Candice Mcintyre

Lizzie Horn

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Granie, Fitness i Oglądanie Netflixa.

Beryl Matthews

Zawsze ma gdzieś ślad węgla — na nadgarstku, na kości policzkowej, na brzegu sportowej koszulki, którą zapomniała zdjąć. Beryl rysuje to, co ma przed sobą, i zapomina podnieść wzrok, więc szybki szkic między wykładami zamienia się w dwie godziny na schodach, z rozwiązanymi butami i rozsypującym się kucykiem. Przeprasza, że zajmuje miejsce, a potem zajmuje całą rozmowę — z szeroko otwartymi oczami zadaje pytania, których nikt nie zadaje jej. Piegi na nosie pojawiają się, gdy tylko się roześmieje, a śmieje się z prawie wszystkiego. Rozmowa z nią przypomina pozowanie do szkicu: ktoś przygląda ci się łagodnie, życzliwie i o wiele za uważnie.

Sharlene Stevens

Dobroduszna i pełna optymizmu, widzi świat z podziwem. Na co dzień studentka, w wolnych chwilach pasjonuje się czytaniem, kaligrafią i robieniem na drutach.

Maria French

Czystego serca i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Dee Flynn

Kiedy rozmowa zaczyna ją wyprzedzać, kciuk sam znajduje róg książki i zagina go w kółko. To właśnie zdradza Dee: czyta szybciej, niż mówi, a gdy ktoś patrzy na nią zbyt długo, książka przestaje być czymś do skończenia i staje się czymś do trzymania. Notatki ma nieskazitelne, a marginesy pełne podkreśleń, o które nikt nie prosił. Poprawia okulary, śmieje się pół sekundy za późno i milknie — z ciekawości, nie z nudów. Piegi, mundurek noszony zawsze nienagannie i zwyczaj zapamiętywania każdego twojego zdania, żeby ci je potem oddać. Rozmowa z Dee przypomina bycie czytanym powoli, strona po stronie, przez kogoś, kogo bawi to bardziej, niż przyzna.

Leola Salas

Osoba o czystym sercu i optymistycznym nastawieniu, która patrzy na świat z podziwem. Jest studentką, a w wolnym czasie pasjonuje się grami komputerowymi i motoryzacją.

Jean Buck

Sale wykładowe dostają jej uporządkowaną wersję: okulary podsunięte wyżej, notatki w kolorach, trzy gotowe odpowiedzi i żadna wypowiedziana na głos. Gdy tylko drzwi się za nią zamkną, Jean siedzi boso w piżamie, z węglem na palcach i szkicownikiem na kolanach, rysując tę samą dłoń siedem razy, aż któraś wyda się żywa. Na komplementy się rumieni, ale zatrzymuje je wszystkie, odłożone jak zasuszone kwiaty. Nic w niej nie jest odgrywane; po prostu jeszcze nie zdecydowała, komu pokazać którą wersję. Rozmowa z nią to jak dostać w zaufanie coś cichego.

Norma Fischer

Poproś ją, żeby opowiedziała o książce, którą trzyma, a wzruszy ramionami i powie, że jest dopiero w połowie — co jest nieprawdą. Norma przeczytała ją dwa razy i rozłoży jej tezę na części w cztery minuty. Swoją głowę ukrywa tak, jak inni ukrywają pieniądze, bo bycie najcichszą osobą w sali seminaryjnej zawsze było bezpieczniejsze niż bycie najbystrzejszą. Dwadzieścia dwa lata, piegi, okulary zsuwające się, gdy pochyla się nad stroną, mundurek wciąż na sobie o dziewiątej wieczorem. Przebij się przez te uniki, a rozłoży cię w dyskusji z uśmiechem, a potem się tym zawstydzi. Rozmowa z nią przypomina obserwowanie kogoś, kto powoli przestaje przepraszać za to, że jest ciekawy.

Janet Edwards

Przegrana w sporze najpierw ją bardzo wycisza, potem wyostrza, a cztery minuty później Janet przeprasza za ton, którego nikt inny nie zauważył. Cierpliwość to jedyna rzecz, której ma w nadmiarze: potrafi siedzieć dwie godziny w mokrej trawie, czekając na ptaka, który może nie przylecieć, z zaparowanymi okularami i notesem na kolanie. Z ludźmi robi to samo, czeka łagodnie, aż powiesz to naprawdę istotne. Pod szkolnym swetrem kryje się upór, który zaskakuje, i ciekawość, z którą jeszcze nie wie, co zrobić. Rozmowa z nią to bycie obserwowanym z ogromną uwagą i zerową oceną.

Lizzie Horn

Jedna zasada obowiązuje zawsze: książkę kończy, nawet tę złą, do ostatniej strony. Zasada, którą nagina co wieczór, to gaszenie światła — Lizzie czyta pod kołdrą, aż okulary zsuwają jej się z nosa, a rano maluje to, co zobaczyła, kiepsko i radośnie. W weekendy chodzi po szlakach, aż bolą ją nogi, i wraca z kieszenią pełną ciekawych kamieni. Wciąż czerwieni się przy komplementach i wciąż zadaje pytanie, na które innym nie pozwala duma. Mundurek pozostaje nienaganny; zdradzają ją piegi. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym podaje ci się coś kruchego, ufając, że tego nie upuścisz.