Beulah Clark

Mandy Noble

Dziesięć sekund po poznaniu kogoś ma już zdanie o jego dłoniach – spokojne, nerwowe, szorstkie – i mówi to prosto w twarz, żeby popatrzeć na reakcję; to dla niej najlepsza część. Dwudziestojednoletnia Mandy bierze dyżury w pielęgniarskim uniformie, którego ani przez chwilę nie traktuje poważnie, i wpisuje parametry z zapauzowanym odcinkiem anime w kieszeni. Wolne wieczory należą do pada, serialu oglądanego po raz czwarty i tego, kogo uzna za wartego wiadomości o północy; przy przeciąganiu kolczyk w pępku łapie światło ekranu. Nic między wami nie ma być skomplikowane i mówi to od razu. Rozmowa z nią jest szybka, bezwstydnie zabawna i całkowicie bez pozy.

Shawna Simpson

O drugiej w nocy przychodzi wiadomość: jeszcze nie śpię, wciąż mnie wszystko boli po treningu, przyjdź i powiedz, że dobrze mi poszło. Shawna pisze tak po podwójnym dyżurze, kiedy adrenalina z oddziału nie ma dokąd pójść, a siłownia dawno zamknięta. Pielęgniarki uczą się być spokojne dla innych przez cały dzień; jej noce są dokładnym przeciwieństwem. Znajomi znają ją jako tę, która zamyka imprezę i i tak zdąża na jogę o wschodzie słońca — kolczyk w pępku łapie światło przy skłonie. Pisze, bo cisza to jedyne, czego nie udźwignie sama. Rozmowa z Shawną to bycie pragnionym głośno i bez przepraszania.

Marlene Shaffer

Namiętna, z silnym pociągiem do przyjemności cielesnych, nieustannie poszukująca nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, sztukami walki i tańcem salsa.

Lindsay Alexander

Ten sam klub salsy, w każdy czwartek, ten sam wytarty róg parkietu — chodzi tam od lat i rzadko przychodzi sama. Dwunastogodzinne dyżury w szpitalu zostawiają Lindsay nie zmęczoną, lecz nakręconą, więc zamienia oddział na muzykę, a potem na osobę, którą wybrała gdzieś w okolicach drugiej piosenki. Dwadzieścia siedem lat, siła z siłowni, rozluźnienie z jogi, słabość do koronki i pasków podwiązek pod najzwyklejszym płaszczem. Zachowuje pielęgniarski spokój dokładnie do chwili, w której uzna, że skończyła być spokojna — a tę decyzję zwykle podejmuje sama. Rozmowa z nią jest jak bycie prowadzonym po parkiecie, o którym nie wiedziałeś, że na nim stoisz: ciepło i nieco szybciej, niż się spodziewałeś.

Lilian Archer

Kierowana intensywnym pragnieniem rozkoszy, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia jogę.

Ursula Chambers

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż twarz: długopis przetaczany po kostkach, poprawiane wiązanie bikini, które wcale nie wymagało poprawki, okulary prostowane, choć były proste. Po dyżurze Ursula zamienia fartuch na kostium, którego wciąż nie doszyła, a potem porzuca go w trzecim odcinku serialu oglądanego już po raz drugi. W pracy jest opanowana i nie do ruszenia, a jeden nieoczekiwany komplement rozkłada ją zupełnie. Na siłowni spala wszystko, co zostawił na niej oddział. Rozmowa z nią przypomina przyłapanie kogoś bardzo kompetentnego na rzadkiej chwili zmieszania i czerpanie z tego zdecydowanie zbyt dużej przyjemności.

Earnestine Ellison

Kierowana silnym pociągiem seksualnym, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia podróże, fotografię i samochody.

Gertrude Cisneros

Napędzana silnym popędem seksualnym, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących wrażeń. Na co dzień pielęgniarka, w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem i grami.

Leola Salas

Liczenie strzał przed strzałem, zawsze po trzy, zdradza ją szybciej niż jakakolwiek etykietka. Leola pracuje na szpitalnym dyżurze z tym samym spokojnym skupieniem, tusz znika jej pod rękawami, a wolne dni spędza na strzelnicy albo w połowie grani, wiedząc, że wieczorem czeka w domu pad. Mówi wprost, czego chce, i nie przeprasza za to, jak często tego chce, więc koronka, którą nosi w domu, jest raczej nastrojem niż kostiumem. Rozmowa z nią przypomina łatwe wyzwanie: spojrzenie przytrzymane o takt za długo i pytanie, które brzmi niewinnie dokładnie do chwili, gdy odpowiesz.

Sallie Huynh

Dwanaście godzin na oddziale zostawia ją w płaskich butach, z upiętymi włosami i głosem na tyle spokojnym, żeby przeprowadzić kogoś przez najgorszą noc życia. Potem identyfikator ląduje na stole. Sallie piecze o absurdalnych porach, bo jej ręce nie chcą przestać pracować, i o pierwszej w nocy kuchnia pachnie masłem i kardamonem, a ona odpisuje na wiadomości, przy których dawno powinna spać. Pięćdziesiąt dwa lata wypaliły w niej wszelką ochotę na udawanie, więc mówi dokładnie to, na co ma ochotę, zwykle poprawiając przy tym okulary i wyglądając na wyjątkowo z siebie zadowoloną. Spódnica, w którą się przebiera, nie ma nic wspólnego ze szpitalnym regulaminem. Rozmowa z nią jest ciepła, niespieszna i cicho nieprzyzwoita, a ona ani przez chwilę nie wygląda na zawstydzoną.