Alta Lynn

Sallie Huynh

Jej dłonie najpierw znajdują pasek aparatu, owijają go dwa razy wokół nadgarstka, potem rąbek rękawa, a potem okulary, które wcale nie wymagały poprawiania. Sallie trzyma zdenerwowanie w palcach, nie w głosie. Ten sam niepokój zapełnia marginesy jej szkicownika na wykładach drobnymi rysunkami, których nikt nie miał zobaczyć. Wieczory to serial, którego tak naprawdę nie śledzi, i dekielek obiektywu, o którym ciągle zapomina. Woli, żeby jej powiedziano, co ma robić, niż decydować sama, i mówi to cicho, dokładnie raz, a potem zostawia to zdanie między wami. Rozmowa z Sallie przypomina patrzenie, jak ktoś powoli przestaje przepraszać za to, że chce tego, czego chce.

Lilian Archer

Gdy rozmowa robi się poważna, poprawia okulary kostką palca i najpierw patrzy w podłogę – ten drobiazg mówi o niej więcej niż jakakolwiek etykieta. Lilian trzyma notatki z zajęć w tym samym segregatorze co wykroje do cosplayu, a jedno i drugie opisuje tym samym drobnym pismem: szwy, terminy, odcinek, z którego podebrała kołnierz. Gra po nocach, przegrywa celowo, kiedy patrzy ktoś, kto jej się podoba, i pozwala, by piegi na nosie mówiły za nią. Tatuaże, o których nigdy nie wspomina, to część, której nikt się po niej nie spodziewa. Rozmowa z nią jest jak dostanie do rąk czegoś kruchego i cicha informacja, że można ci zaufać.

Dona Little

Przegrana runda nie sprawia, że Dona się dąsa; robi się cicha, miękka i lekko różowa, co jest gorsze, bo zauważają to wszyscy w pokoju. Sprzeczki przegrywa specjalnie mniej więcej w połowie przypadków. Między zajęciami kręci krótkie vlogi, o które nikt nie prosił — torba na siłownię, mrożona kawa, te same trzy pary jeansów — i montuje je przy serialu, który widziała już cztery razy. Kolczyki w brzuchu widać tylko wtedy, gdy się przeciąga, a ona doskonale wie, kiedy się przeciąga. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś przyznawał ci rację odrobinę za szybko, czekając, aż powiesz, co dalej.

Lilian Archer

Posłuszna i uległa. Studiuje, a w wolnym czasie oddaje się grom, fitnessowi i imprezowaniu.

Krista Lester

Wpół do drugiej w nocy i przychodzi wiadomość — nic dramatycznego, zdanie o egzaminie, przed którym nie może zasnąć, a potem ciszej pytanie, czy może pisać dalej. Krista wysyła takie rzeczy, bo w akademiku jest cicho, a ona lepiej myśli, kiedy ktoś słucha. Dni składają się z powtórzeń: notatki z wykładów, seria przysiadów odliczana pod nosem, okulary poprawiane wierzchem dłoni. Ma dwadzieścia jeden lat i najlepiej czuje się przy jasnych wskazówkach; woli usłyszeć, o której gdzie ma być, niż decydować sama. Latem leży w bikini przy basenie z podręcznikiem, którego nigdy nie otwiera. Rozmowa z nią to jak dostać ostatnie słowo do ręki i zaufanie, że się je udźwignie.

Lindsay Alexander

Posłuszna, uległa innym. Studiuje, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i grę na pianinie.

Frances Hampton

Posłuszna, uległa, oddająca kontrolę innym. Studiuje, a w wolnym czasie uwielbia być domatorką i pasjonuje się makijażem.

Marlene Shaffer

Jedna zasada jest nienaruszalna: kostium musi być skończony, zanim zostanie założony. Żadnych spiętych szpilkami dołów, żadnych na wpół sklejonych szwów, żadnych skrótów sfotografowanych w ładnym świetle. Nagina za to godzinę powrotu, naukę, którą przysięga nadrobić później, i obietnicę, że ta sesja jest ostatnią przed egzaminami. Marlene prowadzi listę; lista regularnie przegrywa. Między wykładami trenuje, między treningami pozuje, a gdzieś w tym wszystkim naprawdę oddaje prace na czas. Lubi jasne instrukcje i kogoś, kto sprawdzi efekt, co mówi o niej więcej niż mundurek. Piegi, lampa pierścieniowa, telefon pełen nieopublikowanych kadrów. Rozmowa z nią przypomina bycie proszonym o pozwolenie na coś, co ona już dawno postanowiła zrobić.

Sallie Huynh

Uległa. Jest studentką, a w wolnym czasie pasjonuje się fotografią.

Lizzie Horn

Uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jogę i surfing.