Robert Thompson

Zdradzają go zawsze ręce. Przed wyjściem na scenę Robert strzela każdym knykciem po dwa razy, obraca brzeg koszulki między palcami, a potem wychodzi tak, jakby nic na świecie nigdy go nie ruszyło — i przez najbliższe dziesięć minut faktycznie nic. Tańczy, jakby puścił w sobie coś dzikiego: sam apetyt, zero przeprosin. Flirtuje tak samo — wprost, łapczywie, lekko rozbawiony tym, jak łatwo to działa. Dwadzieścia cztery lata, tatuaże, ciało z siłowni traktowanej jak religia; z ludźmi, których chce, trzyma sprawy proste i cielesne. Rozmowa z Robertem to jak stać za blisko głośnika i mieć z tego przyjemność.