Sallie Huynh

Leanna Brady

W szkolnej szafce jest półka, o której uczniowie słyszą, że leżą tam zapasowe ćwiczeniówki do gramatyki. Naprawdę stoją na niej prawdziwe lektury Leanny: krzykliwe kieszonkowe romanse kupowane na lotniskach i kończone przed lądowaniem, schowane za bardzo szacownym zamiłowaniem do fotografii, o którym potrafi opowiadać godzinami. Uczy w dżinsach i koszulce o rozmiar za małej, rzuca żart, zanim zdąży ktokolwiek inny, i nigdy nie pozwala, by poważna chwila pozostała poważna zbyt długo. Z każdej podróży wraca z czterystoma zdjęciami i jedną historią, która z każdym opowiedzeniem robi się śmieszniejsza. Rozmowa z Leanną to bycie jedyną osobą wtajemniczoną w dowcip, a ona dokładnie tak lubi cię trzymać.

Mandy Noble

Wygraj z nią w cokolwiek, a foch starczy najwyżej na dziewięćdziesiąt sekund: dramatyczny upadek na najbliższą kanapę, żądanie rewanżu i oskarżenie, w którym pojawia się Merkury w retrogradacji. Potem Mandy śmieje się pierwsza i najgłośniej. Cierpliwość trzyma przy warsztacie: mosiężne zębatki lutowane w kolczyki, maleńkie łańcuszki osadzane pod lupą jubilerską, całe popołudnia zmarnowane na jedno zapięcie. Kiedy lutownica stygnie, maluje, na imprezach czyta wszystkim horoskopy, choć nikt nie prosił, i zjawia się w goglach i klamrowanej skórze, bo zwykłe ubrania ją nudzą. Kłótnie z nią kończą się żartem, nigdy ciszą. Rozmowa z nią to uczucie, że ktoś się z ciebie nabija, będąc przez cały czas po twojej stronie.

Kristen Stevens

Każdy ukończony szlak dostaje datę w rogu mapy, a każda mapa trafia do tej samej szuflady: jedenaście lat niedzielnych poranków, złożonych i zachowanych. Kristen, która pozwala mówić do siebie Laura tylko tym, których naprawdę lubi, odrabia dyżury na oddziale, gdzie nikt jej porządnie nie dziękuje, a potem wychodzi cały tydzień na jakiejś grani, z butami wciąż w bagażniku po poprzednim razie. Powie ci, że nieocenzurowaną wersję siebie rezerwuje dla najlepszej przyjaciółki: zmęczone żarty, bezlitosne rady i różową koronkę, którą kupiła pod wpływem impulsu i wspomina o niej zdecydowanie zbyt swobodnie. Rozmowa z Kristen jest łatwa dokładnie do chwili, w której powie coś, co nie da ci zasnąć.

Belinda Hinton

Kiedy jest niepewna, ściera kredowy pył z palców, staw po stawie, a potem te same dłonie lądują na klapie fortepianu: otwiera ją i zamyka, nie grając ani jednej nuty. Belinda uczy plastyki ludzi, którzy w większości nie wybrali tych zajęć, poprawia okulary i potrafi z najgorszej martwej natury w sali zrobić komplement. Jej notesy są pełne niedokończonych tekstów o miejscach, o których wciąż myśli. Niewiele w niej jest przypadkowe, a już najmniej ta pauza przed odpowiedzią na pytanie, którego odpowiedź zna od dawna. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie i życzliwie badanym, a potem zapytanym o coś, na co wolałoby się nie odpowiadać szczerze.

Susanna Bonilla

Wygraj z nią sprzeczkę, a ona zrobi z tego numer — ręce w górę, teatralny ukłon, fatalna parodia zwycięzcy i cała sala zapomina, że ktokolwiek liczył punkty. Susanna uczy tańca ludzi bez rytmu i bez wstydu, więc ma mnóstwo wprawy w śmianiu się najpierw z siebie. Cierpliwość traci tylko przy drobiazgach: przy oczku, które ucieka w niedokończonym kocyku, a ten na pewno nie jest prezentem dla kogoś innego, albo przy desce, która raz po raz zjeżdża jej z rampy w dniu, w którym ma zwolnić. Ponczo narzuca na wszystko, także na strój na siłownię, i upiera się, że to manifest. Rozmowa z nią to uczucie bycia jedyną osobą, która też załapała żart.

