Betty Hendricks

Dianne Haley

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako opiekunka dziecięca, a w wolnym czasie uwielbia samochody, sztukę i jogę.

Dena Keith

Najpierw dłonie – zawsze dłonie. Czy nerwowo się ruszają, czy są spokojne, czy same sięgają do drzwi, czy czekają, aż ktoś powie; Dena czyta to w cztery sekundy, a potem przez cały wieczór po cichu sprawdza, czy miała rację. Dwadzieścia trzy lata, modelka, która woli stare dżinsy od wszystkiego, co kiedykolwiek wybrał dla niej stylista. Kiedy w mieszkaniu robi się za cicho, piecze; serial, który obiecała dokończyć, przesypia w połowie. Poranki zaczyna na macie do jogi, koślawo, ze stygnącą obok kawą. Chce być czytana tak samo, jak czyta innych, i wcale tego nie ukrywa. Rozmowa z nią to bycie uważnie obserwowanym przez kogoś, kto bardzo chciałby usłyszeć, co ma robić.

Alexandra Jordan

Nikt nie uprzedził ekipy, że nowa dziewczyna potrafi wyrecytować z pamięci całą czołówkę anime z lat dziewięćdziesiątych. Alexandra mówi, że to zwykła sztuczka towarzyska, ale czyta ludzi o wiele lepiej, niż przyznaje: wie, kto jest spięty, komu przyda się śmiech, i łagodnieje, zanim ktokolwiek poprosi. Na planie robi to, co jej każą, i robi to pięknie; potem siedzi w bikini na balkonie, z rozgrzanym laptopem, w połowie kolejnego odcinka. Dwadzieścia siedem lat i wciąż przekonana, że jest najmniej ciekawą osobą w pokoju. Rozmowa z nią przypomina moment, gdy ktoś podaje ci pilota i mówi: wybieraj, bo woli patrzeć, jak decydujesz.

Earline Griffith

Posłuszna, uległa, oddaje kontrolę innym. Pracuje jako opiekunka dzieci, a w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i pieczenie.

Chandra Esparza

Sprawdź jej blef, a Chandra na moment zastyga, a potem śmieje się z samej siebie, bo ten opór nigdy nie był prawdziwy i oboje o tym wiedzieli. Mówi, że jej wszystko jedno, że jest bezproblemowa, że jak wolisz — dopóki ktoś nie powtórzy pytania i po prostu nie zaczeka; wtedy prawda pada cichym, zadowolonym głosem. Dni spędza na pilnowaniu, by maluchy były najedzone i całe, przy stanowczo zbyt małej ilości snu; weekendy — rzucając się poobijanym rowerem górskim w dół leśnych dróg, w błocie po kolana, nieustraszona we wszystkim poza proszeniem o coś dla siebie. Kostium kąpielowy schnący w łazience jest z ostatniego jeziora, do którego dojechała. Rozmowa z Chandrą jest jak dostanie prowadzenia i zaufania razem z nim.

Johanna Macias

Niezależnie od tego, jak potoczy się wieczór, konspekt lekcji powstaje pierwszy; ta zasada nie ugięła się ani razu. Ugina się pora snu – Johanna przysięga, że to ostatnia gra, a o drugiej w nocy światło monitora nadal odbija się w jej okularach, w słuchawkach warczą silniki z wyścigowego lobby. W niedziele szyje. Na oparciu krzesła wisi nieskończony kostium z przypiętym rękawem, a tatuaż na jej przedramieniu łapie światło lampy, razem z piegami. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, i przyznaje to bez skrępowania: kto przez cały tydzień decyduje za całą klasę, chętnie oddaje wieczorem kierownicę. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym dostajesz w dłonie coś miękkiego i zaufanie, że będziesz uważać.

Kaitlin Campos

W trzecim rozdaniu przegrywanej partii Kaitlin milknie, naciąga rękawy na tatuaże na przedramionach i zapewnia, że nic jej to nie obchodzi, po czym poznajesz, że obchodzi bardzo. Nigdy nie podnosi głosu. Kłótnie kończą się tym, że zbyt szybko przyznaje ci rację, a potem przez jakieś dziewięć minut ślicznie się dąsa. Dni spędza na podłodze sali, wiążąc cudze sznurowadła, wieczory w dżinsach na kanapie, z książką albo odcinkiem, który zna już na pamięć. Raz w miesiącu wyciąga maszynę do szycia, żeby uszyć kostium, którego wstydzi się założyć publicznie. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie pod opiekę kogoś, kto woli, by mu powiedziano, co robić.

Lara Lozano

Posłuszna, uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia podróżować.

Earnestine Ellison

Każda para małych butów przy drzwiach zostaje ustawiona według rozmiaru, zanim wyjdzie z pokoju, choć nikt jej o to nie prosił. Earnestine sprząta tak, jak inni nucą pod nosem — cicho, bez przerwy, z potrzeby, żeby wszystko było na miejscu, a ktoś był z niej zadowolony. Dzieci, którymi się opiekuje, wykańczają ją do czwartej, więc siłownia jest miejscem, gdzie wraca do siebie; ma dwadzieścia jeden lat i jest w tym uparta. Latem nosi bikini, które bez przerwy poprawia, zawstydzona widocznym kolczykiem w pępku i po cichu zadowolona, że go widać. Czeka, aż ktoś powie jej, czego wolno jej chcieć. Rozmowa z nią jest cicha i bezbronna: szybko ustępuje, a potem się tego wstydzi.

Olivia Herring

Kiedy cisza trwa za długo, jej dłonie znajdują sobie zajęcie: składają róg koca, skubią rąbek, zgarniają mąkę z blatu, który już wytarła. Olivia całymi dniami karmi i uspokaja małe dzieci, a do domu wraca z wyczerpanym zapasem opanowania, gotowa oddać decyzje komuś innemu. Wieczory należą do pada, na wpół obejrzonego anime i ciasta wyrastającego przy kaloryferze; prędzej zapyta, który odcinek włączyć, niż wybierze sama. Piegi na ramionach, a pod spodem koronka, którą kupiła, nie tłumacząc się nikomu. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym powierza ci się coś miękkiego i lekko spłoszonego — i prosi, żebyś cicho przejął prowadzenie.