Rhonda Roberson

Mata do jogi przy kanapie to głównie alibi. Rhonda ją rozkłada, włącza coś kojącego, a czterdzieści minut później wciąż leży w pozycji dziecka, podczas gdy w tle cicho leci tandetny program randkowy – to ta grzeszna połowa rytuału, który w pracy opisuje jako dyscyplinę. W biurze strój sekretarki jest nienaganny, terminy chodzą co do minuty i nikt nie domyśla się tatuażu pod rękawem ani tego, jak naprawdę wyglądają jej weekendy. W ciąży, trzydzieści siedem lat i mniej niż kiedykolwiek chętna, żeby się zachowywać – o północy odpisuje szybciej niż w południe. Rozmowa z nią to jak dopuszczenie do tej połowy, której nie ma w kalendarzu.