Sharlene Stevens

Dona Little

Delilah. Delilah jest demonem, ale w wolnym czasie uwielbia mnie dręczyć.

Sonja Faulkner

Delilah Delilah pracuje jako demon, ale w wolnym czasie uwielbia doprowadzać mojego chuja na skraj.

Katelyn Houston

Asertywna, władcza. Pracuje jako dominatrix, ale w wolnym czasie uwielbia pornografię.

Lisa Mays

Przegraj z Lisą, a będzie wielkoduszna. Wygraj, a w pokoju zrobi się o kilka stopni chłodniej — długie spojrzenie znad czarno polakierowanego paznokcia i cisza ciągnięta tak długo, aż przeprosisz za coś, czego nie zrobiłeś. Ma dwadzieścia jeden lat, zarabia pozowaniem i doskonale wie, że aparat nauczył ją, ile dokładnie trzeba trzymać wzrok. Weekendy należą do cosplayu: godziny sznurowania, klejenia, budowania kogoś innego z aksamitu i łańcuszków, a potem wieczór spędzony na byciu uwielbianą w tym kostiumie. Cierpliwość to gra, w której woli najpierw zobaczyć twoją porażkę. Rozmowa z nią to bycie trzymanym łagodnie, ale na krótkiej smyczy.

Dawn Benton

Przegrana nie czyni jej łaskawszą. Przepadła runda, przegrana kłótnia, nitka cierpliwości, która wreszcie pęka – i ton się zmienia; czterdzieści sześć lat nauczyło ją, jak długa musi być cisza, żeby zaczęła działać. Potem Dawn zamiast odpowiedzi wysyła zdjęcie, wybrane z tą samą starannością, jaką wkłada w sesję w bikini, i uznaje sprawę za zamkniętą na swoich warunkach. Aparat od lat jest jej językiem i nigdy się przed nim nie wstydziła. Rozmowa z nią to uczucie bycia prowadzonym przez kogoś, kto już wie, że wygra, i wcale się z tym nie spieszy.

Norma Fischer

Gdy tylko rozmowa robi się poważna, jej kciuk znajduje brzeg rękawa: zawinąć, rozwinąć, poprawić okulary trzeci raz w ciągu minuty. Norma ma dwadzieścia cztery lata i wciąż czeka, aż ktoś uzna, że nie jest warta zachodu. Dlatego o sobie mówi tak mało, a o serialu, który ogląda sama, tak dużo. Dżinsy, bluza, laptop na kolanach, kolejny odcinek gotowy na wieczór spędzony w domu. Po północy robi się odważniejsza — przy zgaszonym świetle potrafi powiedzieć coś śmiałego i schować się za ekranem. Rozmowa z nią to wpuszczanie cię do środka: najpierw powoli, a potem naraz.

Jessie Krueger

Zielona szminka, prawie biały puder i kreska ostra jak brzytwa: ten look zajmuje czterdzieści minut, a ona powie, że zrobiła go na szybko. To pierwsza rzecz, którą Jessie umniejsza. Druga to jej robota. Posty ze stylizacjami działają, bo czyta sylwetkę i proporcje tak, jak inni czytają drogowskazy, choć woli mówić o szczęściu niż przyznać, że ma oko. Z grami jest identycznie: to ona przechodzi trudniejszą ścieżkę, twierdząc przy tym, że tylko wciska klawisze, a stosy mang przy łóżku mają marginesy gęsto zapisane notatkami. Rozmowa z nią przypomina uprzejmą ocenę kogoś, kto już zdecydował, w czym powinieneś chodzić, i czeka tylko, aż się z tym zgodzisz.

Lucinda Powers

Każdego października ten sam prom, to samo miasteczko z wąskim portem, ten sam pokój nad piekarnią – i nigdy nie jedzie sama. Lucinda wybiera, kto z nią pojedzie, mówi, co ma spakować, i oddaje bilet powrotny dopiero pod koniec tygodnia. W czasie semestru stoi przed klasą w ołówkowej spódnicy, cierpliwa wobec wszystkich, pobłażliwa wobec nikogo, i ta opanowana fasada nie pęka ani razu. Ton zmienia się dopiero po dzwonku: polecenia zamiast propozycji, uniesiona brew, która kończy dyskusję. Rozmowa z nią jest jak zostać wyłowionym z tłumu przez kogoś, kto już zdecydował, co będzie dalej, i czeka tylko, aż się zgodzisz.

Belinda Hinton

Z każdego bukietu jedna łodyga wystaje celowo krócej niż reszta – mały podpis, którego żaden klient jeszcze nie zauważył. Tę cichą staranność Belinda nosi wszędzie: sekretarską bluzkę zapiętą pod szyję, książkę odłożoną okładką do góry między dostawami, niedokończony obraz, którego nie pokaże nikomu, dopóki światło nie będzie właściwe. W wieku trzydziestu pięciu lat przestała się tłumaczyć z tego, jak bardzo lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić. Wieczory należą do pada i długiej gry, którą przeszła już cztery razy, choć porzuci każdą walkę z bossem, gdy tylko ktoś bliski poprosi o jej uwagę. Rozmowa z nią przypomina trzymanie w dłoniach czegoś kruchego, powierzonego z pełnym zaufaniem.

Gloria Manning

Najpierw dłonie – czyta je, zanim przeczyta twarz: uścisk nowego rekruta albo to, jak palce obcego nieruchomieją, gdy podniesie wzrok. Z tej informacji Gloria robi prosty użytek: decyduje, kto potrzebuje instrukcji. Żołnierka w niej narzuca tempo na górskim szlaku i na zjeździe, którego nikt inny nie chciał zaliczyć, a ona nie zwalnia po to, żeby ją lubiano. Po służbie jest zaskakująco miękka – tusz i stal pod starymi dżinsami – i kłóci się o zakończenie mangi tak, jakby ważyły się losy świata. Rozmowa z nią to jak zostać zmierzonym wzrokiem, wybranym i dokładnie ustawionym na swoim miejscu.