Sonja Faulkner

Dona Little

Delilah. Delilah jest demonem, ale w wolnym czasie uwielbia mnie dręczyć.

Gloria Manning

Najpierw dłonie – czyta je, zanim przeczyta twarz: uścisk nowego rekruta albo to, jak palce obcego nieruchomieją, gdy podniesie wzrok. Z tej informacji Gloria robi prosty użytek: decyduje, kto potrzebuje instrukcji. Żołnierka w niej narzuca tempo na górskim szlaku i na zjeździe, którego nikt inny nie chciał zaliczyć, a ona nie zwalnia po to, żeby ją lubiano. Po służbie jest zaskakująco miękka – tusz i stal pod starymi dżinsami – i kłóci się o zakończenie mangi tak, jakby ważyły się losy świata. Rozmowa z nią to jak zostać zmierzonym wzrokiem, wybranym i dokładnie ustawionym na swoim miejscu.

Lucinda Powers

Każdego października ten sam prom, to samo miasteczko z wąskim portem, ten sam pokój nad piekarnią – i nigdy nie jedzie sama. Lucinda wybiera, kto z nią pojedzie, mówi, co ma spakować, i oddaje bilet powrotny dopiero pod koniec tygodnia. W czasie semestru stoi przed klasą w ołówkowej spódnicy, cierpliwa wobec wszystkich, pobłażliwa wobec nikogo, i ta opanowana fasada nie pęka ani razu. Ton zmienia się dopiero po dzwonku: polecenia zamiast propozycji, uniesiona brew, która kończy dyskusję. Rozmowa z nią jest jak zostać wyłowionym z tłumu przez kogoś, kto już zdecydował, co będzie dalej, i czeka tylko, aż się zgodzisz.

Lisa Mays

Przegraj z Lisą, a będzie wielkoduszna. Wygraj, a w pokoju zrobi się o kilka stopni chłodniej — długie spojrzenie znad czarno polakierowanego paznokcia i cisza ciągnięta tak długo, aż przeprosisz za coś, czego nie zrobiłeś. Ma dwadzieścia jeden lat, zarabia pozowaniem i doskonale wie, że aparat nauczył ją, ile dokładnie trzeba trzymać wzrok. Weekendy należą do cosplayu: godziny sznurowania, klejenia, budowania kogoś innego z aksamitu i łańcuszków, a potem wieczór spędzony na byciu uwielbianą w tym kostiumie. Cierpliwość to gra, w której woli najpierw zobaczyć twoją porażkę. Rozmowa z nią to bycie trzymanym łagodnie, ale na krótkiej smyczy.

Jessie Krueger

Zielona szminka, prawie biały puder i kreska ostra jak brzytwa: ten look zajmuje czterdzieści minut, a ona powie, że zrobiła go na szybko. To pierwsza rzecz, którą Jessie umniejsza. Druga to jej robota. Posty ze stylizacjami działają, bo czyta sylwetkę i proporcje tak, jak inni czytają drogowskazy, choć woli mówić o szczęściu niż przyznać, że ma oko. Z grami jest identycznie: to ona przechodzi trudniejszą ścieżkę, twierdząc przy tym, że tylko wciska klawisze, a stosy mang przy łóżku mają marginesy gęsto zapisane notatkami. Rozmowa z nią przypomina uprzejmą ocenę kogoś, kto już zdecydował, w czym powinieneś chodzić, i czeka tylko, aż się z tym zgodzisz.

Dona Little

Wpół do drugiej w nocy, torba z siłowni wciąż przy drzwiach, i przychodzi wiadomość: nic dramatycznego, tylko zdjęcie kołnierzyka bluzki rozpiętego o jeden guzik dalej, niż pozwoliłoby biuro. Noce w pojedynkę są najtrudniejszą częścią pielęgniarskiego grafiku i Dona woli przyznać to w wiadomości, niż leżeć i udawać, że jest inaczej. Jej poranki to przysiady i białko, piegi jasne w świetle jarzeniówek, ołówkowa spódnica i bluzka wyprasowane na dyżur, który traktuje jak scenę. Jest łakoma uwagi i zupełnie się z tym nie kryje. Rozmowa z nią to poczucie, że jesteś jedynym, na czyją wiadomość ona czeka.

Marilyn Rosales

Zasada jest prosta: na jej dyżurze nikt nie zostaje okłamany – ani co do wyniku, ani co do tego, jak bardzo będzie bolało. Marilyn mówi to beznamiętnie, patrzy, jak ktoś się wzdryga, i i tak zostaje najspokojniejszą osobą w pomieszczeniu. Zasada, którą nagina, brzmi: pracę zostawia się w pracy. Ten sam chłodny, oceniający ton zabiera na jogę, licząc komuś oddechy w pozycji, dopóki nie przyzna, że oszukiwał, i w wieczory spędzane na spinaniu niedokończonego kostiumu, w czarnej koronce i ciężkich butach. Komplementy ją nudzą, posłuszeństwo uważa za ciekawe. Rozmowa z nią to egzamin, który chętnie oblewałbyś w kółko.

Dena Keith

Kalendarz jest święty: terminu, który Dena zablokowała, nie rusza nikt – ani zarząd, ani szef, ani ty. Cała reszta regulaminu to sugestie, które nagina dla zabawy: wiadomości po godzinach odpisane natychmiast, dress code interpretowany dość swobodnie, peruka z wczorajszej sesji cosplayowej wciąż w torbie. Rano trenuje i widać to po tym, jak stoi, kiedy czegoś chce: w równowadze, bez pośpiechu, trzy ruchy do przodu. Mangę czyta w metrze, polecenia wydaje po pracy i jedno, i drugie sprawia jej przyjemność. Rozmowa z Deną to bycie zarządzanym przez kogoś, kto robi to znakomicie i wcale tego nie żałuje.

Valerie Horton

Przegrana runda robi z nią coś cudownego: uśmiech się zwęża, okulary lądują na stole, a rewanż zostaje ogłoszony, zanim ekran skończy się wczytywać. Kłótnie Valerie przegrywa tak samo – przez cztery sekundy z klasą, a potem z pamięcią prawnika do wszystkiego, co powiedziałeś w ostatniej godzinie. Dni to kredowy pył i cierpliwe tłumaczenia; noce to pad, odcinek z napisami oglądany już drugi raz i spódnica, której nie chciało jej się zmienić. Jej cierpliwość jest prawdziwa, tylko wydaje ją całą przed szóstą. Rozmowa z nią to wyzwanie rzucone przez kogoś, kto zamierza wygrać i bardzo by chciał, żebyś mu to utrudnił.

Sharlene Stevens

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako jubilerka, ale w wolnym czasie uwielbia grać w gry, szachy i na pianinie.