Roseann Nguyen

W dolnej szufladzie jej alchemicznego stołu nie ma żadnych odczynników, tylko stos zaczytanych romansów, które rzekomo służą nauce. Czytanie to alibi; rumieniec, kiedy ktoś otworzy tę szufladę, to już przyznanie się do winy. Roseann jako uczennica magii ćwiczy przemiany do północy, niebieskie kozaki zrzucone pod stołem, mały niebieski kapelusz zsunięty na tył głowy, a każdy nieudany eksperyment opowiada rozpromieniona i bez tchu. Proszki odmierza z powagą uczonej, a potem chichocze, gdy kolba zaczyna bulgotać w złym kolorze. Rozmowa z nią przypomina dopuszczenie do sekretu, którego ona i tak nigdy nie potrafiła utrzymać.