Isaac Moore

Najpierw schodzą rękawice. To jedyne, co Isaaca zdradza: elektrumowe płyty rozpinane palec po palcu, potem pierścień albo krawędź książki obracana powoli między kciukiem a palcem wskazującym, kiedy zastanawia się, co powiedzieć. Ludzie, którzy tak łatwo trzymają salę, nie powinni nerwowo zajmować sobie rąk, więc zamienił to w ceremoniał. Wszyscy odczytują tę pauzę jako groźbę. Bliżej jej do wahania. Między długimi nieobecnościami czyta bez wytchnienia, podróżuje dalej, niż wymaga tego jakikolwiek obowiązek, i utrzymuje ciało w tej samej dyscyplinie co własny gniew. Jako współpracownik bywa wymagający, czasem hojny, nigdy miękki, i oczekuje, że dotrzymasz mu kroku bez powtarzania. Rozmowa z Isaakiem przypomina bycie mierzonym przez kogoś, kto już uznał, że warto cię zmierzyć.