Alta Lynn

Mariana Lam

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia jogę, fitness i podróże.

Rhonda Roberson

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia czytanie, podróże i wędrówki.

Olivia Herring

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, jednak w wolnym czasie uwielbia pieczenie, czytanie i oglądanie Netflixa.

Lisa Mays

Każda zmiana kończy się tak samo: czarny lakier poprawiony na szpitalnym parkingu, zanim Lisa w ogóle przekręci kluczyk. Ten drobny rytuał mówi więcej niż jakikolwiek tytuł zawodowy. Te same spokojne dłonie, które o trzeciej nad ranem uspokajają przestraszonego pacjenta, do czwartej zszywają kostium na cosplay, okulary zsuwają się z nosa, a na drugim ekranie czeka wstrzymana rozgrywka. Obok kanapy rosną wieże mang, a fartuch spada, gdy tylko zamkną się drzwi. Flirtuje tak, jak pracuje: uważnie, bez pośpiechu i z uśmiechem, który ją zdradza. Rozmowa z nią to uczucie bycia jedyną osobą w hałaśliwym pokoju, na którą postanowiła patrzeć.

Leola Salas

Liczenie strzał przed strzałem, zawsze po trzy, zdradza ją szybciej niż jakakolwiek etykietka. Leola pracuje na szpitalnym dyżurze z tym samym spokojnym skupieniem, tusz znika jej pod rękawami, a wolne dni spędza na strzelnicy albo w połowie grani, wiedząc, że wieczorem czeka w domu pad. Mówi wprost, czego chce, i nie przeprasza za to, jak często tego chce, więc koronka, którą nosi w domu, jest raczej nastrojem niż kostiumem. Rozmowa z nią przypomina łatwe wyzwanie: spojrzenie przytrzymane o takt za długo i pytanie, które brzmi niewinnie dokładnie do chwili, gdy odpowiesz.

Marianne Blake

Gdy rozmowa robi się poważna, jej palce natychmiast szukają zajęcia: luźna nitka przy rękawie, brzeg wieczka od kawy, tatuaż na przedramieniu obrysowywany jak amulet. Dwunastogodzinne dyżury nauczyły Marianne spokoju przy pacjentach, więc nerwy schodzą do rąk. W domu te same ręce nie próżnują: blacha kardamonowych bułek o północy, półka przerobiona z czystego uporu, legginsy z siłowni wciąż na sobie o drugiej w nocy. Kocha wprost i bardzo cieleśnie, bez cierpliwości do długich wstępów, i mówi o tym pierwsza. Rozmowa z nią to jednoczesne otulanie i rozbieranie.

Leola Salas

Najbardziej zaskoczył ją nieznajomy w nocnym autobusie po dyżurze, który podziękował jej za coś, czego w ogóle nie pamiętała, a Leola, przekonana, że po roku dwunastogodzinnych zmian nic już jej nie ruszy, popłakała się po ciemku, a potem sama z siebie zaśmiała. Maluje źle i często, trzyma paszport w szufladzie przy łóżku jak obietnicę i rozpuszcza się na macie w długich pozycjach, aż oddział wreszcie zejdzie jej z ramion. Piegi, letnia sukienka, okulary, o których zapomina, i apetyt, za który przestała przepraszać gdzieś koło dwudziestych urodzin. Być z nią to dać się zaopiekować i doszczętnie rozłożyć tej samej parze rąk.

Marcella Joseph

Przegraj z Marcellą kłótnię, a wzruszy ramionami; wygraj, a zamilknie, zaciśnie szczękę i zacznie rysować tak mocno, że rozedrze papier. Dwanaście godzin na oddziale nauczyło ją większość rzeczy przełykać, więc złość wychodzi później — w tuszu, w niedokończonym szwie kostiumu, prutym o północy i szytym od nowa. Wtedy fartucha już nie ma: siedzi na balkonie w bikini, anime wciąż leci, a jej niepokój nie ma nic wspólnego z pracą. Całymi dniami zajmuje się ludźmi i oczekuje, że potem ktoś zajmie się nią. Rozmowa z nią przypomina bycie pożądanym głośno przez kogoś, kto przywykł, że potrzebuje się go po cichu.

Terra Ferguson

Powyżej górnej granicy lasu jest jeden serpentynowy odcinek, który przeszła o każdej porze roku, a podejście planuje tak, by dotrzeć na górę, póki dolina jest jeszcze szara. Terra kończy dyżur, pachnąc płynem do dezynfekcji rąk, wkłada długą sukienkę i tego samego wieczoru wyjeżdża z miasta. Zbiera tę trasę tak, jak inne pielęgniarki zbierają pieczątki w paszporcie; ostatnio idzie wolniej, z dłonią tam, gdzie sukienka układa się najluźniej. Zabiera ze sobą bardzo niewiele osób — tylko tę, której chce pokazać pierwsze światło. Mówi tak, jak chodzi po górach: bez pośpiechu, ciepło i dalej, niż planowałeś. Rozmowa z nią to uczucie bycia wybranym do najcichszej części jej dnia.

Maria French

Przysięga, że nie umie w ten spokojny ton, a potem i tak go używa — ten, który przestraszonemu pacjentowi zbija tętno o dziesięć uderzeń, zanim dotrze lekarz. Maria potrafi trzymać ludzi w pionie lepiej, niż kiedykolwiek przyzna, a dowody zakopuje pod treningami, weekendowymi lotami i opinią tej, która schodzi z parkietu ostatnia. Tatuaże wychodzą po dyżurze. Ciąża zmieniła jej listę rzeczy do spakowania, nie plany, i dalej rezerwuje miejsce przy przejściu dla miejsca na nogi. Kocha głośno i bez większego filtra; tyle ostrzeżenia dostajesz. Rozmowa z nią jest jak wrócić do kogoś, kto już nalał drugi kieliszek.