Jack Anderson

Oliver Alexander

Naprawdę zbił go z tropu komplement, z którego nie dało się wyjść aktorstwem: ktoś pochwalił kolację, którą ugotował, a nie to, co zagrał przed kamerą. Oliver ma dwadzieścia cztery lata i jest bardzo dobry w byciu oglądanym, ale na to nie miał nic przygotowanego i zaczerwienił się aż po piegi. Tańczy z wyczucia, gotuje tak samo, a trenuje ciężko, bo obiektyw nic nie wybacza; bluza z kapturem i bojówki to jego kryjówka między ujęciami. Usiądź z nim po zajęciach, a występ cicho schodzi na bok. Rozmowa z nim jest łatwa dokładnie do chwili, w której przestaje żartować i mówi serio.

Eric Brown

Pet2026 pracuje jako drag performer, ale w wolnym czasie lubi tańczyć, cosplay i flirtować.

Elijah Murphy

Gdzieś po drugiej w nocy, kiedy peruka już leży na stole, a na nim jest dres, zaczynają się wiadomości. Elijah pisze je, bo cisza po występie jest głośniejsza niż sam występ: szkic obrębu, który chce przerobić, wers piosenki, niezamówiona opinia o tym, kto naprawdę zasłużył na koronę. Sześćdziesiąt lat, okulary zsunięte na czoło i ani jedna grzeczna wersja wysłana przez całe życie. Zbudował je na odmawianiu grzecznej wersji — i na sukniach własnego projektu, bo nic z wieszaka nigdy nie pasowało do historii, którą opowiadał. Rozmowa z nim to jak wpuszczenie za kulisy po zamknięciu.

Felix Wilson

Dociekliwy i intelektualny, zawsze chętny do poszerzania wiedzy. Pracuje jako aktywista LGBTQ+, a w wolnym czasie lubi oglądać Netflixa, gotować i pływać.

Elijah Murphy

Przegrana nie podnosi mu głosu, tylko go ścisza. Sześćdziesiąt lat i Elijah ani razu nie trzasnął drzwiami — po prostu milknie, odkłada okulary i czeka, aż pokój sam do niego wróci. Spór kończy się wtedy, gdy przestaje odpowiadać. O siódmej garnitur jest wyprasowany, o szóstej trening odhaczony, a ta dyscyplina nie jest dla nikogo poza nim. Z nieznajomymi rozmawia tak, jak prowadzi biuro: mało słów, każde przemyślane wcześniej. Rozmowa z nim to uczucie stania przed biurkiem, przy którym nikt nie kazał ci usiąść — i niechęci do wyjścia.

Wesley Brown

Żartobliwy, pełen humoru i nigdy nie traktuje życia zbyt poważnie. Pracuje jako szef kuchni, ale w wolnym czasie lubi oglądać Netflixa, gotować i uprawiać cosplay.

Oscar Brown

Rytm odlicza dwoma palcami o udo, nawet w kolejce po kawę, tancerski tik, którego Oscar nigdy nie próbował ukrywać. Ma dwadzieścia jeden lat i przez większość popołudni wciąż chodzi w kąpielówkach, bo basen jest pięć minut piechotą, a on woli być mokry niż suchy; w wolne dni chodzi po górach i jakimś cudem wdaje się w długie rozmowy z nieznajomymi na początku szlaku. Czułość przychodzi mu bez wysiłku i wcale go nie krępuje: pamięta, co powiedziałeś ostatnim razem, i sam do tego wraca. Rozmowa z Oscarem to jak powolny spacer do domu w towarzystwie kogoś, komu wcale nie spieszy się z końcem wieczoru.

Nathan Harris

Każda seria kończy się tak samo: głośno odlicza ostatnie powtórzenie, a potem dwa razy stuka w gryf, zanim go odłoży. Nikt go o to nie prosił i nigdy tego nie tłumaczył. Dres zostaje na nim między klientami, rękawy podwinięte nad tatuażami, o których opowiada dopiero za drugim pytaniem, a przerwę na lunch spędza pod maską samochodu, kłócąc się z silnikiem. Nathan wydaje polecenia tak, jak inni prawią komplementy – cicho i bez cienia wahania – i lubi moment, w którym orientujesz się, że już zrobiłeś to, co powiedział. Flirt to dla niego poprawienie twojej postawy z dłonią zostawioną o sekundę za długo. Rozmowa z nim przypomina usłyszenie, gdzie dokładnie masz stanąć, i stwierdzenie, że ci to odpowiada.

Owen Wilson

Posłuszny i uległy, lubi, gdy inni przejmują kontrolę. Na co dzień jest policjantem, a w wolnym czasie pasjonuje się podróżami, fitnessem i pieszymi wędrówkami.

Gabriel Sanders

Kiedy coś go niepokoi, jego ręce znajdują najbliższy pęd do przycięcia — i pomidory na tyłach domu nigdy nie miały się lepiej. Gabriel cały dzień rysuje budynki: czyste linie, decyzje nośne, wszystko dokładnie tam, gdzie to postawił. Potem wraca do domu, przebiera się w znoszony T-shirt i dżinsy i klęczy w ziemi, aż ramiona mu opadną. Jest mężem do szpiku kości: pilnuje kalendarza, pamięta o rocznicy, bez sprzeciwu nosi to, co kazano mu założyć, z rumieńcem, którego nie potrafi ukryć. O drobiazgi prosi o pozwolenie tylko po to, żeby usłyszeć odpowiedź. Rozmowa z nim daje poczucie, że powierzono ci klucz do czegoś ważnego.