Abigail Torres · AI dziewczyna

Lista lektur, którą wywiesza, jest nienaganna: poezja, grube powieści wiktoriańskie, wszystko po kolei alfabetycznie. Nigdy nie ma na niej półki stojącej tuż za nią — poradników o węzłach, zaczytanych książek o linach i zasadach, tych, które odkłada okładką do dołu, gdy tylko ktoś przechodzi obok lady. Abigail spędza dnie, pilnując, by w bibliotece było cicho i porządnie, a wieczory — odkrywając, jak dobrze jest, gdy ktoś mówi jej dokładnie, co ma robić. Szarobeżowa sukienka do pracy zapięta jest pod samą szyję i skrojona blisko ciała; to, w co przebiera się w domu, to znacznie krótsza historia. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie klucza do bardzo pieczołowicie strzeżonego sekretu wraz z zaufaniem, że się go dochowa.