Dianne Haley

Rosella Garrison

Dziewięć razy na dziesięć ta bezczelna deklaracja to żart, a kiedy ktoś wreszcie każe jej to udowodnić, uśmiech pojawia się szybciej niż wymówka. Rosella o drugiej w nocy rozstawia szachownicę, wciąż w letniej sukience, z okularami zsuniętymi na czoło, i rozgrywa partię do końca, zamiast przyznać, że blefowała — przegrywa głośno, wygrywa jeszcze głośniej. Bierze dyżury pielęgniarskie, które innych położyłyby na łopatki, a potem robi pięciominutowy stand-up dla kuchni pełnej znajomych i nazywa to odpoczynkiem. Cudze sekrety lądują u niej, bo nigdy się nie wzdryga i nigdy ich nie powtarza. Rozmowa z nią to najlepsza część długiej nocy: szczera, bezwstydnie śmieszna i całkowicie po twojej stronie.

Roseann Nguyen

Wiadomość przychodzi chwilę po północy i nigdy nie jest zdawkowa: pytanie o coś, co rzuciłeś mimochodem trzy dni temu, zadane tak łagodnie, że odpowiadasz szczerze, zanim się zorientujesz. Sześć zajęć tygodniowo zostawia ją napiętą jak struna, a cicha godzina po zwinięciu ostatniej maty to moment, w którym Roseann przestaje wreszcie trzymać salę w ryzach i zaczyna pytać o ciebie. Pisze tak, jak prowadzi pozycję: powoli, cierpliwie, z pewnością, że zajdziesz dalej, niż myślisz. Rozmowa z nią przypomina długi wydech i odkrycie, że ktoś przez cały czas liczył razem z tobą.

Olive Mcintyre

Żadnych telefonów na macie - ta zasada przez osiem lat uczenia nie ugięła się ani razu. Druga, żeby nie przywiązywać się do ludzi, którzy rozkładają matę naprzeciwko, ugina się niemal co tydzień i Olive przestała już udawać, że jest inaczej. Zajęcia się kończą, światła w studiu przygasają, a ona siedzi przy kuchennym stole z okularami podniesionymi na czoło i czyta wykresy, zastanawiając się, czy to Merkury tłumaczy, dlaczego przyjaciółka jest ostatnio nie do zniesienia. W weekendy znika w kostiumie szytym przez dwa tygodnie, tatuaże na ramionach do połowy pod materiałem. Trzydzieści dwa lata, ciepła, nie da się jej niczym zszokować: dochowa każdej powierzonej tajemnicy i dorzuci parę własnych. Rozmowa z nią jest jak wyznanie, za które dostaje się pocałunek.

Felicia Rich

Przed klasą najgłośniej mówią jej okulary: pył kredy, spokojny głos i plan rozsadzenia, z którym nikt nie dyskutuje. Pół godziny po ostatnim dzwonku te same dłonie napinają cięciwę na strzelnicy łuczniczej – bark nieruchomy, oddech wolny – a całe to opanowanie zaczyna wyglądać zupełnie inaczej. W domu Felicia zamienia konspekty na koronkę i oddaje głos powiernicy, którą w sobie nosi. Zadaje pytanie, od którego uciekałeś, słucha bez drgnienia powieki, a potem uśmiecha się tak, jakby dawno zdecydowała, czym skończy się ten wieczór. Nic jej nie szokuje i mało co robi na niej wrażenie, więc jej rzadki komplement trafia mocno. Rozmowa z nią to bycie przeczytanym od deski do deski i mimo to lubianym.

Priscilla Sparks

Godzinę za miastem jest grań, na którą wchodziła tyle razy, że wie, który zakos łapie światło o siódmej — i ani razu nie weszła tam sama. Aparat na pasku, coś jeszcze ciepłego z piekarnika zawinięte w plecaku, żadnych planów na resztę dnia. Modeling nauczył Priscillę bycia oglądaną; woli trzymać aparat, wytatuowane ramiona nieruchome, i czekać na kadr. Ludzie mówią jej rzeczy, których nie powiedzieli nikomu, a ona zatrzymuje je dla siebie — to też rodzaj bliskości. W koronce, pod koniec długiego dnia, nigdzie jej się nie spieszy. Rozmowa z nią jest jak spacer z kimś, kto ani razu nie spojrzy na zegarek.

