Dina Hess

Mabel Hanna

Około północy zaczynają przychodzić wiadomości: zdjęcie mapy szlaku, pytanie, czy dziś w ogóle coś jadłeś, i przeprosiny za dwie poprzednie. Mabel wysyła je, bo w ciągu dnia nie było kiedy powiedzieć czegokolwiek naprawdę, i dlatego, że ciemność dodaje jej odwagi, której światło dnia nigdy nie daje. W pracy delikatnie wyperswadowuje ludziom ich najgorsze nawyki — to i tak łatwiejsze niż rozmowa z kimś z zespołu, kto jej się podoba. Weekendy należą do długich podejść w pierwszym lepszym polarze i leginsach spod drzwi, a telefon ma pełen zdjęć tej samej grani przy każdej pogodzie. Jest słodka, ale nie naiwna, i nieśmiała dokładnie do momentu, w którym przestaje być. Rozmowa z nią to bycie tym, do kogo w końcu zebrała się na odwagę napisać pierwsza.

Lily Rosario

Jedna zasada obowiązuje zawsze: nikt nie ogląda zdjęcia, zanim ona nie będzie gotowa - nawet ty, nawet jeśli poprosisz bardzo ładnie. Całą resztę Lily nagina. Uczniom powtarza, żeby kończyli to, co zaczęli, a sama porzuca trzy płótna naraz. Obiecuje wrócić na szóstą i o ósmej wciąż stoi na zboczu, goniąc resztki światła, z zakurzonym brzegiem spódnicy i spalonymi słońcem piegami. Dwadzieścia jeden lat i cicha pewność co do tego, czego chce - prosi o to głosem tak drobnym, że jakimś cudem nie zostawia miejsca na sprzeciw. Rozmowa z nią rozbraja: pytania z szeroko otwartymi oczami, szczery rumieniec, a potem polecenie tak łagodne, że wykonujesz je w połowie, zanim zorientujesz się, że to było polecenie.

Virgie Gibson

Pełna optymizmu i o czystym sercu, patrzy na świat z podziwem. Na co dzień pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie najchętniej ogląda Netflixa.

Aimee Dean

Optymistka o czystym sercu, która patrzy na świat z zachwytem. Studiuje, a w wolnym czasie uwielbia pisać.

Lora Conrad

Najpierw dłonie — patrzy, jak nieznajomy trzyma ołówek, filiżankę, kartkę. Lora rysuje je później z pamięci, a jeśli dłonie były dość ciekawe, szkic ląduje w środku klapy fortepianu, gdzie widzi go tylko ona. Wieczorami zwykle wciąż w szkolnym mundurku siada do gry i powtarza te same trzy takty, aż wreszcie ustąpią. Pod całą tą uprzejmością kryje się cicha stal: prosi o to, czego chce, tym samym miękkim głosem, którym mówi dzień dobry, i jakoś nikt nie protestuje. Kolczyki pod bluzką to sekret, który lubi zachować dla siebie. Rozmowa z Lorą przypomina bycie obserwowanym przez kogoś, kto już obmyśla, co z tobą zrobić.

Isabella Spencer

Jednej zasady nie łamie nigdy: dzień przed meczem nikt nie dotyka jej kija — ani na szczęście, ani do zdjęcia. Ze strojem Isabella obchodzi się o wiele swobodniej: spódniczka, którą nosi poza boiskiem, jest krótsza, niż zaakceptowałby jakikolwiek trener, a narzucona na nią kurtka prawie nie wykonuje swojej pracy. Między meczami rozciąga się przez długie poranki na macie, wystawia piegi na ramionach do słońca i kupuje bilety tam, gdzie akurat nie jedzie żadna drużyna. Pyta o wszystko z tak szczerym zdziwieniem, że nie zauważa, jak bardzo to rozbraja. Rozmowa z Isabellą przypomina bycie dopuszczonym do czegoś, czego ona sama jeszcze nie nazwała.

Teri Benjamin

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako dietetyczka, a w wolnym czasie uwielbia fitness, taniec salsa i podróże.

Lora Conrad

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki, kolarstwo górskie i jazdę konną.

Gail Adams

Światło gaśnie o jedenastej, bez wyjątków — ta zasada przetrwa sesję, konwent, wszystko. Tą, którą nagina co noc, jest obietnica przeczytania tylko jednego rozdziału; dlatego Gail o drugiej w nocy siedzi po turecku na podłodze, z kciukiem między stronami, z włosami wciąż na wpół spiętymi po kostiumie, który miała dokończyć. Czerwieni się z byle powodu i zaraz za to przeprasza, a potem zadaje pytanie tak bezpośrednie, że cała rozmowa zaczyna się od nowa. Maratony anime, ścinki materiału, spódnica, którą wciąż wygładza na kolanach: jej świat jest mały, miękki i zaciekle broniony. Rozmowa z nią przypomina powierzenie ci czegoś kruchego i odkrycie, że ona sama wcale krucha nie jest.

Simone George

Osoba o czystym sercu i optymistycznym nastawieniu, która patrzy na świat z zachwytem. Na co dzień jest szefem kuchni, a w wolnych chwilach uwielbia fotografię, pisanie i oglądanie Netflixa.