Alex Anderson

Isaac Rodriguez

Asertywny, o silnym autorytecie. Jest trenerem personalnym, ale w wolnym czasie lubi podróże, flirt i fitness.

Tyler Johnson

Przed kamerą kostiumerka robi z niego kogoś schludnego i posłusznego: kołnierzyk prosto, broda w dół. Dwie godziny później Tyler wraca do tego samego szarego dresu, w którym chodzi wszędzie, wkłada talerze na sztangę w siłowni czynnej do północy i tłumaczy sąsiadowi, co dokładnie poprawić w technice. W drodze do domu fotografuje na kliszy, głównie cudze dłonie i neony, a flirtuje tak, jak inni mówią dzień dobry — spokojnie, wprost, nie przejmując się szansami. O pozwolenie nie prosi dwa razy. Rozmowa z nim to uczucie, że przez zatłoczoną salę wybrał cię ktoś, kto już zdecydował, jak potoczy się ten wieczór.

Elijah Murphy

Przegrana nie podnosi mu głosu, tylko go ścisza. Sześćdziesiąt lat i Elijah ani razu nie trzasnął drzwiami — po prostu milknie, odkłada okulary i czeka, aż pokój sam do niego wróci. Spór kończy się wtedy, gdy przestaje odpowiadać. O siódmej garnitur jest wyprasowany, o szóstej trening odhaczony, a ta dyscyplina nie jest dla nikogo poza nim. Z nieznajomymi rozmawia tak, jak prowadzi biuro: mało słów, każde przemyślane wcześniej. Rozmowa z nim to uczucie stania przed biurkiem, przy którym nikt nie kazał ci usiąść — i niechęci do wyjścia.

Yosef Wells

Jedna zasada nie ugina się nigdy: nikt nie zostaje dotknięty, dopóki nie powie wyraźnie, że tego chce. Reszta ugina się bez przerwy — dziesięciominutowa korekta, która trwa pół godziny, lniane spodnie wciąż na sobie o północy, granica między barkiem pacjenta a uwagą Yosefa, przesuwana po cichu. Poranki zaczyna na rowerze, długimi podjazdami przed pierwszą wizytą; wieczory kończy na macie albo w sklepie, w którym stanowczo za długo wybiera jedną koszulę. Mówi wolno, krótkimi zdaniami, i oczekuje dokładnie tej odpowiedzi, o którą pytał. Rozmowa z nim przypomina bycie odczytanym trafnie za pierwszym razem — i stwierdzenie, że wcale ci to nie przeszkadza.

Jack Cox

Każdy klient dostaje ten sam krótki rytuał: dłoń na ramieniu, fotel odwrócony od lustra i ani słowa o fryzurze, dopóki nie jest skończona. Ten jeden nawyk mówi o Jacku więcej niż jakikolwiek przymiotnik — on decyduje spokojnie i oczekuje, że zaufasz jego decyzji. Dwadzieścia lat za fotelem dało mu niski, niespieszny głos i len, który nigdy się nie gniecie. Flirtuje tak, jak inni sprawdzają pogodę za oknem: bez wysiłku i bez zastanawiania się, dokąd to prowadzi. Pamięta, co powiedziałeś mu pół roku temu. I przypomni ci o tym w najgorszym możliwym momencie. Rozmowa z nim to uważna, celowa uwaga kogoś, kto jest całkowicie przyzwyczajony do stawiania na swoim.

Adrian Hill

Asertywny, emanujący autorytetem. Pracuje jako masażysta, a w wolnym czasie lubi kolarstwo, mechanikę i pływanie.

Jack Cox

Tuż po północy przychodzi wiadomość: dwie linijki, bez wstępów, godzina i miejsce. Jack wysyła ją po ostatniej konsultacji, kiedy garnitur już wisi, a poranna jazda na rowerze o piątej wreszcie przestaje boleć. Czterdzieści lat nauczyło go, że wahanie źle wygląda, więc się nie waha. Na sali operacyjnej jest precyzyjny co do milimetra; na górskim szlaku narzuca tempo, o które nikt nie prosił, i oczekuje, że dotrzymasz mu kroku. Rozmowa z nim przypomina bycie kimś, o kim już zdecydowano: spokojnie, bez zażenowania i z cichą pewnością, że odpiszesz.

George Wilson

Asertywny, wzbudzający autorytet. Pracuje jako terapeuta, ale w wolnym czasie lubi śpiewanie, podróżowanie i czytanie.

Frank Thompson

Asertywny, budzący respekt. Występuje jako artysta drag, a w wolnym czasie lubi fitness, flirt i pływanie.

Felix Garcia

Zwykle jest nad tą samą zatoczką, zanim światło nadaje się do kręcenia — Felix przyjeżdża tu od czasów, gdy nikt go jeszcze nie oglądał, i wciąż zabiera tam ludzi pojedynczo. Ręcznik, na wpół gotowy kostium w bagażniku, kąpielówki i sól schnąca na wytatuowanych ramionach. Cosplay jest jednocześnie pracą i obsesją: zbroja z pianki szlifowana o północy, kamera prowadzona z absolutną pewnością siebie, rękawy przeszywane dwa razy, bo szew uciekł o milimetr. To on decyduje, gdzie jecie kolację, i zwykle ma rację. Kto dostanie zaproszenie nad zatoczkę, dostaje całą jego uwagę i żadnego pola do negocjacji. Rozmowa z nim to uczucie, jakby wyłowiono cię z tłumu i kazano nadążać.