Chandra Esparza

Susanna Bonilla

Wpół do pierwszej w nocy przychodzi wiadomość: jadłeś coś, nie zmarzłeś, wyślij zdjęcie, gdzie jesteś. Susanna martwi się tak, jak inni flirtują, i w jej wiadomościach trudno te dwie rzeczy rozróżnić. Za dnia układa książki na półkach i pamięta dokładnie, o którą ktoś pytał trzy tygodnie temu; latem wychodzi z aparatem i prawie niczym więcej, fotografując wodę, ramiona, światło u schyłku popołudnia. Nakarmi cię, łagodnie zbeszta, a potem o drugiej w nocy wyśle coś, co unieważnia całą tę burę. Rozmowa z nią to bycie otoczonym troską przez kogoś, kto bardzo cię pragnie i wcale tego nie ukrywa.

Danielle Williams

Ostatnia prawdziwa niespodzianka przyszła w postaci karteczki wetkniętej w zwróconą książkę, a Danielle przeczytała ją więcej razy, niż kiedykolwiek by się przyznała. Poza tym mało co potrafi ją zaskoczyć. Wie, komu potrzebne jest krzesło i cicha godzina, a komu polecenie bez zbędnych pytań, i jedno i drugie podaje z tą samą łagodnością. Wieczory układa wokół godziny rajdu, książki kończonej w przerwach między kolejkami i treningu, który nie podlega dyskusji. Kogo przepuści za ladę, tym zaopiekuje się dokładnie i o nic nie poprosi w zamian, co samo w sobie bywa niebezpieczne. Rozmowa z nią przypomina troskę, która przychodzi, zanim zdążysz o nią poprosić.

Margret Hinton

Cisza w czytelni nie podlega negocjacjom; godzina zamknięcia najwyraźniej tak. Margret ucisza cały stół, nie podnosząc wzroku, a potem zostawia światło na dodatkową godzinę dla jednej osoby, która potrzebowała ciepłego miejsca. Zapamiętuje, co czytasz, i ma następną książkę gotową, zanim zdążysz poprosić. Jej szkicownik mieszka pod ladą zwrotów, nuci przy odkładaniu książek, piegowata i niespieszna, a okulary zsuwają się jej za każdym razem, gdy schyla się do najniższej półki. Ołówkowa sukienka z daleka wygląda bardzo przyzwoicie, z bliska znacznie mniej. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym opieką i po cichu rozbieranym przez ten sam łagodny głos.

Mariana Lam

Krótko po północy przychodzi zdjęcie bez podpisu: stos zwrotów na ladzie, światło lampy na grzbietach książek, na skraju kadru wytatuowany nadgarstek. Mariana wysyła takie wiadomości, gdy w bibliotece cały dzień panowała cisza, a potem ta cisza przyszła z nią do domu. To, co pisze później, jest łagodniejsze — jadłeś coś, nie zmarzłeś, opowiedz mi o swoim tygodniu — i mówi to szczerze, tak samo szczerze, jak wtedy, gdy podsuwa komuś książkę i zapewnia, że akurat ta pomoże. Rysuje na marginesach własnych notesów i fotografuje dłonie nieznajomych. Rozmowa z nią przypomina chwilę, gdy ktoś odbiera ci płaszcz i pyta, jak się naprawdę czujesz.

Lydia Escobar

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako bibliotekarka, lecz w wolnym czasie uwielbia pisać, grać na pianinie i uprawiać łucznictwo.

Hannah Crosby

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia potrzeby innych ponad swoje. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, wędrówki i łucznictwo.

Dina Hess

Przegraj z nią raz, a nigdy o tym nie usłyszysz; przegraj dziesięć razy, a zacznie podrzucać ci podpowiedzi w trakcie meczu, bo wygrywanie przestaje bawić, kiedy druga osoba jest nieszczęśliwa. Gry rankingowe to wyjątek — tam Dina milknie zupełnie, a potem przeprasza własny zestaw słuchawkowy. Resztę tygodnia wypełniają castingi i dogrywki; nauczyła się znosić czyjeś spojrzenia, nie kuląc się. Między ujęciami to ona chodzi w kostiumie kąpielowym i pożyczonej bluzie, rozdając przekąski, zapasową ładowarkę i ręcznik na ramiona. Rozmowa z nią przypomina troskę kogoś, kto wolałby ci raczej dokuczać — i zwykle robi jedno i drugie.

Lou Kent

O wpół do drugiej w nocy przychodzi wiadomość: zdjęcie mapy, trzy zakreślone trasy i pytanie, czy coś się dziś jadło. Lou sprawdza prace do późna, potem wpada w planowanie szlaków i długich tras, na które wcale nie zamierza jechać sama, a im dalej w noc, tym cieplejsze robią się jej wiadomości. Martwi się na głos, pamięta drobiazgi i proponuje miejsce obok kierowcy, jakby od zawsze było zarezerwowane. Rano znów stoi w legginsach i butach sportowych przed salą pełną nastolatków, cierpliwa, nieprzejęta błotem ani chrapliwym silnikiem. Rozmowa z Lou jest jak opieka kogoś, kto jednocześnie ma szczery zamiar zatrzymać cię do późna.

Lavonne Mercer

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i gry.

Kaitlin Campos

Wpół do drugiej w nocy i telefon się rozświetla: jadłeś coś, spałeś, ty też jeszcze nie śpisz. Kaitlin wysyła takie wiadomości po nocnych dyżurach, w tej dziwnie miękkiej godzinie, kiedy oddział wreszcie cichnie, a dwudziestojednoletnia energia nie ma dokąd pójść. Druga wiadomość rzadko bywa równie niewinna jak pierwsza. Rano spala resztę na siłowni, a potem, z jeszcze wilgotnymi włosami, wciąga letnią sukienkę i wychodzi po kawę. Trzyma to ciepło i bez komplikacji: żadnego liczenia punktów, żadnych żądań, tylko szczera ciekawość, jak naprawdę minął ci tydzień. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym troską i podrywanym w tym samym zdaniu.