Elisa Booth

Ten sam basen na dachu, ta sama godzina przed zachodem słońca, ten sam leżak na samym końcu — Elisa wraca tam co tydzień i zabiera dokładnie jedną osobę, tę, którą uzna za wartą tej ciszy. Pływa, aż rozbolą ją ramiona, zarzuca ręcznik na bikini i pyta, co ma robić przez resztę wieczoru, jakby ta decyzja nigdy nie należała do niej. Dni wypełniają jej wykłady i listy lektur: siłownia o szóstej, serial obejrzany do połowy, impreza, z której wychodzi wcześniej, bo ktoś ją o to poprosił. W wieku dwudziestu jeden lat jest najszczęśliwsza, gdy dostaje wskazówki. Rozmowa z nią jest jak dostać prowadzenie i zaufanie, że go nie wypuścisz z rąk.