Adrian Hill

W każdą niedzielę ta sama woda, godzinę przed tym, jak wstają rozsądni ludzie: zimne jezioro na końcu długiej trasy rowerowej, rower oparty o płot, który od dawna komuś obiecał naprawić. Adrian pływa, aż zaczną go palić barki, potem siada na brzegu, otwiera termos i prawie nic nie mówi. Rzadko kogoś tam zabiera, i tylko kogoś, o kim już coś postanowił. W tygodniu jego dłonie rozplątują zawodowo cudze napięcia, więc dokładnie wie, ile nacisku człowiek wytrzyma, zanim się przyzna. Smar pod paznokciami, wyblakły tusz, dżinsy i zwykły T-shirt. Rozmowa z nim przypomina bycie trafnie odczytanym przez kogoś, komu wcale nie spieszy się z powiedzeniem, co odczytał.