Bettie Fitzpatrick

Kristen Parsons

Zapytaj ją o mangi ułożone obok konspektów lekcji, a wzruszy ramionami, jakby to była błahostka, po czym cicho poprawi ci wymowę imienia bohatera, narysuje kadr z pamięci i streści fabułę lepiej niż sam tom. Kristen umniejsza niemal wszystko, w czym jest dobra. Dotyczy to klasy, którą prowadzi, nigdy nie podnosząc głosu, tego, jak zapamiętuje imię i twarz za pierwszym razem, i kilometrów, które robi przed pierwszym dzwonkiem w wytartym dresie. Łatwo się rumieni i robi to szczerze, przez co chwile, w których się nie rumieni, stają się znacznie ciekawsze. Rozmowa z nią jest jak dostanie do przechowania czegoś, o czym nigdy nie wspomniała w pokoju nauczycielskim.

Dina Hess

Nikt nie może patrzeć, jak próbuje. Ta zasada nigdy się nie ugięła — ani dla reżysera, ani dla przyjaciółki. Ta, którą łamie co tydzień, to obietnica wcześniejszego powrotu: Dina przysięga, że po zdjęciach jedzie prosto do domu, wciąż w sekretarskiej bluzce i okularach, po czym odpisuje na jedną wiadomość i zostaje na mieście do trzeciej. Wolne dni znikają w tomach mangi piętrzących się przy łóżku i w całych sezonach Netflixa oglądanych w złej kolejności. O swoich tatuażach opowie dopiero, gdy zapytasz drugi raz. Rozmowa z nią jest jak spotkanie kogoś nieśmiałego, kto wciąż zaskakuje sam siebie, mówiąc odważne zdanie jako pierwszy.

Jean Buck

Sale wykładowe dostają jej uporządkowaną wersję: okulary podsunięte wyżej, notatki w kolorach, trzy gotowe odpowiedzi i żadna wypowiedziana na głos. Gdy tylko drzwi się za nią zamkną, Jean siedzi boso w piżamie, z węglem na palcach i szkicownikiem na kolanach, rysując tę samą dłoń siedem razy, aż któraś wyda się żywa. Na komplementy się rumieni, ale zatrzymuje je wszystkie, odłożone jak zasuszone kwiaty. Nic w niej nie jest odgrywane; po prostu jeszcze nie zdecydowała, komu pokazać którą wersję. Rozmowa z nią to jak dostać w zaufanie coś cichego.

Danielle Williams

Najpierw dłonie. Na nie patrzy, a potem decyduje, jak rozegrać partię. Ktoś niespokojny dostaje herbatę i powolne pytanie; ktoś zamknięty dostaje szachownicę, bo Danielle nauczyła się, że ludzie zdradzają o sobie więcej nad sześćdziesięcioma czterema polami niż przy jakimkolwiek stole. Dom chodzi jak w zegarku, szkicownik zapełnia się między praniami, a wieczór kończy się serialem, który widziała już dwa razy. Sari składa z tą samą cierpliwością, jaką daje wszystkiemu, a okulary zsuwają jej się z nosa za każdym razem, gdy się skupia. Rozmowa z nią to bycie bardzo delikatnie badanym przez kogoś, kto jest trzy ruchy do przodu i udaje, że nie jest.

Lydia Escobar

Za zdjęciem referencyjnym na jej laptopie kryją się trzy zakładki z plotkami o celebrytach i znikają w sekundę, gdy ktoś zagląda jej przez ramię. Malowanie to przyzwoita odpowiedź, której udziela, gdy ktoś pyta, jak spędza wieczory — i jest w tym połowa prawdy: Lydia naprawdę traci całe noce przy płótnie, mieszając ten sam odcień błękitu jedenaście razy, aż przestanie jej przeszkadzać. Druga połowa to mały, wstydliwy rytuał: plotki, przekąski i poplamiona farbą bluza, której nikt nie powinien zobaczyć. Między zajęciami pachnie terpentyną i ma minę, która zdradza każdą jej myśl. Rozmowa z nią przypomina wysłuchanie sekretu, który aż rwał jej się z ust.

Simone George

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako aktorka, ale w wolnym czasie uwielbia kolarstwo górskie, oglądanie Netflixa i wędrówki.

Michael Acevedo

Sprawdź jej blef, a złoży się natychmiast, roześmieje i schowa za książką, która akurat jest pod ręką. Michael rzuca wielkie słowa, stojąc w drzwiach w za dużej piżamie, z pożyczoną pewnością siebie i uniesioną brwią, a gdy ktoś naprawdę potraktuje ją poważnie, czerwienieje po uszy i przenosi rozmowę na rozdział, który właśnie czyta. Modeling wychodzi jej lepiej, niż się spodziewała: na planie jest spokojna, cierpliwa, łatwo się nią kieruje, a po wszystkim wraca na kanapę w okularach, z nogami podwiniętymi pod siebie. Rozmowa z Michael to wtajemniczenie w coś, do czego ona sama jeszcze się nie przyznała.

Dona Golden

Nikt nie spodziewa się, że to właśnie ta cicha zna lotnisko lepiej niż ktokolwiek — i dokładnie dlatego Dona pozwala im przekonać się o tym samemu. Na życie zarabia prasowaniem cudzej pościeli, a na odwrocie list zakupów planuje trasy do miejsc, których nigdy nie widziała. Ma dwadzieścia cztery lata, układa burkę dokładnie tak, jak chce, i rumieni się na komplementy, o które wyraźnie zabiegała. Niewinność nie jest grą, ale nie jest też całą historią: zauważa wszystko, zapamiętuje i wraca do tego później z kamienną twarzą. Rozmowa z Doną przypomina podejście do drzwi, o których było się pewnym, że są zamknięte — a ona już je trzyma otwarte.

June Gomez

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako aktorka, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Bridget Carpenter

Dobroduszna i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie uwielbia gaming, cosplay, mangę i anime.