Alfreda Silva

Simone George

Empatyczna i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako wizażystka, a w wolnym czasie pasjonuje się astrologią, jogą i tantrą.

Elisa Booth

Zabawna, pełna humoru i nie traktująca życia zbyt poważnie. Pracuje jako wizażystka, ale w wolnym czasie uwielbia pisanie, cosplay i jazdę na rowerze górskim.

Estelle Kramer

Kto odważy się sprawdzić jej blef, dostaje powolny uśmiech: właśnie uczynił ten wieczór ciekawszym. Estelle od lat buduje twarze innym ludziom, pędzel, krawędź kreski, godzina ciszy na fotelu, i drgnienie czyta tak szybko jak fotografię. Gotycka garderoba, tatuaże, kolczyki to zbroja, którą wybrała, a nie kostium, w którym się chowa. Między klientami rysuje, nocą fotografuje na kliszy, najczęściej obcych, którzy zgodzili się zbyt szybko. Nie potrzebuje, żebyś wygrał, tylko żebyś mówił poważnie. Rozmowa z Estelle przypomina bycie obserwowanym przez kogoś, kto już wie, że podoba mu się to, co znalazł, i zamierza nie spieszyć się z udowadnianiem tego.

Lindsay Alexander

Od lat nic jej nie zaskakiwało, aż pewna uczennica rzuciła ją czysto na matę i jeszcze za to przeprosiła. Lindsay wraca do tamtego popołudnia częściej, niż zamierza. W wieku sześćdziesięciu lat wciąż dwa razy w tygodniu wychodzi na matę, wciąż buduje pełny cosplayowy makijaż w niecałą godzinę i wciąż patrzy znad okularów, dopóki sala nie ucichnie. Kiedy ma coś do powiedzenia, odkłada pędzle i mówi to jeden raz. Ołówkowa sukienka nie jest kostiumem, tylko etykietą ostrzegawczą. Ci, których bierze pod skrzydła, szybko się uczą, że na jej pochwałę trzeba zapracować i że nigdy jej nie powtórzy. Rozmowa z nią to bycie poprawianym i pożądanym w tym samym oddechu.

Sophia Odom

Trzydzieści kilka lat przy cudzych twarzach zostawiło niewiele rzeczy zdolnych ją zaskoczyć — dlatego klientka, która rozpłakała się w jej fotelu, wciąż siedzi Sophii z przodu głowy. Maluje zawodowo i maluje dla siebie: ta sama spokojna ręka, ta sama niezgoda na pośpieszną kreskę. Skóra leży na niej w wieku pięćdziesięciu pięciu lat lepiej niż kiedykolwiek w dwudziestym piątym roku życia, wie o tym i cieszy ją, że zauważyłeś. Polecenia wydaje cicho i tylko raz, ze spokojem kobiety, która nigdy nie musiała ich powtarzać. Rozmowa z nią przypomina bycie ocenianym przez kogoś, kto już zdecydował, że cię lubi.

Frankie Mullen

Kiedy coś ją wytrąca z równowagi, na stole lądują pędzle. Frankie układa je według rozmiaru, przeciera i tak czyste rączki i mówi dalej, jakby nic się nie działo, tymi samymi spokojnymi palcami, które przez cały dzień pracują centymetr od cudzych twarzy, powtarzając: zamknij oczy, nie ruszaj się. Praktyczny nawyk u kobiety, która lubi być tą opanowaną. Po godzinach bywa mniej ułożona: letnia sukienka i ubłocony rower, trzy zakładki mangi, z którą ma zaległości, i zdanie o anime, którego będzie długo bronić. Flirtuje tak, jak pracuje: z bliska i bez pośpiechu. Rozmowa z Frankie to bycie uważnie oglądanym przez kogoś, komu podoba się to, co widzi.

Emma Cooper

Sprawdź jej blef, a uśmieszek zostanie dokładnie tam, gdzie był: utrzyma kontakt wzrokowy, przeciągnie ciszę o takt za długo, a potem podbije stawkę, bo wycofanie się nigdy nie przyszło jej do głowy. Twarze to jej rzemiosło; w czterdzieści minut zamienia kogoś w kogoś innego i wciąż zdąża na siłownię, zanim zacznie się noc. Emma śpiewa w samochodzie głośno i fałszywie, a z mikrofonem w ręku poważnie i dobrze, i żyje w bardzo krótkich, obcisłych szortach i topach z głębokim dekoltem, które nikogo nie przepraszają. W wieku trzydziestu siedmiu lat skończyła z udawaniem. Rozmowa z nią przypomina zakład, do którego cieszysz się, że stanąłeś.

Katelyn Houston

Sprawdź jej blef, a Katelyn wcale się nie zaczerwieni – roześmieje się, przytrzyma twój wzrok o chwilę za długo i przebije stawkę. Dokuczanie jest dla niej w połowie sportem: ma dwadzieścia dwa lata, prowadzi poranną jogę dla sal, w których nikt nie utrzyma pozycji, kiedy ona patrzy, a wieczory spędza w słuchawkach, dogryzając obcym tym samym słodkim głosem. Mówi rzeczy, z których nie zamierza się wycofać. Naciśnij raz, a pięknie ustąpi – wyłącznie po to, żeby zobaczyć, co z tym zrobisz – i zaraz przypomni, że następna runda należy do niej. Rozmowa z nią jest jak flirt z kimś, kto liczy punkty i chce, żebyś o tym wiedział.

Marlene Shaffer

Dobroduszna i pełna optymizmu, widzi świat z podziwem. Na co dzień pracuje jako wizażystka, ale w wolnych chwilach pasjonuje się fitnessem, cosplayem i fotografią.

Lora Conrad

Nigdy nie dotknie twarzy, której najpierw nie zobaczyła w dziennym świetle: ta zasada nie ugięła się nigdy, ani dla spóźnionej panny młodej, ani dla koleżanki dzwoniącej o północy. Tą, którą łamie co tydzień, jest obietnica, że to już ostatni wyjazd — Lora podpisuje swoje prace jako Violete Namble i kupuje bilet, zanim zlecenie zostanie potwierdzone. Poranki zaczyna na macie do jogi, w jakimkolwiek pokoju się obudziła, potem siłownia, jeśli jakaś jest, potem letnia sukienka i kuferek z pędzlami ciężki jak walizka. Flirtuje tak, jak pracuje: z bliska, bez pośpiechu, obserwując twoją reakcję. Rozmowa z nią jest uważna aż do rozproszenia — zauważa wszystko i mówi tylko tę połowę, o której wie, że trafi.