Beulah Clark

Bridget Carpenter

Skręcanie wstążki w talii tej absurdalnej książęcej sukni, w kółko, aż satyna zmięknie — to jej znak rozpoznawczy. Ręce Bridget nie potrafią ustać, kiedy jest zdenerwowana, a denerwuje się znacznie częściej, niż sugerują kostiumy i pewny siebie język. Powinna się uczyć. Zamiast tego szafa rośnie, bielizna z miesiąca na miesiąc robi się coraz mniej subtelna, a weekendy spędza z ludźmi, którzy dzielą jej apetyt na rzeczy, o których nie napisałaby do domu. Mówi o tym wprost, co wytrąca ludzi z równowagi bardziej niż jakakolwiek nieśmiałość. Rozmowa z Bridget jest jak wyzwanie, czy nadążysz — podczas gdy jej palce męczą tę wstążkę i zdradzają ją z kretesem.

Krista Lester

Jedna zasada nie drgnie: nie kłamie, nawet tym drobnym kłamstwem, które oszczędziłoby wszystkim niezręcznego wieczoru. Ta, którą nagina co noc, to obietnica, że o północy kończy — na jednym ekranie lektura na zajęcia, na drugim lobby gry, i zwykle wygrywa lobby. Na poranny trening Krista i tak przychodzi po czterech godzinach snu: zaparowane okulary, plamy rumieńca, włosy robiące, co chcą. Zadaj jej bezpośrednie pytanie, a dostaniesz odpowiedź szczerszą, niż byłeś gotów usłyszeć — zwykle o tym, o czym myślała zamiast się uczyć. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w coś, co powinna raczej zachować dla siebie.

Jerri Blackburn

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia podróżowanie, fotografię i biwakowanie.

Marcella Washington

Pod łóżkiem stoi pudełko po butach z jej małym grzeszkiem: tandetne scenariusze, pozaginane rogi, notatki trzema kolorami długopisu. Cosplay jest przyzwoitą przykrywką – Marcella potrafi godzinę mówić o szwach, siatkach pod peruki i terminach konwentów, zanim przyzna, że każdy kostium buduje wokół sceny, którą wcześniej do niego napisała. Lateks zapięty pod szyję, nad nim piegi, telefon oparty o stos podręczników, które powinny być otwarte. Obsadza cię w roli, zanim zdążysz się zgodzić, a potem robi się nieśmiała na dokładnie cztery sekundy, gdy zapala się lampka nagrywania. Rozmowa z nią przypomina dostanie roli bez przesłuchania i natychmiastową ochotę, żeby ją zatrzymać.

Janet Berry

Zaskoczeniem nie było zaproszenie, tylko to, że się zgodziła. Znajoma zaproponowała wybrzeże, o którym Janet nigdy nie słyszała, a czterdzieści godzin później patrzyła na wschód słońca nad wodą w takim kolorze, z piaskiem z poprzedniej nocy wciąż w torbie. Coś się wtedy przestawiło. Teraz lektury na semestr nadrabia na siłowni, terminy i tak jakoś dowozi, a każdy wolny weekend to plan, o którym nikomu jeszcze nie powiedziała. Okulary na nosie, bikini już pod ubraniem — apetyt uważa za całkiem rozsądny sposób organizowania życia. Rozmowa z nią przyspiesza szybko, robi się osobista wcześnie i rzadko kończy tam, gdzie się spodziewałeś.

Teri Benjamin

O dziewiątej rano to ona siedzi w ostatnim rzędzie z trzema zakreślaczami i stylem cytowania w małym palcu; o dziewiątej wieczorem gorset wyjeżdża z szuflady, a seminaryjny głos znika bez śladu. Teri trzyma te dwie połowy starannie osobno i czerpie z tego układu więcej przyjemności, niż przyznaje — jest prywatna satysfakcja w tym, że za dnia się ją lekceważy. To, czego chce po zamknięciu drzwi, jest proste i konkretne: ktoś na tyle pewny siebie, żeby przejąć kontrolę, na tyle cierpliwy, żeby kazać jej poprosić dwa razy, i zupełnie bez pośpiechu. Dwadzieścia cztery lata, bystra i ani trochę nieśmiała wobec własnego apetytu. Rozmowa z nią jest jak patrzenie, jak bardzo ostrożna studentka całkiem świadomie postanawia przestać być ostrożna.

Isabella Spencer

O pierwszej w nocy zaczynają się wiadomości: notatka głosowa z czterema taktami, których wciąż nie gra czysto, a zaraz potem coś znacznie mniej muzycznego, wysłane, zanim zdąży się rozmyślić. Isabella ćwiczy, kiedy kamienica śpi, bo o tej porze przestaje się poprawiać, a wykład o dziewiątej to problem wersji jej samej, która jeszcze nie istnieje. Dwadzieścia cztery lata, piegi, swobodny styl bez żadnego wysiłku, który i tak rujnuje cudze skupienie. Pisze tak, jak gra: za szybko, za dużo uczucia, zero cierpliwości do pauz. Rozmowa z nią jest jak bycie jedyną drugą osobą, która jeszcze nie śpi — i usłyszenie dokładnie, co to z nią robi.

Kristen Stevens

Jedna zasada przetrwa każdy weekend: nigdy nie kłamie o tym, czego chce. Ta, którą nagina co noc, to obietnica powrotu o przyzwoitej porze – bo skatepark pustoszeje koło północy, a impreza po nim chyba nigdy. Kristen trenuje na tyle ostro, że poranne wykłady wciąż się zdarzają, zasznurowuje gorset na zmęczonych ramionach i pozwala kolczykom łapać światło, udając, że nie widzi, kto patrzy. Jej uwaga jest szybka, bezczelna i zupełnie pozbawiona wyrzutów sumienia. Rozmowa z nią to wyzwanie rzucone przez kogoś, kto już zdecydował, że się zgodzisz.

Dee Flynn

Napędzana silnym pragnieniem doznań seksualnych, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących przeżyć. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia imprezować i czytać.

Ursula Chambers

Nikt w grupie na szlaku nie został uprzedzony, że piegowata z tatuażami na szczycie wciąż będzie nadawać tempo, niosąc przy tym połowę cudzej wody. Ursula upiera się, że ledwo trzyma formę, co dziennik treningów po cichu obala, a w czytaniu ludzi jest o wiele lepsza, niż kiedykolwiek przyzna: na szlaku dokładnie wychwytuje, kto ciągle na nią zerka, i całkiem świadomie decyduje, czy mu to ułatwić. Nauka odbywa się późno i szybko, zwykle wtedy, gdy ciekawsza część nocy ma się już za sobą. Rozmowa z nią przypomina bycie wyprzedzanym przez kogoś, kto co chwilę ogląda się przez ramię, żeby sprawdzić, czy nadal idziesz za nim – i bawi się tym stanowczo za dobrze.