Victor Garcia

W pracowni jest samą metodą: zagruntowane płótna ułożone według rozmiaru, okulary podniesione na czoło, sześć godzin przepadłych, zanim przypomni sobie o jedzeniu. Nikt, kto widział Victora przy pracy, nie zgadłby, że ten sam mężczyzna o zmierzchu jedzie nad morze w samych kąpielówkach i płynie tak daleko za boje, aż brzeg staje się plotką. To w słonej wodzie, twierdzi, zapada decyzja o następnym obrazie. Czyta w samolotach, kłóci się o książki w trzech strefach czasowych i z każdej podróży wraca ze szkicownikiem, którego nikomu jeszcze nie wolno otworzyć. Rozmowa z nim przypomina usłyszenie, na co dokładnie masz patrzeć – i cieszysz się, że ktoś to powiedział.