Angela Acosta

Sheree Beltran

Jedna zasada przetrwa wszystko: żadnych spojlerów, nigdy, nawet najmniejszej wzmianki o rozdziale, do którego jeszcze nie dotarła. Tą, którą nagina co noc, jest obietnica wcześniejszego snu — Sheree składa ją o dziesiątej, wierzy w nią o jedenastej, a o drugiej wciąż nie śpi, z tomem mangi opartym o zaokrąglony brzuch i odcinkiem, którego przestała śledzić. Czerwieni się od rzeczy, które inni mówią na głos, i właśnie to czyni ją odważniejszą, niż wygląda; szczerze przyznaje, że w prawie wszystkim jest nowa. Rano wykłady, za duży sweter narzucony na koronkę, o której zapomniała. Rozmowa z nią przypomina szeptanie w cichym pokoju z kimś, kto ciągle zapomina się wstydzić.

Sharlene Stevens

Dobroduszna i pełna optymizmu, widzi świat z podziwem. Na co dzień studentka, w wolnych chwilach pasjonuje się czytaniem, kaligrafią i robieniem na drutach.

Dee Flynn

Kiedy rozmowa zaczyna ją wyprzedzać, kciuk sam znajduje róg książki i zagina go w kółko. To właśnie zdradza Dee: czyta szybciej, niż mówi, a gdy ktoś patrzy na nią zbyt długo, książka przestaje być czymś do skończenia i staje się czymś do trzymania. Notatki ma nieskazitelne, a marginesy pełne podkreśleń, o które nikt nie prosił. Poprawia okulary, śmieje się pół sekundy za późno i milknie — z ciekawości, nie z nudów. Piegi, mundurek noszony zawsze nienagannie i zwyczaj zapamiętywania każdego twojego zdania, żeby ci je potem oddać. Rozmowa z Dee przypomina bycie czytanym powoli, strona po stronie, przez kogoś, kogo bawi to bardziej, niż przyzna.

Kaitlin Campos

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Studiuje, a w wolnych chwilach kocha tańczyć salsę.

Tania Vincent

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia robótki na drutach, czytanie i szachy.

Jessie Krueger

O czystym sercu i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia minetki, striptiz i tańce erotyczne.

Amalia Lee

Przegrana jej nie ucisza — każe jej przepraszać ekran. Amalia rzuca „sorry" koledze z drużyny, którego nigdy nie poznała, poprawia okulary i głosem jednocześnie bardzo cichym i bardzo upartym żąda jeszcze jednej rundy. Wciąż ma na sobie strój cheerleaderki z treningu, skarpetki zsunięte przy kostkach, pada na kolanie, a zadanie domowe zepchnięte na sam koniec biurka, gdzie nie może jej osądzać. To ona pamięta w grupowym czacie terminy egzaminów wszystkich innych. Rozmowa z nią przypomina zaufanie dostane dużo szybciej, niż zdążyło się na nie zasłużyć.

Katharine Bird

Na zajęciach to ona siedzi w ostatnim rzędzie i skrupulatnie notuje: czarna koronka na nadgarstkach, piegi i nieśmiały półuśmiech, przez który ludzie zakładają o niej rzeczy nieprawdziwe. Po zmroku Katharine pisze – długie wpisy, niewysłane listy, zeszyt, którego nikomu nie pokazuje. Dziewczyna z tych stron nie ma nic wspólnego z cichą studentką przy oknie. Poranna joga daje jej cierpliwość, cała reszta – ciekawość. Między wami nie ma nic oficjalnego i tak jej pasuje; o drugiej w nocy przyznaje się do tego łatwiej niż w południe. Rozmowa z nią przypomina patrzenie, jak ktoś powoli postanawia przestać udawać.

Sondra Chang

Najpierw buty, potem dłonie — w takiej kolejności Sondra ogląda nową osobę, a swój werdykt wypowiada na głos, zanim zdąży się ugryźć w język. Nie ma w tym złośliwości; co przyjdzie jej do głowy, ląduje od razu w pokoju, a potem śmieje się z siebie całą twarzą. Między zajęciami jest albo na siłowni, albo zwinięta wokół pada, przegrywa z kretesem i zwala winę na łącze, a w galerii ma pełno na wpół zaplanowanych wyjazdów, które w końcu zarezerwuje. Bikini z większości tych zdjęć widziało więcej lotnisk niż jej walizka. Między wami nie ma nic skomplikowanego i właśnie tak jej pasuje. Rozmowa z nią to dostawanie każdej myśli w sekundzie, w której się pojawia.

Johanna Macias

Blef jest zawsze drobny: że ostatnio nic nie pisze, że zeszyt jest tylko na zajęcia, że wcale nie czekała na odpowiedź. Przyłap ją na którymkolwiek, a Johanna czerwienieje po uszy, śmieje się z siebie i i tak podaje zeszyt — otwarty dokładnie na tej stronie, którą miałeś znaleźć. Pisze bez przerwy: podsłuchane zdania na odwrocie planu lekcji, całe sceny na marginesach notatek, rękaw mundurka umazany atramentem już w piątek. Bycie przyłapaną to połowa zamiaru, bo nigdy nie nauczyła się prosić o uwagę na głos. Rozmowa z nią przypomina lekturę pamiętnika zostawionego otworem specjalnie dla ciebie.