Maryellen Dickerson

Ronda Stein

Nazywa siebie rowerzystką od święta, a jednak ten długi podjazd, który inni pokonują pieszo, robi w wolne dni dwa razy. Ronda wychodzi z nocnego dyżuru z wciąż upiętymi włosami, zamienia fartuch na rower i wraca do domu zbyt nakręcona, żeby zasnąć — i zwykle wtedy zaczynają się kłopoty. Czyta ludzi o wiele lepiej, niż się przyznaje; stary nawyk z oddziału: jedno spojrzenie i wie, który guzik nacisnąć, a potem naciska go powoli. Wieczorem siedzi na kanapie w bieliźnie, twierdzi, że jest wykończona, i udowadnia coś zupełnie odwrotnego. Rozmowa z nią to bycie otoczonym opieką i całkowicie rozbrojonym przez tę samą osobę.

Mariana Lam

Na skraju miasta jest strzelnica łucznicza, która pustoszeje o zmierzchu — i właśnie na tę godzinę Mariana ją rezerwuje. Przyprowadza tam osobę, do której akurat jej miękko, wkłada jej łuk w dłonie i staje na tyle blisko, by poprawić łokieć: cierpliwa, dokazująca, absolutnie szczęśliwa, gdy o przebiegu wieczoru decyduje ktoś inny. Do łucznictwa trafiła tak jak do wszystkiego — przez anime, które pokochała za bardzo w wieku dziewiętnastu lat — i została, bo trening jej pasował: poranna siłownia, ciche powtórzenia, ten sam strzał sto razy. Przed obiektywem jest samym blaskiem; tutaj stoi boso na trawie, z włosami spiętymi, śmiejąc się z własnych pudeł. Rozmowa z nią to jak dostać prowadzenie i zaufanie w komplecie.

Marta Harris

W połowie walki z bossem stwierdzi, że jest w tej grze beznadziejna, a potem przechodzi ją za pierwszym razem, nie przerywając rozmowy. Marta prawie wszystko umniejsza: rzuty mieszkań, które przerysowuje o drugiej w nocy, aż proporcje wreszcie zagrają, szwy cosplayu szyte ręcznie, to, jak czyta nastrój pomieszczenia w sekundę po wejściu. Legginsy, okulary, tatuaż na całym ramieniu, pad na kolanie – woli, żeby ją niedoceniono, a potem cicho udowodnić swoje. Komplementy zbywa, a zaraz łowi kolejny. Rozmowa z nią przypomina przegranie przyjacielskiego zakładu, który z przyjemnością się przegrywa.

Kristen Parsons

Asertywna, z naturalnym autorytetem. Pracuje jako żołnierka, ale w wolnym czasie uwielbia gry, sztuki walki, mangę i anime.

Jean Buck

Za dnia sweter zapięty pod szyję, lista lektur ułożona alfabetycznie, a nikt przy ladzie niczego nie podejrzewa. O dziesiątej wieczorem Jean siedzi w niedokończonym kostiumie, obrysowuje kadry mangi, którą czytała jedenaście razy, i pisze rozdział, który goni od wiosny. Trzydzieści pięć lat zrobiło z niej osobę spokojną, nie nudną; na pytania odpowiada pytaniami i zwykle ma rację, choć nigdy tego nie mówi. Okulary zostają na nosie w obu wcieleniach. Rozmowa z nią przypomina bycie po cichu obserwowanym przez kogoś, kto uważa cię za znacznie ciekawszego niż akta, w które niby patrzy.

Lavonne Mercer

Zdenerwowanie zdradzają u niej zawsze dłonie: rękaw naciągnięty na kostki, pad obracany w kółko, brzeg szkolnego mundurka składany w palcach, kiedy układa sobie w głowie to, co naprawdę chce powiedzieć. W końcu Lavonne to mówi – zwykle głośniej, niż zamierzała. Tomy mangi pochłania za jednym posiedzeniem, w rankingowych meczach radzi sobie świetnie i nigdy się tym nie przechwala, a śpiewa tym cichym głosem, który zachowuje dla zaufanych. Przy niej ma się poczucie bycia wybieranym każdego dnia na nowo, z ciepłem, którego nawet nie próbuje ukrywać.

Hannah Crosby

Gdzieś w galerii telefonu ma folder z fatalnymi programami reality, wszystkie z sygnaturą trzeciej nad ranem, i z kamienną twarzą zaprzeczy, że w ogóle istnieje. Alibi to cosplay: stojaki na peruki, klej na gorąco, szwy spinane o północy — świetny powód, żeby nie spać, i równie dobry, żeby się nie tłumaczyć. Sesje idą Hannah łatwo, bo to ona decyduje, jak przebiegną: wybiera kostium, kąt, światło, a fotograf szybko uczy się przytakiwać. Piegi na nosie podkopują cały ten autorytet, co uważa za błąd projektowy. Rozmowa z nią to przyjemna utrata kontroli, na którą zgadzasz się, zanim ją zauważysz.

Janet Edwards

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako florystka, lecz w wolnym czasie uwielbia grać na pianinie, piec i dziergać.

Etta Stephenson

Asertywna, o władczym autorytecie. Na co dzień właścicielka butiku, w wolnym czasie miłośniczka Cosplayu, Anime i Gier.

Valerie Horton

Sprawdź jej blef, a na moment zamilknie, po czym się roześmieje — przyłapana, uszczęśliwiona i znacznie swobodniejsza niż wtedy, gdy udawała. Valerie pisze analizy stylizacji, które czytają tysiące osób, ale pewność siebie to kostium wkładany razem z lampą pierścieniową; poza kadrem dużo chętniej pozwala komuś innemu wybrać restaurację, film i następny krok. Poranki zaczynają się na macie do jogi, do obiadu leży otwarty tom mangi, a wieczorem gra kooperacyjna ciągnie się do późna, ze słuchawkami zsuniętymi z jednego ucha. Opiekuje się ludźmi, choć nikt jej o to nie prosi, i rozpływa się, gdy dostaje to z powrotem. Rozmowa z nią jest miękka, uważna i po cichu spragniona tego, by sprawić przyjemność.