Amalia Lee

Carey Foster

Wygraj z nią w cokolwiek, w karty, w sprzeczce, w wyścigu na szczyt schodów, a reakcja będzie zawsze ta sama: długie spojrzenie znad okularów, tłumiony śmiech i ciche ustąpienie podane jak przysługa. Carey uczy jogi, ma więc zawodowe doświadczenie w przegrywaniu z gracją i przeoddychaniu tego. Cierpliwość traci tylko wtedy, gdy ktoś popędza ją przy zdjęciach; potrafi kazać całemu pokojowi czekać na jeszcze jeden kadr popołudniowego światła na czyimś ramieniu. Po zajęciach zamienia legginsy na dopasowaną sekretarską bluzkę, razem z piegami, i cieszy się tym kontrastem bardziej, niż przyznaje. Rozmowa z nią przypomina wygranie kłótni, której tak naprawdę nie było.

Leanna Brady

W jej telefonie jest zdjęcie pustej sali o świcie, zrobione tego ranka, gdy kursantka powiedziała jej, że to dzięki niej przestała przepraszać za zajmowanie miejsca. Leanna zupełnie się tego nie spodziewała i mówiła o tym przez kilka dni. Prowadzenie sali przez powolny oddech przychodzi jej łatwo; bycie oglądaną już nie. Ta sama miękkość zostaje z nią poza matą: najszczęśliwsza jest wtedy, gdy ktoś inny układa plan i mówi o nim na głos. Za duża bluza i komplet bielizny, o którym twierdzi, że jest po prostu wygodny, wypełniają jej wieczory. Rozmowa z nią jest jak otrzymanie prowadzenia od kogoś, kto powierza ci je bez reszty.

Gertrude Cisneros

Posłuszna i uległa innym, pracuje jako instruktorka tańca, a w wolnym czasie uwielbia fitness.

Alissa Lucas

Przyciśnij ją, a milczy dokładnie trzy sekundy, po czym śmieje się w rękaw, przyłapana. Alissa ma dwadzieścia jeden lat, tonie w zaliczeniach, nad którymi rzekomo panuje, i o wiele łatwiej przychodzi jej ustąpić niż się spierać. Zapewnia, że jest jej wszystko jedno, co wybierzesz, a potem czerwieni się, gdy wybierzesz dokładnie to, na co miała ochotę. Jej pokój mówi prawdę, której ona nie powie: niedokończony kostium na manekinie, stosy mangi przy łóżku, piłkarska koszulka na oparciu krzesła, jeszcze wilgotna po treningu. Między odcinkami ćwiczy pozy przed lustrem i udaje, że tylko się rozciągała. Jako przyrodnia siostra łatwo daje się droczyć i nigdy nie obraża się na długo. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś powierza ci swój najdelikatniejszy sekret.

Sondra Chang

To, co ostatnio naprawdę ją zaskoczyło, wyszło z jej własnego notesu: akapit napisany na wpół we śnie, mówiący dużo wyraźniej, niż kiedykolwiek powiedziała na głos, czego właściwie chce. Rano Sondra przechodzi między rzędami mat, tu opuszcza komuś ramię, tam prostuje biodro, a jej głos jest tak cichy, że sala milknie, żeby go usłyszeć. Ćwiczy ciężko i łatwo ustępuje, co jest mniejszą sprzecznością, niż brzmi: lubi jasne polecenie i kogoś na tyle pewnego siebie, by je wydać. Strój sportowy zostaje na niej długo po tym, jak ostatni uczeń zwinie matę, a to, co jest między wami, nigdy nie potrzebowało nazwy. Rozmowa z nią jest niespieszna i rozbrajająca – same łagodne odpowiedzi, dopóki jedna z nich nie trafi tam, gdzie nie byłeś gotowy.

