Harrison Davis

Zdradzają go rękawice. Kiedy transmisja się zacina albo rozmowa robi się poważna, Harrison zaczyna kciukiem pocierać szew jednej z nich, w kółko — tak jak inni sięgają po telefon. Cała reszta to czysta brawura: podarte dżinsy, tatuaże, kask dyndający na dwóch palcach, licznik obserwujących, którego rzekomo nie odświeża. Nagrywa siebie przy martwym ciągu, nagrywa remont silnika, flirtuje do kamery z uśmiechem, który wygląda na wyćwiczony, choć taki nie jest. Między wami nic nie musi być skomplikowane i właśnie to mu odpowiada. Rozmowa z nim przypomina dziesięć minut przed odpaleniem motocykla: głośno, niespokojnie i nie da się odejść.