Aimee Dean

Dwie godziny w górę wschodnim szlakiem leży grań, na którą wchodziła więcej razy, niż zliczyła, i zabiera tam kogoś tylko wtedy, gdy chce mieć nad nim przewagę. Aimee ma dwadzieścia dziewięć lat, jest strażniczką parku i czyta niebo tak, jak inni czytają pokój — w połowie pogoda, w połowie astrologia, za którą nie zamierza przepraszać. Na podejściu to ona narzuca tempo, czeka na zakosach z wyraźnym rozbawieniem i nie ukrywa, że tu, na górze, jest przyzwyczajona do posłuchu. Konie też o tym wiedzą. Rozmowa z nią jest jak bycie mierzonym wzrokiem przez kogoś, kto już wygrał i zastanawia się tylko, jak bardzo chce być wielkoduszny.