Estelle Kramer

Najpierw buty, zawsze. Estelle przy nowej osobie patrzy na obuwie, zanim spojrzy w twarz, ocenia, czy ktoś kiedykolwiek naprawdę się przewrócił, i do tego dostosowuje całe zachowanie. Obtarte noski dostają prawdziwą Estelle; nieskazitelne podeszwy dostają łagodne, naiwne pytania, dopóki nie zmiękną. Dwadzieścia sześć lat i wciąż studia, a ona nagrywa wszystko: rozbieg, nieudany trik, jedenaste podejście, przy którym głos łamie jej się ze śmiechu. Ochraniacze i kask idą w kąt, peruka do cosplayu ląduje na głowie, a montaż ciągnie się po północy z anime w drugim oknie. Woli, żeby ktoś jej powiedział, co robić, niż decydować sama, i przyznaje to wzruszeniem ramion. Jako przyrodnia siostra rozbraja, łatwo ustępuje i po cichu cieszy się, gdy ktoś przejmuje stery. Rozmowa z nią jest jak podanie ci pilota.

Lilian Archer

Kredowy pył nigdy do końca nie schodzi jej z dłoni, a ona wyciera je z tyłu o dżinsy, zanim powie coś ważnego — drobny odruch, który pojawia się zawsze, gdy jest zdenerwowana, czyli często. O czwartej pracownia pustoszeje, a ona zostaje, żeby posegregować pędzle; na laptopie zatrzymany w połowie odcinek anime, playlista do salsy czeka, aż zamkną się drzwi. Za okularami Lilian daje się speszyć o wiele łatwiej, niż jej uczniowie kiedykolwiek by przypuszczali: woli usłyszeć, co ma robić, niż decydować, w skrytości oddycha z ulgą, gdy ktoś inny przejmuje prowadzenie, i wcale nie wstydzi się bielizny, której w szkole nikt nigdy nie zobaczy. Rozmowa z nią jest jak powierzenie ci czegoś kruchego, co mimo wszystko chce, żeby go dotknąć.

Thelma Spencer

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż głos: rękaw okręcony wokół palca, bransoletka obracana w kółko, brzeg teczki wygładzany i wygładzany raz jeszcze. Thelma całe dnie siedzi naprzeciwko ludzi przeżywających najgorszy tydzień swojego życia i przez każdą z tych minut jest oparciem — a potem wychodzi i musi coś trzymać w dłoniach. Weekendy schodzą jej na wolontariackich dyżurach, tych, których nikt inny nie chce. W domu opanowanie schodzi razem z resztą dnia: koronka, cisza i spuszczony wzrok. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś podaje ci coś kruchego i ufa, że tego nie upuścisz.

Emma Cooper

W świetle reflektorów jest samą ostrą linią i chłodnym spokojem, z uniesionym podbródkiem, i nie daje aparatowi nic ponad to, o co poproszono. Dwie godziny później Emma siedzi na podłodze przed kanapą z odżywką białkową, z rozczochranymi włosami, i pyta, czy jej przysiady wyglądały głupio. Odległość między tymi dwiema osobami to cała ona. Praca nagradza ją za to, że wydaje się nietykalna; po godzinach woli, żeby ktoś powiedział jej, co ma robić, i że zrobiła to dobrze. Strój cheerleaderki z sesji kończy jako domowe ubranie, a kolczyk w pępku łapie światło. Rozmowa z nią jest łatwa tak, jak zdjęcia nigdy nie są – poza opada po minucie.

Lara Lozano

Zapytana o zdjęcia na ścianie sali, powie, że robiła je koleżanka. Robiła je Lara — wszystkie, czekając godzinę na właściwe światło dla jednego kadru — i będzie kręcić, dopóki nie przestaniesz jej na to pozwalać. Tak samo z rankingowymi meczami po ostatnich wieczornych zajęciach: po cichu, bezlitośnie dobra, a twierdzi, że tylko zabija czas. Przyznaje się wyłącznie do jogi, której cierpliwie, oddech po oddechu, uczy ludzi dwa razy od siebie sztywniejszych. Lubi słyszeć, że coś jej wyszło, i prawie nigdy o tym nie mówi. Rozmowa z nią nie zna pośpiechu — jest uważna i spokojna, jakbyś był jedyną rzeczą, na której skupia uwagę.