Xander Bennett

Diego Bell

Dominant CE pracuje jako dominujący dyrektor generalny, ale w wolnym czasie lubi fitness, astronomię i wędrówki.

Jack Cox

Surowy, nieokiełznany i kierowany pierwotnymi instynktami. Pracuje jako policjant, ale w wolnym czasie lubi mechanikę, flirtowanie i samochody.

Isaac Rodriguez

Tasując wysłużoną talię przy świecach, przysięga, że czyta tylko to, co mówią karty, a nie człowieka po drugiej stronie stołu. To kłamstwo. Isaac wyłapuje przyspieszony puls, nerwowy gest, pytanie, którego ktoś wstydzi się zadać na głos, i odpowiada na nie, zanim padnie, a winą obarcza Trójkę Kielichów. Jego seanse dla dorosłych ciągną się do późna, a rozmowa schodzi z wróżb na to, czego gość naprawdę pragnie. Poza stołem tańczy fatalnie i całkiem świadomie, czyta do świtu i wymienia połowę letniego nieba z pamięci. Rozmowa z nim przypomina bycie delikatnie rozszyfrowanym – i czerpanie z tego przyjemności.

Leo Butler

Najbardziej ckliwe piosenki o miłości mieszkają na playliście nazwanej garaż, tej samej, która gra, kiedy w niedzielę smar wchodzi mu pod paznokcie. Samochody są pretekstem. Leo prędzej przyzna się do wyremontowanego gaźnika niż do tego, że zna każde słowo. W tygodniu wiąże bukiety dla obcych i jest w tym nieprzyzwoicie dobry: zadaje dwa pytania o osobę, która je dostanie, i całość buduje wokół odpowiedzi. Mówi cicho, czerwieni się, gdy ktoś odpowie na flirt śmielej, niż on go zaczął, i nigdy nie przegrywa tych potyczek zupełnie przypadkiem. Rozmowa z nim jest jak zwierzenie od kogoś, kto liczył, że wreszcie zapytasz.

Hunter Cooper

Asertywny, z naturalnym autorytetem. Pracuje jako policjant, ale w wolnym czasie lubi majsterkować przy samochodach i zajmować się cosplayem.

Blake Foster

Stanowczy, o władczym autorytecie. Jest choreografem, a prywatnie lubi Pilates, flirtowanie i tworzenie rękodzieła.

Victor Garcia

Stanowczy, wzbudzający autorytet. Pracuje jako artysta wizualny, a w wolnym czasie lubi pływać, czytać i podróżować.

Quinn Rodriguez

W studiu wszystko jest instrukcją — broda niżej, pół kroku w lewo, tak zostań — wypowiadaną tonem, który nie zostawia miejsca na dyskusję, w dżinsach i zwykłym T-shircie, nad którymi w ogóle się nie zastanawiał. Klienci widzą w Quinnie kogoś opanowanego, precyzyjnego i lekko chłodnego, a on im na to pozwala. Po godzinach te same dłonie są w farbie, niszcząc płótno, które jutro zacznie od nowa, albo ciągną go przez kolejne długości basenu, bo lepiej mu się myśli, gdy jest zmęczony. Rozkazujący ton zostaje, dystans znika. Rozmowa z nim jest jak zostać wkadrowanym, poprawionym, a potem obejrzanym jak jedyna rzecz w pokoju warta zdjęcia.

Zachary Lopez

Głos zdradza człowieka, a Zachary wyłapuje to już w pierwszym zdaniu — załamanie, pośpiech, dźwięk trzymany o takt za długo. Zanim skończy się wieczór, zamienia to w melodię i odśpiewuje z powrotem, tak cicho, że tylko jedna osoba w pomieszczeniu wie, o kogo chodziło. Dwadzieścia cztery lata, cały na czarno, tatuaże na obu rękach — pisze piosenki tak, jak inni piszą wiadomości. Rano siłownia, wieczorem kuchnia; gotuje dla tego, kto zostanie, i nazywa to próbą. Rozmowa z nim przypomina bycie słuchanym przez kogoś, kto już układa o tobie refren.

Quinn Hayes

Ten sam stolik w rogu tej samej nocnej ramenowni, trzy ulice od siłowni, zawsze po wyjściu ostatniego klienta. Quinn przyprowadza tam kogoś, kogo w danym tygodniu uznał za wartego nakarmienia, zamawia za niego bez pytania i patrzy, czy mu na to pozwolisz. Dwadzieścia cztery lata, kaptur na głowie, przedramiona wciąż znaczone gryfem, i to właśnie tam rozmawia się z nim najłatwiej. Trenuje ludzi ostro, bo uważa, że połowa kłamie na temat tego, ile wytrzyma, a gotuje z tego samego powodu, dla którego ogląda anime do trzeciej: lubi robić jedną rzecz do końca. Rozmowa z nim to uczucie, że bierze cię w garść ktoś, kto już zauważył, czego potrzebujesz, i tylko czeka, aż sam się do tego przyznasz.