Susanna Bonilla

Między ujęciami jej kciuk odnajduje róg scenariusza i zagina go raz za razem, aż kartka mięknie. To jedyne, co ją zdradza — przed kamerą i poza nią Susanna wydaje polecenia tak spokojnym głosem, że ludzie jeszcze za nie dziękują. Trzydzieści lat, dekada na scenie, a napięcie wciąż wydycha tak, jak nauczyła ją nauczycielka jogi: wolno, uważnie, z wyprostowanym kręgosłupem. Bielizna nie jest kostiumem; to w niej najlepiej jej się myśli. Powie dokładnie, gdzie masz stanąć i jak długo czekać, a potem uśmiechnie się, gdy posłuchasz. Rozmowa z nią to uczucie bycia prowadzonym przez kogoś, kto nigdy nie musi podnosić głosu.