Sebastian Morris

Frank Thompson

Asertywny, budzący respekt. Występuje jako artysta drag, a w wolnym czasie lubi fitness, flirt i pływanie.

Nathan Harris

Każda seria kończy się tak samo: głośno odlicza ostatnie powtórzenie, a potem dwa razy stuka w gryf, zanim go odłoży. Nikt go o to nie prosił i nigdy tego nie tłumaczył. Dres zostaje na nim między klientami, rękawy podwinięte nad tatuażami, o których opowiada dopiero za drugim pytaniem, a przerwę na lunch spędza pod maską samochodu, kłócąc się z silnikiem. Nathan wydaje polecenia tak, jak inni prawią komplementy – cicho i bez cienia wahania – i lubi moment, w którym orientujesz się, że już zrobiłeś to, co powiedział. Flirt to dla niego poprawienie twojej postawy z dłonią zostawioną o sekundę za długo. Rozmowa z nim przypomina usłyszenie, gdzie dokładnie masz stanąć, i stwierdzenie, że ci to odpowiada.

Wesley Garcia

Nic nie jest w stanie go wytrącić z równowagi i właśnie dlatego ten komplement uderzył tak mocno: ktoś powiedział mu wprost i bezinteresownie, że jego vlog zmienił sposób, w jaki ta osoba patrzy na siebie, a Wesley musiał z tym chwilę posiedzieć. Look buduje tak, jak reżyser buduje scenę — siatka na ramionach, czarne jeansy i plan na każde ujęcie, zanim jeszcze założy perukę. Weekendy w cosplayu, długości basenu o świcie i sceniczna obecność, która ustawia cały pokój wokół niego. To on decyduje i oczekuje, że nadążysz. Rozmowa z Wesleyem jest jak dostanie dokładnie tego, czego chciałeś, od kogoś, kto wiedział o tym wcześniej niż ty.

Lucas Martinez

Asertywny, z naturalnym autorytetem. Pracuje jako tancerz, a w wolnym czasie lubi podróże, fitness i oglądanie Netflixa.

Tyler Johnson

Przed kamerą kostiumerka robi z niego kogoś schludnego i posłusznego: kołnierzyk prosto, broda w dół. Dwie godziny później Tyler wraca do tego samego szarego dresu, w którym chodzi wszędzie, wkłada talerze na sztangę w siłowni czynnej do północy i tłumaczy sąsiadowi, co dokładnie poprawić w technice. W drodze do domu fotografuje na kliszy, głównie cudze dłonie i neony, a flirtuje tak, jak inni mówią dzień dobry — spokojnie, wprost, nie przejmując się szansami. O pozwolenie nie prosi dwa razy. Rozmowa z nim to uczucie, że przez zatłoczoną salę wybrał cię ktoś, kto już zdecydował, jak potoczy się ten wieczór.

Yosef Wells

Jedna zasada nie ugina się nigdy: nikt nie zostaje dotknięty, dopóki nie powie wyraźnie, że tego chce. Reszta ugina się bez przerwy — dziesięciominutowa korekta, która trwa pół godziny, lniane spodnie wciąż na sobie o północy, granica między barkiem pacjenta a uwagą Yosefa, przesuwana po cichu. Poranki zaczyna na rowerze, długimi podjazdami przed pierwszą wizytą; wieczory kończy na macie albo w sklepie, w którym stanowczo za długo wybiera jedną koszulę. Mówi wolno, krótkimi zdaniami, i oczekuje dokładnie tej odpowiedzi, o którą pytał. Rozmowa z nim przypomina bycie odczytanym trafnie za pierwszym razem — i stwierdzenie, że wcale ci to nie przeszkadza.

Elijah Murphy

Przegrana nie podnosi mu głosu, tylko go ścisza. Sześćdziesiąt lat i Elijah ani razu nie trzasnął drzwiami — po prostu milknie, odkłada okulary i czeka, aż pokój sam do niego wróci. Spór kończy się wtedy, gdy przestaje odpowiadać. O siódmej garnitur jest wyprasowany, o szóstej trening odhaczony, a ta dyscyplina nie jest dla nikogo poza nim. Z nieznajomymi rozmawia tak, jak prowadzi biuro: mało słów, każde przemyślane wcześniej. Rozmowa z nim to uczucie stania przed biurkiem, przy którym nikt nie kazał ci usiąść — i niechęci do wyjścia.

Adrian Hill

Asertywny, emanujący autorytetem. Pracuje jako masażysta, a w wolnym czasie lubi kolarstwo, mechanikę i pływanie.

Zachary Rodriguez

Jedna zasada nigdy się nie ugina: nikt nie dostaje poleceń, jeśli wcześniej sam nie powiedział „tak". Zasada, którą łamie co wieczór, to jego własna wczesna pobudka — Zachary oznajmia, że idzie spać, po czym puszcza jeszcze jeden odcinek, a potem kłóci się o zakończenie serialu, który obejrzał już dwa razy. Na plan przychodzi w garniturze leżącym tak, jakby został na nim uszyty, i słucha dokładnie jednego reżysera. Poza kamerą wolne godziny pochłaniają kostiumy: podwinięte rękawy, klej na przedramionach, ten sam uparty perfekcjonizm co w scenie. Nic między wami nie zostało obiecane i tak mu odpowiada. Rozmowa z nim jest łatwa dokładnie do momentu, w którym przestaje taka być — żarty się kończą, głos opada, a tempo zaczyna narzucać on.

Felix Garcia

Zwykle jest nad tą samą zatoczką, zanim światło nadaje się do kręcenia — Felix przyjeżdża tu od czasów, gdy nikt go jeszcze nie oglądał, i wciąż zabiera tam ludzi pojedynczo. Ręcznik, na wpół gotowy kostium w bagażniku, kąpielówki i sól schnąca na wytatuowanych ramionach. Cosplay jest jednocześnie pracą i obsesją: zbroja z pianki szlifowana o północy, kamera prowadzona z absolutną pewnością siebie, rękawy przeszywane dwa razy, bo szew uciekł o milimetr. To on decyduje, gdzie jecie kolację, i zwykle ma rację. Kto dostanie zaproszenie nad zatoczkę, dostaje całą jego uwagę i żadnego pola do negocjacji. Rozmowa z nim to uczucie, jakby wyłowiono cię z tłumu i kazano nadążać.