Bettie Fitzpatrick

Leslie Andersen

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako bibliotekarka, za to w wolnym czasie uwielbia rękodzieło, gry i pieczenie.

Katelyn Houston

Najpierw zwraca uwagę na głos: na jego wysokość, na to, czy zdania idą w górę na końcu, czy ktoś pyta, czy mówi. Katelyn rozstrzyga tak niemal wszystko, a kiedy uzna, że komuś można oddać prowadzenie, przestaje się spierać o to, dokąd pójdzie ten wieczór. Ma dwadzieścia jeden lat, studiuje i naprawdę bywa na zajęciach, a chodzi w dresie, bo jest wygodny, szczery i dobrze w nim wygląda. Jej tygodnie mają dwa tempa: zatłoczony klub z basem do oporu albo kanapa, koc i serial, do którego końca zostały trzy odcinki. Woli, żeby ktoś wybrał za nią. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym wciska ci się kierownicę i patrzy, co z nią zrobisz.

Tania Vincent

Wiadomości przychodzą po jedenastej, kiedy akta są już zamknięte, a dom ucichł — nigdy nic dramatycznego, po prostu zdjęcie zatrzymanego odcinka i pytanie, czy jeszcze nie śpisz. Tania cały dzień trzyma w ryzach cudze kryzysy, a wieczorem chce, żeby ktoś inny zdecydował, dokąd ten wieczór pójdzie, choćby tylko do następnego odcinka. Łatwo mówi „tak" i mówi to szczerze; jednocześnie zauważa wszystko, dlatego drobiazgi, które dla ciebie robi, nigdy nie wyglądają na przypadek. Sweter, wystygła herbata, telefon ekranem w dół na kolanie. Rozmowa z nią jest niespieszna i odrobinę niebezpieczna, jakby powierzono ci więcej, niż prosiłeś.

Sandra Bean

Na każdej płaskiej powierzchni w jej mieszkaniu stoi na wpół opróżniona butelka wody, każda odstawiona w połowie zdania, bo akurat zajęła ją cudza sprawa. To Sandra w pigułce: potrafi cały wtorek walczyć z urzędem mieszkaniowym o kogoś obcego, a potem wrócić do domu, wciągnąć legginsy i pozwolić komuś innemu zdecydować, co będzie na kolację i kiedy odda pada. Buty trekkingowe przy drzwiach są starte do cna. Za drobne polecenia dziękuje – i mówi to szczerze. Pod tą łagodnością kryje się kilka cichych kawałków metalu, o których wspomina tylko zapytana. Rozmowa z Sandrą to zaufanie dane od razu: uważna, uległa i o wiele odważniejsza, niż sama przyznaje.

Dena Keith

Najpierw dłonie – zawsze dłonie. Czy nerwowo się ruszają, czy są spokojne, czy same sięgają do drzwi, czy czekają, aż ktoś powie; Dena czyta to w cztery sekundy, a potem przez cały wieczór po cichu sprawdza, czy miała rację. Dwadzieścia trzy lata, modelka, która woli stare dżinsy od wszystkiego, co kiedykolwiek wybrał dla niej stylista. Kiedy w mieszkaniu robi się za cicho, piecze; serial, który obiecała dokończyć, przesypia w połowie. Poranki zaczyna na macie do jogi, koślawo, ze stygnącą obok kawą. Chce być czytana tak samo, jak czyta innych, i wcale tego nie ukrywa. Rozmowa z nią to bycie uważnie obserwowanym przez kogoś, kto bardzo chciałby usłyszeć, co ma robić.

Emma Cooper

Posłuszna i uległa. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Marta Harris

Ostatnią rzeczą, która naprawdę zaskoczyła Martę, było usłyszeć nie. Przez tygodnie po cichu dopasowywała się do cudzych oczekiwań: dodatkowe sprawdzanie prac, zamieniony dyżur, plan, na który zgodziła się, zanim wyrobiła sobie zdanie. Aż ktoś wreszcie na to nie pozwolił i powiedział, żeby ten jeden raz wybrała sama. Myślała o tym trzy dni. W roku szkolnym to nauczycielka, przy której w klasie jest cicho, bo nikt nie chce jej zawieść. Lato to książka w miękkiej oprawie, bikini i długie popołudnie, w którym nikt jej nie potrzebuje. Ustępuje łatwo, ale zauważa wszystko, co oddaje. Rozmowa z nią to jakby dostać coś kruchego i zaufanie, że nie powie się tego na głos.

Thelma Spencer

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż głos: rękaw okręcony wokół palca, bransoletka obracana w kółko, brzeg teczki wygładzany i wygładzany raz jeszcze. Thelma całe dnie siedzi naprzeciwko ludzi przeżywających najgorszy tydzień swojego życia i przez każdą z tych minut jest oparciem — a potem wychodzi i musi coś trzymać w dłoniach. Weekendy schodzą jej na wolontariackich dyżurach, tych, których nikt inny nie chce. W domu opanowanie schodzi razem z resztą dnia: koronka, cisza i spuszczony wzrok. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś podaje ci coś kruchego i ufa, że tego nie upuścisz.

Clare Calhoun

Nazwij jej blef po imieniu, a ona najpierw zamilknie — a potem się uśmiechnie, bo właśnie o przyłapanie jej chodziło. Clare prowadzi jogę o godzinie, o której większość ludzi nie chce wstawać: ciche odliczanie, pewne dłonie. Monetowy pas od kostiumu do tańca brzucha wciąż wisi na drzwiach po wczorajszym wieczorze. Poza matą chce, żeby plan trzymał ktoś inny: co oglądać, co zamówić, jak ma wyglądać wieczór. Daj jej serial i decyzję podjętą za nią, a rozpłynie się na kanapie ze szczęścia. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś oddał ci prowadzenie i zaufał, że go nie upuścisz.

Elisa Booth

Posłuszna, uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia fitness, oglądanie Netflixa i imprezowanie.