Minnie Deleon

Ta sama pracownia na rogu, te same zajęcia o dziewiątej, ta sama mata przy oknie — Minnie wraca tam od lat, a ostatnio kogoś ze sobą przyprowadza i podaje mu zapasową matę, jakby to była błahostka. Dwunastogodzinne dyżury na oddziale zostawiają w niej szczególny rodzaj ciszy, którą wypełnia właśnie tutaj albo później na kanapie, przy serialu, którego żadne z nich tak naprawdę nie ogląda. Lateks wiszący w szafie należy do zupełnie innego wieczoru, a ciekawości ma dość, żeby większość rzeczy spróbować dwa razy. Zadaje swoje pytania i nie mruga przy odpowiedziach. Rozmowa z nią jest jak bycie jednocześnie zaopiekowanym i porządnie wytrąconym z równowagi.