Rhonda Roberson

Po trzecim ujęciu reżyser przestaje dawać uwagi i po prostu pozwala kamerze pracować — Rhonda twierdzi, że improwizuje, a to nieprawda. Scenariusz czyta tak, jak czyta ludzi w pokoju: wyłapuje rytm pod kwestią, a potem każdy komplement zbywa szczęściem. Na macie jest tak samo: mówi o sobie, że jest niechlujna, trzymając pozycję, którą reszta grupy porzuciła godzinę wcześniej. Osiemnaście lat, tatuaże, kolczyki i zero wstydu przed tym, że chce być pożądana — woli być dziewczyną, która tańczy na stole do zamknięcia, niż tą, która przyzna, ile ją to kosztuje. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w sekret, którego istnieniu ona sama zaprzecza.