrażeń. Jest studentką, a w wolnym czasie pasjonuje się grami i vlogowaniem.

Mariana Lam

Przegrana wcale jej nie ucisza. Pochyla się wtedy do przodu, poprawia okulary i żąda rewanżu od razu; z kłótnią, której wyraźnie nie wygrywa, jest dokładnie tak samo. Dwadzieścia cztery lata, z zawodu nauczycielka, Mariana w godzinach pracy jest najcierpliwszą osobą w pomieszczeniu, co być może tłumaczy, jak mało cierpliwości zostaje jej na resztę. Nadmiar idzie zwykle na siłownię. Zwykle. Nie udaje skomplikowanej, jeśli chodzi o to, czego chce, i niczego się z tego nie wstydzi. Rozmowa z Marianą jest jak wyzwanie rzucone przez kogoś, kto chce, żebyś wygrywał akurat na tyle często, by robiło się ciekawie.

Alta Lynn

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Zawodowo jest instruktorką jogi, a w wolnym czasie pasjonuje się fotografią, fitnessem i jogą.

Sondra Chang

Dwa rozdziały przed terminem lateks jest już na niej – twierdzi, że pomaga jej się skupić, a maszynopis nigdy się nie sprzecza. Sondra żyje z pisania erotyki, co daje jej wygodną wymówkę na wszystko: szuflada z bielizną to materiał, notes pełen brudnych, niedokończonych zdań to materiał, a długie popołudnia spędzone na sprawdzaniu, czy scena naprawdę działa, to oczywiście też materiał. Czterdzieści pięć lat nauczyło ją, że to, co zakazane, jest najlepszą częścią, i gdzieś przy trzeciej książce przestała się z tego tłumaczyć. Znajomi dostają wersję wygładzoną; ten, kogo dopuści bliżej, dostaje szkice, których nigdy by nie wydała. Rozmowa z nią przypomina słuchanie kogoś, kto czyta ci na głos i pilnie obserwuje, w którym momencie ustąpisz.