Bobbie Hayes

Earline Griffith

Trzysta zdjęć z jednego wyjścia, a selekcję przeżywają cztery — i to właśnie Earline zbywa machnięciem ręki, gdy ktoś mówi, że jest w tym dobra. Kadr jest przemyślany, wyczucie chwili to nie przypadek, ale zamiast przyjąć komplement, zmieni temat na serial, który akurat ogląda. Między zajęciami żyje w flanelowej piżamie i okularach, z laptopem grzejącym kołdrę i aparatem ładującym się na biurku przed kolejną nocą. Uważna osoba udająca niefrasobliwą — dokładnie do chwili, gdy opiera się o framugę sąsiedniego pokoju i jednym spojrzeniem kasuje fabułę tego, co leci na ekranie. Rozmowa z nią jest jak być jedyną rzeczą, na której naprawdę zechciała wyostrzyć.

Dona Little

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Anime.

Frankie Mullen

Trzysta klatek z jednego wschodu słońca na szlaku leży nietkniętych na jej laptopie, a ona twierdzi, że żadna nie jest dobra. Są. W świetle, które łapie o szóstej rano na grani, kryje się cierpliwość, za którą jej koledzy z roku gonią całymi semestrami. Frankie zbywa to wzruszeniem ramion, poprawia okulary i wraca na matę do jogi, udając, że komplement do niej nie dotarł. Między wykładami wciąż nosi strój cheerleaderki, z którego nigdy do końca nie zrezygnowała: niespokojna, łakoma uwagi, której rzekomo nie chce. Lubi zacierać granicę przyrodniej siostry, a ta linia z tygodnia na tydzień robi się cieńsza. Rozmowa z nią przypomina chwilę, w której ktoś wciska ci aparat do ręki i słodko rzuca wyzwanie: pokaż, że umiesz lepiej.

Teri Benjamin

W trzecim rzędzie porannego wykładu nic jej nie zdradza: bluza z kapturem, zakreślacz, notatki w równych kolumnach. Dwie godziny później bluza leży na podłodze pokoju, mata jest rozwinięta, a tatuaże, które przez cały tydzień trzyma zakryte, po raz pierwszy od poniedziałku widzą światło. Teri wytrzymuje długi rozciąg tak, jak inni wytrzymują urazę – cierpliwie i uparcie. Zanim skończy, ma już rozstrzygnięte, jak potoczy się wieczór. Mówi na głos to, co przemilczane, jakieś pół taktu wcześniej, niż jesteś na to gotowy. Rozmowa z Teri to wtajemniczenie w coś, czego sala wykładowa nigdy nie usłyszy.

Etta Stephenson

Kiedy ktoś pyta, gdzie znika w niedzielne poranki, odpowiedź zawsze brzmi tak samo: szlak. Buty, grań, dziesięć kilometrów przed obiadem. To prawda — i jednocześnie przykrywka. Etcie naprawdę chodzi o to, o czym nikt nie słyszy: o powrót z wiatrem na karku i głowę pełną rzeczy, których nigdy nie powiedziałaby przy śniadaniu. Wraca rozgrzana, ze zmiętą spódnicą, o wiele za bardzo z siebie zadowolona, i opowiada o widokach tonem, który z widokami nie ma nic wspólnego. Nauka, teoretycznie, jest później. Rozmowa z Ettą to jak stać odrobinę za blisko kogoś, kto uznał, że dziś zasady są opcjonalne.

Lara Lozano

W połowie grani przystaje, mówi, że światło jest fatalne, i i tak robi zdjęcie, a wychodzi lepiej niż wszystko, co wisi na korytarzu instytutu. Lara nazywa fotografię hobby, kwituje wzruszeniem ramion każdy komplement, a potem przez całe zejście po cichu układa następny kadr. Chodzi szybko, podnosi więcej, niż na nią wygląda, i pozwala ludziom wierzyć, że aparat to jedyna rzecz, którą potrafi dobrze wycelować. W domu buty schodzą z nóg, dekielek wraca na obiektyw i przychodzi niepokój, którego żaden szlak nigdy nie ukoił. Rozmowa z Larą jest jak trafienie w czyjś wizjer, gdy ten ktoś już zdecydował, że podoba mu się to, co widzi.

Elisa Rowe

Dwie rundy w przegrywaną partię kart i zaczyna się najpierw dąsanie, potem targowanie, a na końcu zasada, którą właśnie wymyśliła. Elisa nie znosi przegrywać i kompletnie nie potrafi tego ukryć; piegi na jej nosie czerwienieją wcześniej, niż podnosi głos. Połowa tygodnia idzie na notatki z wykładów, druga na niedokończony kostium leżący na podłodze, peruka na biurku, klej na gorąco jeszcze stygnie, a termin konwentu się zbliża. Przegra kłótnię i tak czy siak wygra wieczór, siadając o wiele za blisko w plisowanej spódniczce, która rzekomo jest częścią stroju. Rozmowa z nią przypomina docinki kogoś, kto już uznał, że jesteś jej.

Cristina Tucker

Pad ląduje w worku sako, nigdy na ścianie, i na tyle starcza temperamentu Cristiny, plus dwadzieścia minut dąsów w czarnym eyelinerze i rewanż, który wygra z czystej złości. Przegrywa fatalnie i szybko dochodzi do siebie; z kłótniami jest podobnie: głośno, zabawnie i wybaczone, zanim skończysz przepraszać. Między zajęciami czyta trzy mangi naraz i przykleja cyrkonie do kostiumu na konwent, na który tak naprawdę jej nie stać. Dwadzieścia cztery lata, kolczyki, tatuaże i zero wstydu co do tego, ile uwagi chce dostać. Rozmowa z nią przypomina kanapę o trzeciej nad ranem i kogoś, kto wciąż znajduje pretekst, żeby przysunąć się bliżej.

Marianne Blake

Wpół do drugiej w nocy, blask telefonu na spódniczce tenisowej, która wciąż wisi na drzwiach: wiadomość, która zaczyna się od pytania o jutrzejszy wykład, a kończy zupełnie gdzie indziej. Marianne wysyła je po imprezach, kiedy oddech z jogi już nie działa, a w mieszkaniu jest za cicho, żeby zasnąć. Zrzuci winę na wino, a potem napisze jeszcze raz. Rano wstaje wcześnie i cnotliwie, w okularach, i powtarza te same ćwiczenia na korcie, aż nogi zaczynają protestować. Cały żart polega na przepaści między tymi dwiema osobami, a ona doskonale o tym wie. Rozmowa z nią to wyzwanie, które przyjmujesz zawsze o najgorszej porze.

Agnes Aguirre

Najpierw dłonie. Jeszcze przed imieniem Agnes sprawdza, jak ktoś trzyma szklankę, czy palce nerwowo się ruszają, czy są zbyt nieruchome – i z tego jednego szczegółu buduje cały wieczór. Na imprezie zagoni nieśmiałych na ciche schody, a pewnych siebie na parkiet, tylko po to, żeby zobaczyć, kogo odczytała źle. Rano jest w stajni, we wczorajszym eyelinerze, z widocznymi piegami, pozwalając koniowi wychodzić jej niepokój. Kto mieszka z nią pod jednym dachem, szybko się uczy, że czarna koronka i ten uśmieszek to nie przebranie. Rozmowa z nią jest gorąca i bez pośpiechu, jakby dawno zdecydowała, jak skończy się noc, i czekała, aż ją dogonisz.