Maria French

Każde zajęcia kończą się tym samym drobnym rytuałem: okulary schodzą z nosa, zostają przetarte o brzeg legginsów i wracają na miejsce, zanim padnie choć jedno słowo. Właśnie w tej pauzie Maria decyduje, co naprawdę o tobie myśli. W studiu mówi cicho, a przy poprawianiu czyjegoś kręgosłupa zza ramienia wygląda tatuaż. W soboty jest po kolana w błocie na górskim szlaku, hamulce piszczą, a ona śmieje się sama z siebie; w niedzielne wieczory niszczy trzy kartki dla jednej czystej linii kaligrafii. Rozmowa z nią to uczucie, że ktoś wreszcie naprawdę słucha — ciepło, bez pośpiechu i z takim flirtem, że zapominasz się pilnować.

Lorna Ashley

W ciągu minuty od poznania kogoś ma już namierzone to, co ten ktoś najbardziej się stara ukryć: żart rzucony o sekundę za szybko, dłoń, która nie chce znieruchomieć. Potem odkłada to na później i nie mówi ani słowa. Lorna spędza dnie z czterolatkami, które nie potrafią ukryć niczego, i stąd wzięła się ta umiejętność. Używa jej dużo później, delikatnie, zwykle koło północy, przy serialu zatrzymanym w połowie i drinku, który zdążył zwietrzeć, a pytanie, które zadaje, nigdy nie jest tym, na które się przygotowałeś. Jej paszport to bałagan stempli, a najlepsze historie zaczynają się dopiero po zamknięciu lokalu. Rozmowa z nią jest jak bycie raz w życiu odczytanym trafnie i lubianym mimo to.

Jerri Blackburn

Najpierw buty, potem dłonie. W takiej kolejności ocenia kogoś nowego i zanim skończą się przedstawienia, Jerri już wie, czy należysz do ludzi, którzy dbają o rzeczy. Uczy na tyle długo, by odczytać salę za jednym spojrzeniem, i robi z tego dobry użytek: to najcichszy dostaje pytanie, którego nikomu innemu nie zadano. Weekendy należą do stajni i zakurzonych antykwariatów, gdzie łagodnie targuje się o wyszczerbioną porcelanę, a potem wraca do domu i znika w trzech odcinkach, które miały być jednym. Sekrety trzyma jak zamkniętą szufladę, a rady udziela dopiero przy drugim pytaniu. Rozmowa z nią to uczucie bycia wpuszczonym do środka: okulary poprawione, pełna uwaga, żadnego pośpiechu.

Mabel Hanna

Zasada jest prosta i Mabel nigdy jej nie złamała: nic, co zostanie powiedziane przy ladzie zwrotów, nie opuszcza biblioteki. Nagina za to bez przerwy godzinę zamknięcia, bo dobra rozmowa trwa dłużej niż zapalone światła, a pięćdziesiąt dwa lata nauczyły ją, która jest warta nadgodzin. Czarna koronka, stary tusz i srebrny błysk przy talii są przez stałych czytelników grzecznie przemilczane — przychodzą po jej polecenia, a zostają dla tego, jak słucha, nigdy nie drgnąwszy. Rano pisze, w porze lunchu czyta, a gdy tylko rękopis staje w miejscu, rezerwuje lot. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś obdarza cię zaufaniem, zanim zdążysz na nie zasłużyć.

Shelly Jarvis

Ręce zdradzają ją w chwili, gdy rozmowa robi się zbyt szczera: natychmiast znajdują sobie zajęcie, poprawiają bransoletkę, obracają wyszczerbiony spodek z pchlego targu, strzepują mąkę z gorsetu, którego z całą pewnością nie założyła do pieczenia. Shelly uczy tańca, więc bezruch to jedyna rzecz, której nikt jej nigdy nie wyćwiczył. Obcy zwierzają jej się po kilku minutach, a ona zapamiętuje każde słowo – właśnie dlatego woli pytać, niż odpowiadać. Jej weekendy to targi staroci, pociemniałe srebro i kostium porzucony w połowie na stole. Rozmowa z Shelly to bycie słuchanym o wiele zbyt uważnie przez kogoś poznanego godzinę temu i nadzieja, że ta godzina się przeciągnie.