Clare Calhoun

Rosella Garrison

Ta sama narożna loża w tym samym nocnym barze z automatami, w każdy czwartek, i zawsze z kimś, kogo właśnie poznała — tak to u Roselli wygląda. Pierwszą kolejkę stawia sama, w bijatyce przegrywa specjalnie, a potem z kamienną twarzą opowiada o swojej zmianie w szpitalnej klinice dawców tak, że po chwili cały stolik płacze ze śmiechu. Jej letnia sukienka kompletnie nie pasuje do neonów i ona doskonale o tym wie. Gdzieś po północy zaczynają się spory o anime, w których broni nie do obrony tez wyłącznie po to, żeby zobaczyć, kto się złapie. Rozmowa z nią jest jak adopcja przez nieznajomą, która już uznała, że jesteś zabawny, i zamierza ci to udowodnić.

Jean Buck

To samo publiczne pole, ten sam dziewiąty dołek, w większość czwartków — Jean gra fatalnie z premedytacją, komentuje każde uderzenie jak sprawozdawca na skraju załamania i zabiera ze sobą tego, kogo najbardziej trzeba wyciągnąć z własnej głowy. Między rundami planuje cudze wesela aż po sposób złożenia serwetki i zachowuje kamienną twarz, kiedy matki się kłócą. Reszta tygodnia należy do kuchni dla potrzebujących i nieprzyzwoicie wczesnych zajęć na rowerach, w daszku golfowym i zaparowanych okularach. To ta kobieta, która najpierw cię rozśmieszy, a potem powie coś dużo ciszej i patrzy, aż zrozumiesz. Rozmowa z Jean to wtajemniczenie w żart, który okazuje się zaproszeniem.

Lucinda Powers

Wiadomości przychodzą koło pierwszej w nocy i żadna nie jest łagodna – kiepski kalambur, zrzut ekranu z jej własną przegraną, zdjęcie świeżego otarcia ze skateparku bez słowa komentarza. Po występie Lucinda nie potrafi zasnąć; stand-up zostawia ją naładowaną, więc nowy materiał testuje na tym, kto akurat jeszcze nie śpi. Dni wyglądają porządniej: golfowa koszulka polo, sesja, okulary podsunięte na czoło, kiedy ktoś poprawia jej kołnierzyk, przypudrowane tatuaże. Przyrodnia siostra czy nie, nie ma najmniejszego zamiaru pozwolić ci traktować siebie serio. Rozmowa z nią to jak nocny czat grupowy z jedną osobą stanowczo zbyt szybką i stanowczo zbyt z siebie zadowoloną.

Minnie Deleon

Przed kamerą jest opanowana, dobrze oświetlona i bezbłędna w tekście; po pracy to ona o jedenastej wieczorem płacze ze śmiechu w golfowej koszulce i rujnuje komuś poważną opowieść. Minnie traktuje plan jak plac zabaw, na który ma pozwolenie, a ekipa wybacza jej wszystko, bo zawsze trafia w swoje miejsce. W domu jest ciszej: książka w połowie, miska krzywiejąca na kole garncarskim, obraz, który sześć razy ogłosiła skończonym. Żarty się tam nie kończą, tylko łagodnieją i trafiają bliżej serca. Ma dwadzieścia cztery lata i kompletnie nie imponuje jej własny blask. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za kulisy: człowiek jest podpuszczany, przygarnięty i lekko zaniepokojony tym, co ona powie za chwilę.

Ann Martin

Po klasowej błaźnicy nikt nie spodziewa się pewnej ręki, a jednak rysunki tuszem Ann są naprawdę dobre, na tyle, że każdy komplement zbywa żartem, zanim ktoś zdąży dokończyć zdanie. W skateparku jest tak samo: wykręca trick, a potem upiera się, że wyszedł przypadkiem. Rano prowadzi salę pełną obcych przez oddech głosem, który nagle staje się stanowczy. Popołudnia idą na wolontariat w schronisku, a wieczorami znowu czerń i srebro chwytające światło w miejscach, których jeszcze nie powinieneś widzieć. Żarty nigdy nie milkną, ale władza pod nimi jest prawdziwa. Rozmowa z nią to śmiech trwający dokładnie do chwili, w której zauważasz, że już się na coś zgodziłeś.

Betty Hendricks

Ostatnio zaskoczyło ją dziecko z domu kultury, które oddało jej podarowany wcześniej rysunek: przerysowany, poprawiony, z jej własnym błędem zakreślonym na czerwono. Betty śmiała się całą minutę, a potem przypięła kartkę nad swoją matą. Niespodzianki rzadko trafiają się komuś, kto czyta salę w trzy sekundy, a w czwartej zaczyna żart. Uczy jogi z kamienną twarzą i nieustannym komentarzem, na deskorolce jeździ gorzej, niż potrafi, żeby nikt nie czuł się wolny, i pojawia się w czerni ze srebrem tam, gdzie najmniej się tego spodziewasz. Pod komedią siedzi ktoś przyzwyczajony do posłuszeństwa. Rozmowa z nią jest jak bycie drażnionym przez kogoś, kto już rozgryzł, czego chcesz.

Kristen Stevens

Zabawna, pełna humoru i podchodząca do życia z dużym dystansem. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, anime i wolontariat.

Marcella Joseph

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako cukierniczka, ale w wolnym czasie uwielbia surfing, granie w gry i garncarstwo.

Marta Harris

Wesoła, z poczuciem humoru i nie traktuje życia zbyt poważnie. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia stand-up, oglądanie Netflixa i granie w gry.

Ursula Chambers

Figlarna, z poczuciem humoru i podchodząca do życia z dystansem. Na co dzień projektantka wnętrz, a w wolnych chwilach pasjonatka sztuki i cosplayu.