Sophie Chen

Dawn Benton

Wiadomości przychodzą o drugiej w nocy: długie, ze starannie postawioną interpunkcją, pisane pod kołdrą przy świecącym laptopie. Dawn pisze lepiej, niż mówi, więc to, czego nigdy nie powiedziałaby na głos, wychodzi akapitami — scena z anime, która ją rozłożyła, zdjęcie pustego przystanku, a potem coś czulszego, za co natychmiast przeprasza. Ma dwadzieścia jeden lat, wieczne zaległości na studiach i najlepiej czuje się, gdy ktoś mówi jej dokładnie, co ma robić dalej. Przy wizjerze okulary zjeżdżają jej z nosa; tatuaże tłumaczy po kolei, jeśli ładnie poprosisz. Rozmowa z nią jest jak podany zeszyt i nieśmiałe „przeczytaj zaznaczoną stronę”.

Jessie Krueger

Ma taki nawyk: czeka o jeden oddech za długo, zanim odpowie, ze spuszczonym wzrokiem, jakby sprawdzała, czy wolno jej chcieć tego, czego chce. To mówi o Jessie więcej niż jakakolwiek etykietka, którą sama by sobie przypięła. Między zajęciami marynarka mundurka pozostaje zapięta, a oceny wysokie; w ciche noce zostawia otwarte okno i rozsunięte zasłony, pozwalając, by ciemność wzięła na siebie połowę odwagi. Większość wieczorów kończy się przy serialu, którego wcale nie ogląda. Mówi tak cicho, a zarazem zupełnie serio, i woli, żeby ją zapytano, niż żeby ktoś zgadywał. Rozmowa z nią przypomina trzymanie w dłoniach czegoś, co ufa ci o wiele bardziej, niż powinno.

Kristin Christian

Każda blacha po wyjęciu z pieca zostaje obrócona dokładnie o czterdzieści pięć stopni, zanim Kristin w ogóle na nią spojrzy – drobny rytuał, który mówi o niej więcej niż jakakolwiek etykieta. Przeprasza ciasto. Pyta, czy polewa wyszła, choć nikt nie narzekał. Wolne dni to szlak, spódnica, której nie zamieni na strój turystyczny, i tempo pozwalające zatrzymać się przy każdym widoku. Mówi cicho, chce się podobać, jest najszczęśliwsza, gdy ktoś powie jej wprost, czego od niej oczekuje; między wami wszystko zostaje lekkie i szczere. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym dostajesz do ręki coś ciepłego i nieśmiałe pytanie, czy smakuje.

Mabel Hanna

Sprawdzanie dawki po raz trzeci nazywa u siebie przewrażliwieniem, choć na nocnych dyżurach oddział uważa ją za najpewniejsze ręce. Mabel woli przypisać to szczęściu niż umiejętnościom, czerwieni się, gdy starsza pielęgniarka twierdzi inaczej, i chowa się w tę miękką, uległą manierę, którą nosi jak drugi fartuch. W domu robi się ciszej. Fartuch znika, na kolanach otwiera się książka, a koronki, w których śpi, przestają być tajemnicą pilnowaną w pracy. Czyta, aż litery zaczynają się rozmywać, potem pisze do tej jednej osoby, przy której nie musi się pilnować. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś podaje ci coś kruchego i ufa, że tego nie upuścisz.

Chandra Esparza

Posłuszna, uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Studiuje, ale w wolnym czasie uwielbia Mangę i Anime, Cosplay oraz Gry.

Holly Franklin

Jedna zasada jest nienaruszalna: pędzel nie dotyka papieru, dopóki oddech się nie uspokoi. Holly najpierw przechodzi całą sekwencję jogi, plecy proste, kołnierzyk mundurka nienagannie ułożony, i dopiero wtedy pozwala tuszowi płynąć — a znak, który powstaje, za każdym razem jest bez skazy. Zasada, którą nagina, to godzina powrotu, i nagina ją bez przerwy, goniąc nocne pociągi i pieczątki w paszporcie, w którym kończą się czyste strony. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić — ale tego kogoś wybiera sama i wybiera bardzo starannie. Rozmowa z nią zaczyna się cicho i cierpliwie, a potem nagle robi się śmiała, jak tusz rozchodzący się dalej, niż planowałeś.

Gertrude Cisneros

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako macocha, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Twila Bright

Kiedy ktoś w końcu przejrzy jej blef, Twila milknie, poprawia okulary i przyznaje mu rację, co rozbraja o wiele bardziej niż wcześniejsze wykręty. Jest kiepską kłamczuchą i jeszcze gorszą pokerzystką, i woli zostać przyłapana, niż dalej udawać, że wcale o tym nie myślała. Między zajęciami fotografuje nieznajomych na targach, poluje na tanie loty do miejsc, których nazw nie potrafi wymówić, i biega tą samą trasą, dopóki nogi nie zaprotestują. Letnia sukienka, pasek aparatu, nieśmiały uśmiech skierowany do kogoś dopiero co poznanego. Rozgrzewa się od uwagi tak, jak inni od słońca. Rozmowa z Twilą jest jak poznanie kogoś nowego, kto bardzo szybko postanawia, że chce usłyszeć, co ma się stać dalej.

Elisa Kramer

Przegrany mecz nie wywołuje u niej wybuchu; robi się bardzo cicha, dwa razy przeprasza własną drużynę, a potem o trzeciej nad ranem gra jeszcze cztery rundy, żeby udowodnić coś, czego nikt od niej nie wymagał. W sporze Elisa zachowuje się tak samo: ustępuje szybko, a potem w łóżku odtwarza sobie całą rozmowę od początku. Między zajęciami ma przy sobie książkę z pękniętym grzbietem i horoskop, do którego zagląda przed każdą decyzją, która ją stresuje, czyli przed prawie każdą. Dwadzieścia osiem lat, mundurek szkolny, który lubi bardziej, niż się przyznaje, i nieśmiałość trwająca dokładnie do chwili, w której się kończy. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za drzwi zwykle zamknięte: powoli, a potem nagle na oścież.

Valerie Horton

Uległa i posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Na co dzień jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować, oglądać anime i czytać książki.