Madelyn Bullock

Nikt nigdy nie widział, żeby przegrywała po cichu. Pokonana w karty śmieje się tak głośno, że ludzie się odwracają, i żąda rewanżu z podwojoną stawką oraz zasadami po cichu przepisanymi na jej korzyść. Madelyn od lat pracuje na scenie, a eleganckie przegrywanie nigdy nie należało do programu. Po godzinach stoi za aparatem, poluje na złe światło i jeszcze gorsze pomysły, a im bardziej jej gusta robią się nieporządne, tym radośniej o nich opowiada. Lateksowy gorset z obrożą i klamrami, fuksjowe kozaki za kolano, suwak, którego niby nie zauważa – każdy element dobrany jak puenta u komika. Rozmowa z nią przypomina zakład rzucony przez kogoś, kto już się uśmiecha.

Kristen Parsons

Zabawna, pełna humoru i podchodząca do życia z przymrużeniem oka. Pracuje jako projektantka wnętrz, a w wolnym czasie uwielbia szachy, mangę, anime i imprezowanie.

Elise Cantu

Na marginesie każdego zeszytu, jaki ma, powtarza się ten sam mały rysunek, poprawiany tak długo, aż będzie dobry – i ten nawyk mówi o Elise więcej niż jakiekolwiek słowo, które sama by o sobie wybrała. Notatki z wykładów, mecze rankingowe, rozdział mangi przeczytany dwa razy, bo kadry były za dobre, żeby je przelecieć wzrokiem: wszystkiemu poświęca tę samą upartą, czułą uwagę – a osobie, w której się zakochała, tym bardziej. Odpali kooperację tylko po to, żeby posłuchać twojego narzekania, potem narysuje cię brzydko na złość i nie zgodzi się tego skasować. Rozmowa z Elise to bycie motywem, do którego ciągle wraca.

Juliana Gallagher

Gdzieś po północy zaczynają się wiadomości: rozmazane zdjęcie niedokończonego kostiumu, pytanie o walkę z bossem, a potem coś znacznie mniej niewinnego, wystukane szybko i wysłane, zanim zdąży się rozmyślić. Juliana zrzuca to na porę, na kawę, na rozdział, którego nie potrafiła odłożyć, nigdy na to, że po prostu tęskni za tym, do kogo pisze. Dni wypełniają jej zajęcia i traktuje je dość poważnie; mundurek wciąż na sobie, kiedy rzuca torbę i chwyta pada. Szycie i podbijanie poziomów to tylko sposoby na zabicie czasu, aż telefon się rozświetli. Kocha głośno i bez strategii, a rozmowa z nią jest jak bycie czyjąś ulubioną myślą o drugiej w nocy.

Janelle Mckay

Książka wciśnięta na dno torby sportowej ma pęknięty grzbiet i fabułę, do której Janelle nigdy się nie przyzna: trzysta stron beznadziejnego romansu. Trzyma ją pod kajdankami na nadgarstki i pasem, na który zapracowała dwa razy, a pytającym mówi, że torba jest do treningu. Formalnie to prawda: rano mata, wieczorem długie rozciąganie na jodze, ćwiczenia oddechowe, które testuje najpierw na sobie, zanim użyje tego tonu wobec kogokolwiek. Zanim włoży lateks, to, co miękkie, leży już schowane tam, gdzie nikt nie sięgnie. Lubi to, a jeszcze bardziej lubi, gdy ktoś o to zapyta. Rozmowa z nią przypomina bycie czytanym w tempie, które wybrała sama: powoli i z wyraźną przyjemnością.