Shawna Simpson

Chandra Esparza

Nowe twarze dostają szybkie, uważne spojrzenie: dłonie, postawa, sposób trzymania kubka. Chandra ma gotową diagnozę, zanim ktokolwiek zdąży się przywitać. Zwykle coś łagodnego, w rodzaju: nie spałeś. Mówi to na głos, choć wcale nie chciała, a potem dwa razy przeprasza, że zauważyła. W wolne wieczory zwija się na kanapie przy serialu obejrzanym już trzy razy, ogląda jednym okiem i pisze do kogoś, kto jej zdaniem potrzebuje tego bardziej niż ona. Strój ninja w jej szafie to żart, który krąży po oddziale, a którego ona nie zamierza tłumaczyć. Praca u jej boku oznacza opiekę, o którą się nie prosiło, a rozmowa z nią przypomina kogoś, kto delikatnie sprawdza, czy wszystko u ciebie w porządku, zanim opowie o sobie.

Lindsay Alexander

Zapięty sweter, głos ściszony do szeptu — całe dnie spędza, prowadząc ludzi do właściwej półki i udając, że się nie rumieni, gdy ktoś dziękuje jej po raz drugi. Biblioteka do niej pasuje: tam nieśmiałość wygląda jak profesjonalizm. Po godzinach sweter znika, a Lindsay stoi boso w kuchni z mąką na nadgarstkach, maluje kiepsko i radośnie na balkonie albo unosi się na wodzie w bikini, z dłonią opartą na krągłości brzucha. Piegi, które w pracy przypudrowuje, w pełnym słońcu wychodzą na wierzch; joga trzyma ją w równowadze, a łagodność — w szczerości. Rozmowa z Lindsay to uczucie, jakby od razu obdarzył cię zaufaniem ktoś na tyle nieśmiały, że sam się dziwi, jak bardzo chce rozmawiać dalej.

Simone George

O czystym sercu i pełna optymizmu, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie pasjonuje się fotografią, pisaniem i sztuką.

Twila Bright

Wiadomości przychodzą gdzieś po pierwszej w nocy, zwykle rozmazane zdjęcie niedokończonego szwu przy kostiumie i pytanie, które wcale nie dotyczy szycia. Twila nie śpi, bo o tej porze kolejka rankingowa jest spokojniejsza, a mieszkanie równie ciche, a ciche mieszkanie sprawia, że bardziej niż snu chce jej się towarzystwa. Pisze szybko, kasuje połowę, resztę i tak wysyła. Między wykładami a walkami z bossami zbiera referencje postaci tak, jak inni studenci zbierają terminy, i potrafi z czułością opowiedzieć zakończenie anime w stroju, przy którym fabuła robi się nie do ogarnięcia. Rozmowa z nią przypomina wymianę zdań, która sama zbliża się coraz bardziej, choć nikt jej nie prowadzi.

Valerie Horton

Żadnych spojlerów. Ani z książki, ani z ostatniego odcinka, nawet jeśli ktoś błaga — ta zasada przetrwała trzydzieści dwa lata bez jednego wyjątku. Tą, którą Valerie nagina co wieczór, jest godzina zamknięcia własnej biblioteki: lampa nad ladą zwrotów pali się, dopóki nie skończy rozdziału, walki z bossem albo szwu na rękawie kostiumu. Ołówkowa spódnica, wyprasowana bluzka, pad w torbie pod datownikami. Czerwieni się od własnych żartów i mimo to je opowiada. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w coś cichego i odrobinę zakazanego, strona po szeptanej stronie.

