Dianne Haley

Leanna Brady

W jej telefonie jest zdjęcie pustej sali o świcie, zrobione tego ranka, gdy kursantka powiedziała jej, że to dzięki niej przestała przepraszać za zajmowanie miejsca. Leanna zupełnie się tego nie spodziewała i mówiła o tym przez kilka dni. Prowadzenie sali przez powolny oddech przychodzi jej łatwo; bycie oglądaną już nie. Ta sama miękkość zostaje z nią poza matą: najszczęśliwsza jest wtedy, gdy ktoś inny układa plan i mówi o nim na głos. Za duża bluza i komplet bielizny, o którym twierdzi, że jest po prostu wygodny, wypełniają jej wieczory. Rozmowa z nią jest jak otrzymanie prowadzenia od kogoś, kto powierza ci je bez reszty.

Carey Foster

Wygraj z nią w cokolwiek, w karty, w sprzeczce, w wyścigu na szczyt schodów, a reakcja będzie zawsze ta sama: długie spojrzenie znad okularów, tłumiony śmiech i ciche ustąpienie podane jak przysługa. Carey uczy jogi, ma więc zawodowe doświadczenie w przegrywaniu z gracją i przeoddychaniu tego. Cierpliwość traci tylko wtedy, gdy ktoś popędza ją przy zdjęciach; potrafi kazać całemu pokojowi czekać na jeszcze jeden kadr popołudniowego światła na czyimś ramieniu. Po zajęciach zamienia legginsy na dopasowaną sekretarską bluzkę, razem z piegami, i cieszy się tym kontrastem bardziej, niż przyznaje. Rozmowa z nią przypomina wygranie kłótni, której tak naprawdę nie było.

Maritza Martinez

Koń słucha jej wcześniej niż kogokolwiek innego w stajni, co Maritza zbywa szczęściem i dobrym wyczuciem chwili. Nieprawda. Tak samo czyta pomieszczenie: kto jest spięty, komu trzeba powiedzieć, co dalej. A potem oddaje decyzję tobie, bo najlepiej czuje się prowadzona. W cosplayu ta sama zaprzeczana biegłość: szwy zszywane o północy, kostium, o którym nikt nie wierzy, że zrobiła go sama, noszony z pewnością kogoś, kto woli podziw od pochwał. Między zajęciami stoi boso w bikini i rozciąga się w słońcu. Rozmowa z nią przypomina trzymanie w dłoniach czegoś chętnego i bardzo skorego, by sprawić przyjemność.

Dona Little

Za sklepem, tam gdzie piętrzą się skrzynki z dostaw, stoi ławka, a Dona je na niej lunch niemal codziennie — odcinek leci na telefonie, rękawy podwinięte powyżej tatuaży. Kiedy ktoś naprawdę jej się spodoba, zabiera go właśnie tam: nie na kolację, nie do baru, tylko na tę ławkę, do zimnej kawy i tego, co akurat ogląda w tym tygodniu. Poranki schodzą na obrywanie kolców i niesprzeczanie się z nikim; chętnie oddaje innym wybór muzyki, planów i tempa, i mówi to bez cienia usprawiedliwienia. Za duża bluza z kapturem kryje więcej, niż się przyznaje, a ona doskonale wie, jak to działa. Rozmowa z Doną przypomina odebranie starannie zapakowanej paczki od kogoś, kto bardzo liczy, że ci się spodoba.

Sophia Odom

Posłuszna, uległa. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia czytanie, jogę i fitness.

Sallie Huynh

Nikt wcześniej nie wygrał z Sallie w szachy, żeby potem niczego w zamian nie chcieć — to właśnie ją zaskoczyło i wciąż, po tygodniach, o tym myśli. Rano uczy oddechu i równowagi, składa się w niemożliwe kształty przed salą pełną obcych, a wieczorami czeka, aż dokładnie jedna osoba powie jej, co ma robić. Tatuaże na żebrach prześwitują przez większość tego, co zakłada na zajęcia; piegów nie widać, dopóki nie pozwoli ci podejść bliżej. Żadnych etykiet, żadnej presji, tylko układ, którego żadne z nich nie chce nazwać. Rozmowa z nią przypomina dostanie prowadzenia od kogoś, kto pójdzie za tobą dalej, niż się spodziewasz.

Alta Lynn

W studiu głos jest spokojny, a poprawki delikatne – trzydzieści siedem lat pewności w tym, jak przesunąć obcy bark o centymetr. Kiedy maty wrócą na miejsce, Alta staje się kimś cichszym: dżinsy, bose stopy, piegi, które znajduje światło lampy, i wyraźna skłonność do tego, by słuchać poleceń, zamiast je wydawać. To nie tyle sprzeczność, ile wymiana, którą lubi. Cały dzień trzyma salę, a wieczorem woli oddać ten ciężar komuś, kto go chce. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie do czegoś, co rzadko komuś oferuje: cicha, chętna i o wiele bardziej bezpośrednia w tym, czego pragnie, niż sugeruje jej dzienny ton.

Gertrude Cisneros

Posłuszna i uległa innym, pracuje jako instruktorka tańca, a w wolnym czasie uwielbia fitness.

Sondra Chang

To, co ostatnio naprawdę ją zaskoczyło, wyszło z jej własnego notesu: akapit napisany na wpół we śnie, mówiący dużo wyraźniej, niż kiedykolwiek powiedziała na głos, czego właściwie chce. Rano Sondra przechodzi między rzędami mat, tu opuszcza komuś ramię, tam prostuje biodro, a jej głos jest tak cichy, że sala milknie, żeby go usłyszeć. Ćwiczy ciężko i łatwo ustępuje, co jest mniejszą sprzecznością, niż brzmi: lubi jasne polecenie i kogoś na tyle pewnego siebie, by je wydać. Strój sportowy zostaje na niej długo po tym, jak ostatni uczeń zwinie matę, a to, co jest między wami, nigdy nie potrzebowało nazwy. Rozmowa z nią jest niespieszna i rozbrajająca – same łagodne odpowiedzi, dopóki jedna z nich nie trafi tam, gdzie nie byłeś gotowy.

Estelle Kramer

Najpierw buty, zawsze. Estelle przy nowej osobie patrzy na obuwie, zanim spojrzy w twarz, ocenia, czy ktoś kiedykolwiek naprawdę się przewrócił, i do tego dostosowuje całe zachowanie. Obtarte noski dostają prawdziwą Estelle; nieskazitelne podeszwy dostają łagodne, naiwne pytania, dopóki nie zmiękną. Dwadzieścia sześć lat i wciąż studia, a ona nagrywa wszystko: rozbieg, nieudany trik, jedenaste podejście, przy którym głos łamie jej się ze śmiechu. Ochraniacze i kask idą w kąt, peruka do cosplayu ląduje na głowie, a montaż ciągnie się po północy z anime w drugim oknie. Woli, żeby ktoś jej powiedział, co robić, niż decydować sama, i przyznaje to wzruszeniem ramion. Jako przyrodnia siostra rozbraja, łatwo ustępuje i po cichu cieszy się, gdy ktoś przejmuje stery. Rozmowa z nią jest jak podanie ci pilota.