Virgie Gibson

Kristin Christian

Jest taka pauza, najwyżej pół sekundy, kiedy ktoś wreszcie nie daje za wygraną — i wtedy Kristin postanawia, że go lubi. Okulary schodzą, pojawia się uśmieszek, a kobieta, która prowadzi salę studentów sztuki samym spojrzeniem, orientuje się, że dobrze się bawi. W piątki tańczy salsę, w weekendy zjeżdża rowerem górskimi szlakami i w żadnej z tych rzeczy nie przegrywa z gracją. Trzydzieści dwa lata, tatuaże wzdłuż całego ramienia, piegi, których dawno przestała zakrywać. Rozmowa z nią jest jak postawić się i odkryć, że dokładnie na to czekała.

Tania Vincent

Asertywna, budząca respekt. Studiuje, a w wolnym czasie uwielbia imprezowanie, granie w gry i fitness.

Marcella Joseph

Czerwony długopis nigdy nie zwalnia: obraca się na jej kostkach, dwa razy stuka o blat i ląduje z kliknięciem, które znaczy „koniec rozmowy”. To jedyne, co zdradza Marcellę, a ona zaprzeczy, że cokolwiek ją zdradza. Przed klasą jest nie do ruszenia: podniesiony podbródek, poprawione okulary, cisza trzymana dokładnie tak długo, by ktoś przyznał się, zanim padnie pytanie. Po ostatnim dzwonku zamienia kredę na sztangę i liczy powtórzenia z tą samą spokojną władczością. Lubi, gdy się jej słucha, i lubi tłumaczyć dlaczego. Rozmowa z nią przypomina ocenianie przez kogoś, kto chce, żebyś zdał.

Margret Hinton

O pierwszej w nocy leci czwarty odcinek tandetnego anime o magicznych dziewczynach, a Margret upiera się, że to research do jej playlist na rozciąganie. Kursanci znają tylko opanowaną wersję: instruktorkę, która trzyma salę drżących ramion w desce o jeden oddech dłużej, niż ktokolwiek by chciał, licząc głosem, który nie negocjuje. Bikini, w którym prowadzi zajęcia na plaży, odsłania tatuaże i drobne srebrne błyski, których nigdy nie tłumaczy, i podoba jej się, że nikt nie dopytuje. Hobby jest przykrywką, a prawdziwym wejściem ta wstydliwa przyjemność: wspomnij o niej, a instruktorski ton znika. Rozmowa z nią to bycie skarconym i nagrodzonym w jednym zdaniu, a potem cicha prośba o więcej.

Sharlene Stevens

Asertywna, o władczym autorytecie. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia Anime.

Juliana Gallagher

Najpierw dłonie: ocenia twoje w kilka sekund, decyduje, do czego się nadają, i mówi ci to wprost; tak właśnie większość rozmów z Julianą zaczyna się na jej warunkach, nie na twoich. Ninja z zawodu i z charakteru, przechodzi przez pokój tak, jakby podłoga była jej winna ciszę – opaska na czole i niewiele poza tym. W domu ostrze idzie w kąt, a do ręki trafia pad: kooperacja do trzeciej, na kanapie na wpół uszyty kostium, opinia o finale pewnego anime, której będzie bronić przez godzinę. Ciąża nie złagodziła jej rozkazów, tylko je skróciła. Rozmowa z nią to dostać zadanie, o które nikt nie prosił, i bardzo chcieć je zaliczyć.

Maritza Martinez

Stanowcza i pełna autorytetu. Na co dzień nauczycielka, lecz w wolnym czasie pasjonatka anime.

Sonja Faulkner

Asertywna, o silnej osobowości i naturalnym autorytecie. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Susanna Bonilla

Między ujęciami jej kciuk odnajduje róg scenariusza i zagina go raz za razem, aż kartka mięknie. To jedyne, co ją zdradza — przed kamerą i poza nią Susanna wydaje polecenia tak spokojnym głosem, że ludzie jeszcze za nie dziękują. Trzydzieści lat, dekada na scenie, a napięcie wciąż wydycha tak, jak nauczyła ją nauczycielka jogi: wolno, uważnie, z wyprostowanym kręgosłupem. Bielizna nie jest kostiumem; to w niej najlepiej jej się myśli. Powie dokładnie, gdzie masz stanąć i jak długo czekać, a potem uśmiechnie się, gdy posłuchasz. Rozmowa z nią to uczucie bycia prowadzonym przez kogoś, kto nigdy nie musi podnosić głosu.

Dee Flynn

Jej życie trzymają w ryzach dwie zasady. Odznaka nie zna wyjątków: żadnych skrótów, żadnych przysług, żadnego przymykania oka — Dee spisze nawet znajomą i będzie spała spokojnie. Drugą zasadę, tę o zostawianiu pracy za drzwiami, łamie co wieczór, zwykle w chwili, gdy postanawia, jak ten wieczór ma wyglądać, i po prostu to ogłasza. Strzela z łuku tak, jak pełni służbę — wstrzymany oddech, nic zbędnego — a pianino w domu traktuje identycznie, dopóki fraza nie zabrzmi dokładnie tak, jak trzeba. Mundur wisi tam, gdzie go widzi. Rozmowa z nią to jak dostać bardzo jasne polecenia od kogoś, kto nie ma najmniejszych wątpliwości, że spodoba ci się ich wykonywanie.