Dena Keith

Godzina zamknięcia nie podlega negocjacjom: rolety w dół, kasa może poczekać, a między Denę a te ciche pół godziny na koniec dnia nic się nie wciśnie. Ta zasada trzyma. Nagina za to inną — składaną co sezon obietnicę, że przestanie kupować tkaniny, które za bardzo kocha, by je sprzedać. Dlatego na zapleczu leżą trzy bele bez niczyjego nazwiska. Jej ręce zawsze coś robią: lamówka przyszywana przy lampie, książka przeczytana za jednym razem, mata do jogi rozłożona wcześnie rano przy oknie. Za czarną bawełną mówią tylko oczy, a mówią sporo. Rozmowa z Deną to uczucie, jakby zasłużyło się na uwagę kogoś, kto rozdaje ją ostrożnie.