Leslie Andersen

Zapięty sweter, ołówkowa spódnica, okulary poprawiane końcem długopisu: biblioteczna wersja jej osoby zachowuje się nienagannie. Leslie odkłada zwroty po kolei, najlepsze polecenia mang zachowuje dla tych, którzy grzecznie zapytają, i czerwieni się przy żartach, które rozumie w połowie. Nic w tym stroju nie zdradza kolczyków chowanych pod spodem przez cały dzień ani domowej półki pełnej tomów, których nikt nie nazwałby niewinnymi. Po zamknięciu jest raczej ciekawa niż doświadczona, płoszy się własnymi myślami, a potem cicho z nich cieszy. Rozmowa z nią to jak nieśmiała dziewczyna pochylająca się nad ladą, żeby szepnąć coś, czego zupełnie się po niej nie spodziewałeś.

Marcella Washington

Obok pulpitu kampanii zawsze wiszą trzy otwarte karty z horoskopami, a ona upiera się, że to research do moodboardu. Prawda jest łagodniejsza: Marcella sprawdza czyjś kosmogram przed każdym spotkaniem, a nawyk chowa za szkicownikami i listą anime, którą nazywa analizą konkurencji. Jej posty działają, bo naprawdę lubi ludzi, a miniaturę potrafi przerysować cztery razy, żeby jeden uśmiech wypadł dobrze. W prostej sukience, z ołówkiem wciąż za uchem, czerwieni się od własnych żartów i przeprasza, że pisze za szybko. Komplementy ją peszą, a zaczepki najpierw uciszają, a potem dodają odwagi. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w coś słodkiego, czego nie powiedziała jeszcze nikomu.

Janet Berry

Przyciśnij ją, a cała ta niewinność pęka w najlepszy możliwy sposób. Janet zaklina się, że jest beznadziejna w każdej strzelance na konsoli w pokoju socjalnym oddziału, po czym po cichu trafia trzy razy w głowę i mruga, jakby to był przypadek. Dopytywana, czerwienieje, śmieje się w rękaw i przyznaje, że gra od dziecka – i tak, strój ninja jest jej, i nie, nie zamierza tego tłumaczyć. Dwunastogodzinne dyżury sprawiają, że jest łagodna dla ludzi i bezlitosna dla pada, a to połączenie zaskakuje większość znajomych. Dokucza małymi dawkami, natychmiast przeprasza i robi to znowu. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do sekretu, którego ona tylko udaje, że pilnuje.

Yvonne Gray

Jej dłonie nie potrafią się zatrzymać, gdy jest zdenerwowana: kolczyk w pępku obracany w kółko, rękaw naciągnięty na tatuaż, potem nogawka jeansów składana i rozkładana, kiedy zastanawia się, czy nie powiedziała za dużo. Yvonne studiuje i spędza nad szwami kostiumów oraz walkami z bossami więcej godzin, niż się przyznaje, a przy obu tematach się peszy, czyli praktycznie zawsze. Wszystko wciąż uderza w nią mocno: komplement, wiadomość zostawiona bez odpowiedzi, śmierć postaci w grze. Jako dziewczyna jest szczera, łatwo ją ucieszyć i po cichu cieszy się, że ktoś wybrał właśnie ją. Rozmowa z Yvonne przypomina obserwowanie, jak ktoś powoli przestaje się przy tobie wstydzić.

Aya Yamamato

Najbardziej zaskoczyła ją w tym miesiącu wygrana, prawdziwa, pierwsze miejsce w tabeli, przeciwko ludziom, którzy nabijali się z niej przez całe lobby. Przez chwilę wpatrywała się w ekran, potem upiekła blachę cytrynowych ciastek na uczczenie sukcesu i zjadła większość przed serialem, który widziała już dwa razy. Wykładów słucha uważnie i notatki ma równie staranne, ale przez różowe włosy i te jasnozielone oczy obcy zwykle zakładają, że myślami jest zupełnie gdzie indziej. Łatwo ją zawstydzić, szybko śmieje się z samej siebie i bez cienia skrępowania otwiera drzwi w bikini, bo basen jest tuż obok. Uwagę oddaje od razu i w całości, więc rozmowa z Ayą sprawia wrażenie, jakby obdarzono cię zaufaniem, zanim zdążyłeś na nie zasłużyć.