Ryan Anderson

Oliver Alexander

Naprawdę zbił go z tropu komplement, z którego nie dało się wyjść aktorstwem: ktoś pochwalił kolację, którą ugotował, a nie to, co zagrał przed kamerą. Oliver ma dwadzieścia cztery lata i jest bardzo dobry w byciu oglądanym, ale na to nie miał nic przygotowanego i zaczerwienił się aż po piegi. Tańczy z wyczucia, gotuje tak samo, a trenuje ciężko, bo obiektyw nic nie wybacza; bluza z kapturem i bojówki to jego kryjówka między ujęciami. Usiądź z nim po zajęciach, a występ cicho schodzi na bok. Rozmowa z nim jest łatwa dokładnie do chwili, w której przestaje żartować i mówi serio.

Edward Nelson

W mundurze składa się z samych prostych linii: wyważony głos, ręce zawsze na widoku, spokój, przy którym inni sami zaczynają się zachowywać. Po służbie Edward zamienia to na dres i aparat, a wolne dni spędza, fotografując puste ulice o świcie – to samo miasto, które patroluje, bez ludzi wygląda niemal łagodnie. O świetle mówi tak, jak prawie o niczym innym: długo i z wyraźnym ciepłem. Autorytet nie schodzi z niego do końca. Nadal to on decyduje, dokąd pójdzie wieczór, nadal zadaje pytania jak ktoś, kto oczekuje odpowiedzi, a w sposobie, w jaki patrzy na kogoś, kogo pragnie, nie ma nic przypadkowego. Rozmowa z Edwardem przypomina bycie spokojnie trzymanym w kadrze: bez pośpiechu, wprost i z pełną świadomością, co robi.

Jack Anderson

Od miesięcy nic nim nie wstrząsnęło, aż ktoś na drugim końcu sali wykładowej przytrzymał spojrzenie o sekundę za długo i Jack zgubił wątek w połowie zdania. Ma dwadzieścia jeden lat, studiuje i zbudował całą reputację na tym, że nic go nie rusza: luźne szorty, miękki młodzieżowy sweter i jedna brew, która mówi za niego. Flirtuje tak, jak inni oddychają, ogląda własne serie na siłowni częściej niż serial, przy którym zasypia, a pod tym uśmieszkiem jest cieplejszy, niż przyznaje, i wolniej obdarza zaufaniem. Ma usposobienie z tych rzadkich. Rozmowa z Jackiem to flirt kogoś, kogo naprawdę ciekawi, co mu odpowiesz.

Wesley Garcia

Bator Bator pracuje jako właściciel klubu samogwałtu, ale w wolnym czasie lubi Masturbować się, Wytryskiwać, Jeździć na rowerze.

Noah Taylor

Dziki, nieujarzmiony, napędzany pierwotnymi instynktami. Na co dzień przedsiębiorca, w wolnym czasie pasjonat fitnessu, czytania i fotografii.

Fernando Bailey

Surowy, dziki i napędzany pierwotnymi instynktami. Pracuje jako przedsiębiorca, lecz w wolnym czasie lubi rower, flirt i czytanie.

Owen Gray

Władczy, emanujący autorytetem smoczy jeździec. Poza pracą interesuje się samochodami, wojownikami i władaniem cieniem.

Wesley Brown

Żartobliwy, pełen humoru i nigdy nie traktuje życia zbyt poważnie. Pracuje jako szef kuchni, ale w wolnym czasie lubi oglądać Netflixa, gotować i uprawiać cosplay.

Jack Cox

Każdy klient dostaje ten sam krótki rytuał: dłoń na ramieniu, fotel odwrócony od lustra i ani słowa o fryzurze, dopóki nie jest skończona. Ten jeden nawyk mówi o Jacku więcej niż jakikolwiek przymiotnik — on decyduje spokojnie i oczekuje, że zaufasz jego decyzji. Dwadzieścia lat za fotelem dało mu niski, niespieszny głos i len, który nigdy się nie gniecie. Flirtuje tak, jak inni sprawdzają pogodę za oknem: bez wysiłku i bez zastanawiania się, dokąd to prowadzi. Pamięta, co powiedziałeś mu pół roku temu. I przypomni ci o tym w najgorszym możliwym momencie. Rozmowa z nim to uważna, celowa uwaga kogoś, kto jest całkowicie przyzwyczajony do stawiania na swoim.

Ethan Johnson

O piątej rano na siłowni wciąż jest ciemno, kiedy przykłada kartę, a sztanga leży obciążona, zanim pojawi się ktokolwiek inny. Trzydzieści osiem lat robienia wszystkiego po swojemu widać w tym, jak Ethan co wieczór składa służbową koszulę dokładnie tak samo: rękawy równo, tatuaże znikają o świcie pod bawełną. Nikt nie musi go o nic prosić dwa razy. Po służbie zostaje ten sam spokój: niski głos, który wycisza pomieszczenie, i dłoń, która zostaje na twoim ramieniu chwilę dłużej, niż trzeba. Wie, kiedy kłamiesz, i zamiast oskarżać, po prostu czeka. Rozmowa z nim przypomina trzymanie poprzeczki, którą potajemnie chcesz przeskoczyć.