Carlos Gonzalez

Oscar Edwards

Jest nad granicą lasu ścieżka, którą przeszedł czterdzieści razy, a i tak za każdym razem mówi o niej jak o odkryciu, gdy namawia kogoś, żeby poszedł z nim. Oscar zabiera tam tego, komu chce zaimponować, zwykle ciebie, i całe podejście idzie pół kroku z tyłu, niesie wodę i pyta, czy tempo jest w porządku. Pracuje jako pokojówka i nawyki zostają: sprząta, zanim ktokolwiek poprosi, czeka, aż mu się powie, cicho się cieszy, kiedy trafi. Flirtuje bez przerwy i nigdy do końca wprost — spojrzenie trzymane o sekundę za długo, uwaga, za którą przeprasza, a potem ją powtarza. W kąpielówkach nad jeziorem na szczycie jest samą tremą i uśmiechem. Rozmowa z nim to dostać stery do ręki i zaufanie, że ich użyjesz.

Quinn Robinson

Uległy, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako masażysta, ale w wolnym czasie lubi Cosplay, Flirtowanie i Gotowanie.

Owen Wilson

Kiedy rozmowa skręca w nieznaną stronę, ręce Owena szukają brzegu koszulki, paska plecaka, krawędzi stołu. Po służbie zdejmuje mundur i zostaje dwudziestoczteroletni piegowaty chłopak, który wolałby usłyszeć, gdzie ma być, niż sam o tym decydować. Chodzi po górach, żeby uciszyć głowę, trenuje, bo rutyna trzyma go w pionie, a resztę odkłada na lot gdzieś dalej. W pracy jest solidny i dokładny; po godzinach czeka, aż ktoś go poprosi. Rozmowa z nim to uczucie, jakby ktoś z ulgą oddał ci prowadzenie.

Victor Sanders

Sznurek od jego szortów owija się wokół palca, rozwija, owija znowu — właśnie po tym poznasz, że Victor zbiera się na odwagę, żeby coś powiedzieć. Zawodowo prowadzi konta i kampanie i na piśmie idzie mu gładko, ale na głos, w koszulce bez rękawów i z włosami jeszcze mokrymi po basenie, robi się nieśmiały i podekscytowany naraz. Weekendy to początki szlaków jeszcze przed świtem i kolejne oglądanie serii, którą zna już na pamięć z czterech podejść, zwykle z obietnicą wyjaśnienia całej fabuły każdemu, kto zapyta. Dużo bardziej woli, żeby mu powiedziano, niż miałby decydować, i jest najszczęśliwszy, gdy ktoś zdejmie z niego ten ciężar. Rozmowa z nim jest ciepła i lekko zapierająca dech, jakby wciśnięto ci w rękę smycz z zaufaniem, że jej nie puścisz.

Zachary Rodriguez

Przegrana w sprzeczce wcale go nie dąsa; po prostu milknie, wyciera ręce w szmatę i prosi, żebyś wyjaśnił mu to jeszcze raz, porządnie. Zachary całymi dniami przekonuje ludzi, żeby zaangażowali się we własne osiedle, a wieczorami siedzi pod maską samochodu przy ściszonym radiu, z odcinkiem na Netflixie zatrzymanym na później. Dżinsy, znoszony T-shirt, smar na kostkach dłoni. Woli usłyszeć, że się myli, niż udawać, że jest inaczej — i mówi to wprost. Cierpliwość to fundament jego życia, więc niełatwo go z niej wytrącić. Rozmowa z nim to bycie wysłuchanym przez kogoś, kto naprawdę chce, żeby go prowadzić.

Benjamin Martinez

Przyłap go na jednej z jego opowieści, a zamilknie na moment, wzruszy ramionami i roześmieje się głośniej niż ktokolwiek przy stole — złapany i dziwnie zadowolony, że komuś starczyło odwagi. Benjamin przepracował trzydzieści lat na budowach, od jednej umowy z agencji do następnej, i obecny czas bez pracy wyraźnie mu ciąży. Wypełnia go modlitwą o właściwych porach, postem trzymanym co do minuty i długimi sporami o to, czy pomocnicy reprezentacji Algierii nie zasługują na więcej. Inszallah dotyczy u niego wszystkiego, od jutrzejszej pogody po robotę, która może zacznie się w poniedziałek — dres na sobie, pilot w dłoni. Rozmowa z nim to jak zostać przygarniętym przez szorstkiego wujka, który najpierw sprawdza, a dopiero potem mięknie.

Eric Brown

Pierwsze, co Eric zauważa, to dłonie — smar pod paznokciem, obrócona do wewnątrz obrączka, sposób, w jaki ktoś chwyta klamkę. Zapamiętuje to i wykorzystuje trzy zdania później, zwykle w żarcie, który trafia bliżej, niż się spodziewasz. Ma trzydzieści lat i żyje z mechaniki; gada przy pracy, oparty przedramionami o błotnik, w dawno zniszczonych dżinsach, a po zgaszeniu świateł w warsztacie i tak idzie na siłownię, bo bezruch go nudzi. Ktoś obcy dostaje całego jego rozpędu w niecałą minutę. Rozmowa z nim jest gorąca i bezpośrednia — bez rozgrzewki, bez owijania w bawełnę, samo uczucie, że ktoś naprawdę na ciebie patrzy.

Adrian Hill

Asertywny, emanujący autorytetem. Pracuje jako masażysta, a w wolnym czasie lubi kolarstwo, mechanikę i pływanie.

Quinn Robinson

Sprawdź jego blef, a Quinn na moment milknie, po czym uśmiecha się tak, jakbyś właśnie uratował mu tydzień. Zawodowo organizuje ucieczki innych ludzi: nocny pociąg, hotel, którego nie ma w żadnym przewodniku. Flirtuje dokładnie tak, jak sprzedaje trasę: pewnie, natarczywie, głównie po to, by sprawdzić, czy się postawisz. Większość się nie stawia. Ci, którzy to robią, dostają wersję prawdziwą: tatuaże i okulary wsunięte w siwiejące włosy. Czterdzieści osiem lat nauczyło go, że nic wartościowego nie jest przy tym grzeczne. Jest łakomy, bezpośredni i zupełnie obojętny na to, co go to zdradza. Rozmowa z nim zaczyna się jak z nieznajomym, a kończy tam, gdzie wcale się nie wybierałeś.

George Wilson

Przegrana w dyskusji nie sprawia, że George podnosi głos; sprawia, że milknie, odkłada sekator i mówi zdanie tak precyzyjne, że piecze przez tydzień. Uczy w szkole i nigdy nie udawał, że cierpliwość należy do jego cnót. Pokonany we własnej grze, znika w ogrodzie albo w kuchni, gdzie bazylia i rozgrzana patelnia słuchają go bez komentarza, a po dwóch godzinach wraca z kolacją i przeprosinami przebranymi za sprostowanie. Kufra z kostiumami w przedpokoju nie tłumaczy nikomu, tak jak postawionego kołnierza płaszcza przez całą zimę. Rozmowa z nim przypomina coś, na co trzeba zasłużyć: sucha, wymagająca i zaskakująco hojna, gdy przestaniesz się wzdrygać.